Idioterne (1998)

Whehe, The Idiots ! Dit is wel zo'n bizar ranzige film uit die malle dogme-reeks. Ik kon er stiekem wel van genieten van de situaties, die schaamte oproepen. Het einde was wel wat over the top.

Moet zeggen dat de film in ieder geval als komedie het eerste uur bijzonder geslaagd is. Von Trier geeft zijn idioten een geweldig speelterrein en laat ze lekker immoreel mensen misbruiken en treiteren. De dogme-stijl werkt prima bij het verhaal en Idioterne weet het eerste uur bijzonder te boeien en bevat een interessante kijk op de maatschappij. Maar helaas weet de film dit niet vol te houden, het geheel wordt één grote herhalingsoefening waarbij je je afvraagt wat Von Trier ons nou eigenlijk wil vertellen. Een écht verhaal is het in ieder geval niet en bij de aftiteling kom je er achter vooral naar een film te hebben gekeken die toch enkel om de humor en het gegeven heeft gedraaid. Prima film maar er had iets langer over het script nagedacht mogen worden.

Na de nodige negatieve verhalen over Von Trier gelezen te hebben, was ik wat huiverig voor de films van deze man. Met The Idiots bewijst Von Trier wat mij betreft echter dat die huivering ongegrond was. De film in kwestie is namelijk een verfrissend, meeslepend en uiteindelijk beklemmend staaltje topvermaak, deze hyperrealistische schets over een groep mensen die zich voor korte tijd afzet tegen de kleinburgerlijkheid, maar uiteindelijk niet zonder de zekerheid van een dergelijk bestaan blijkt te kunnen (kunstklasje).

Ik lees hier boven dat er niet echt wordt geacteerd, wat mij betreft klinkklare onzin! Met name Karin-vertolkster Bodil Jorgensen (bij mij tot vandaag volstrekt onbekend) steelt de show. Ook de andere acteurs, die redelijk de vrije hand lijken te hebben gekregen van Von Trier, kunnen mij wel bekoren. Leuk om Nicolaj Lie Kaas eens in zijn jonge jaren te zien, in een overigens kostelijke rol.

Ik kan me goed voorstellen dat enkele scènes bij sommige mensen wat rauw op hun dak kwamen vallen, maar wat mij betreft versterkte dat alleen maar de impact van de film, evenals de bij tijd en wijle documentaire-achtige invloeden en het warrige camerawerk.

"The Idiots" begint als een uiterst geestige komedie, om vervolgens met een prachtig staaltje drama te eindigen. Het Karin-verhaallijntje blijft constant vlak onder de oppervlakte ronddobberen, om vervolgens op een onverwacht beklemmende wijze te komen bovendrijven.

Tsja, smaken verschillen echt als ik dit zo lees.

Deze film kon mij totaal niet raken eigenlijk.

Vanaf het begin kijk je naar een stel idioten die alleen maar idiote dingen doen.

Zit naar mijn mening echt weinig (verhaal)lijn in. Ik zat de film te kijken en ik had echt het gevoel van, waar kijk ik naar???

Ik weet het eigenlijk nog steeds niet, aangezien ik mijn aandacht wel 30x heb verloren tijdens dit prutwerk.

Verder snap ik al die seks scenes ook niet echt, wat is de bedoeling hiervan? Laten zien dat gehandicapten ook geil zijn en aan seks doen? Verder is het volgens mij ook niet nodig om zoiets te laten zien, behalve om mensen te shockeren, mij ontgaat het nut in ieder geval hiervan.

Verder schijnt dit ook een komedie te zijn, nou sorry hoor...waar is de komedie dan? Een paar retards die dom heen en weer rennen en geil lopen te doen in een zwembad? Ik heb het in ieder geval niet gezien.

Daarbij kom ook nog het amateuristische camerawerk en beeldkwaliteit wat nog niet eens de naam b-film mag prediken!

Enige wat overtuigend is in de film zijn de acteurs, die komen echt over als gehandicapten(of zijn ze zo slecht dat het niet moeilijk is om achterlijk te doen?). Dus toch nog een halve ster erbij daarvoor.

Het kan aan mij liggen, maar de cinegrafische schoonheid van gehandicaptenporno prutwerk als dit ontgaat mij gewoon totaal.

1*

Je hebt wel begrepen dat de personages slechts spelen dat ze verstandelijk gehandicapt zijn?

Ik quote mezelf wel even.

Feit dat ze overtuigend spelen doet verder niks af dat dit een walgelijke film is om naar te kijken.

Films moeten me raken en entertainen/vermaken.

Deze film doet mij helemaal niks, enige emotie dat dit wanproduct mij doet opwekken is irritatie omdat dit een poepfilm 1e klas is.

Ik bedoel niet de acteurs, ik bedoel de personages.

ooh zo.

Dus, is het alsnog te oninteressant voor woorden.

Ik snap niet wat de lol er aan is om op een zeer amateuristische wijze naar een groep gehandicapten kijken.

Plus dat het allemaal zwaar over de top is, de seks en het naak rondrennen in de film maakt het helemaal ongeloofwaardig.

Een filmmaker kan ook wel op een andere manier zijn standpunten bekend maken dan via een groep geile gehandicapten.

Ik ga hier ook niet verder over discussiëren, de film is gewoon totaal niet aan mij besteed.

Aan anderen wel die hier schijnbaar een zeer intellectuele en grappige film in te kunnen zien.

Tja.

Jammer, weer? Als het om seks draait is het nooit goed. Daar moet dan cynisch over gedaan worden. Terwijl in deze film de mooiste liefdes-scène ooit zit in een film en nee, ik bedoel niet de orgie.

die rep robert snapt het dus helemaal niet eh..

Aan deze film heb ik nog herinneringen. Ik had boven in mijn pre-puberteitsfase nog een antenne en zo kon ik op mijn tv zoal wat zendertjes uit de buurt opvangen ( ook het toenmalige Canal Plus 's nachts, als je weet wat ik bedoel he he ). Zo stootte ik op een keer op Idioterne ( ik herinner mij nog dat Ned 2 er indertijd nogal een patent op had om deze Scandinavische filmpjes uit te zenden ). En ik dacht dit in afwachting van de nachtelijke portie Canal Plus eens uit te checken. Euhm tja... bizar filmpje. Dat is eigenlijk alles wat ik kan zeggen. Oh nee, wacht even... saai filmpje vond ik het toen ook indertijd.

Bizarre humor die ik natuurlijk toen nog niet echt kon vatten en een man die met een serieuze joekel van een boner zit rond te lopen in de douches van een zwembad zijn enkele details die ik mij nog voor de geest heb. Hoefde ik dit te zien zonder dat er wat aangename vrouwen mee uit de kleren gingen ? Nee, niet echt dus. En als Von Trier er dan ook nog een hoogst weinig opwindende orgie tegenaan gooit ,was mijn goesting echt wel over in een fikse dosis Briana Banks. Misschien dat ik hem later nog eens bekijk, maar nu hou ik het toch op 2*.

Ik ben ook blij dat ik hier niks van snap

Moet niet gekker worden dat ik rotzooi als dit nog ga waarderen.

Het idiote is eigenlijk heel dat Dogme gebeuren. Als je naar de basics wil gaan , super, ik ga je film zien. Wil je er vanalles bijgooien, evengoed.

Dat heet artistieke vrijheid. Maar om zo 10 regeltjes te maken waar een film dan moet aan voldoen is vrij idioot naar mijn mening.

Wat deze film betreft vind ik het idee heel goed maar wat de film verneukt is juist die Dogme toestand waardoor je van die dingen krijgt zoals microfoons en cameraman in beeld.

Het verhaal kwam dan ook heel koud over en wist me op geen enkel moment te pakken.

Kortom: buiten het idee en sommige van de spastische grappen die ze uithaalden is dit één om niet meer terug te zien.

Mijn eerste kennis met Dogma verliep niet zo goed. Ik vond het in Festen maar lelijk overkomen. Erg afbrokkelend van het concept i.p.v. veel toe te voegen. Ook hier bij Idioterne vond ik dit het geval.

Dogma, ik vind het niet mooi, ik vind het niet sfeervol en ook niet emotievol. Bij z'n groepje mentaal gehandicapten (Erg respectvol die in de filmtitel als idioten te bestempelen) zou ik toch eerder emotie laten overkomen maar door de stijl leek het hier en daar meer op een slecht gefilmde aflevering van zonnekinderen. En het ergste van al: Totaal niet boeiend. Het bood mij echt geen inkijk in die mensen hun geest en leefwereld.

Saai, emotieloos, niet grappig, irritant en gewoonweg lelijk. Dat Dogma 95 project laat ik wel even links liggen.

0,5*

Ze zijn dan ook niet echt mentaal gehandicapt, doen zich alleen maar zo voor...

Dat vind ik nog de grootste bullshit van allemaal.

Mijn eerste von Trien en derde Dogma. En ik moet zeggen dat dat hele concept (ondanks dat ik er nog geen slechte ben tegengekomen) me een beetje tegenstaat. Het is natuurlijk bijzonder interessant maar na drie films heb ik een beetje het idee dat het meer een soort van dekmantel is om zoveel mogenlijk pretentie te verdoezelen. Tenminste, hier dan. Laat regelmatig een microfoon door het beeld komen, verzin een simpel maar controversieel verhaal en probeer daarbij zoveel mogenlijk te provoceren, gooi er bijvoorbeeld nog een penetratie bij in de mix voor de extra shock. En de filmsnobs en liefhebbers van dit soort arty farty zullen er van smullen. Nou, ondanks dat ik het verder helemaal geen slechte film vond, werkt het zo toch echt niet bij mij. De maker verschuilt zich ook veel te veel achter deze ''gehandicapten doelgroep'' om zijn aanklacht echt hard over te laten komen. Het verhaal is op het eerste gezicht ook belachelijk, hoewel het hele idee van het ''voor gehandicapte spelen'' om onder je verantwoordelijkheden uit te komen en daar tevens mee te laten zien hoe de buitenwereld daarop reageert nog vrij fascinerend is. Voelde me er alleen vaak best ongemakkelijk bij, wil zeggen dat ik de helft van de tijd niet wist of ik nou kijhard moest lachen of walgen van wat ik kreeg voorgeschotelt. Nouja laten we het er maar op houden dat het er een beetje tussenin zat. De acteurs deden het verder ook wel goed, vooral Jørgensen en tevens bevat de film twee van de meest ontroerende momenten die ik sinds tijden zag. Het einde waar we te weten komen wie Karen echt is en als kijker beseffen dat zij (de normaalste van het stel) eigenlijk de echte ''idiot'' is, zorgde voor een flinke brok in de keel. En natuurlijk het fragiele moment van samenkomen tussen Jose en Jeppe, gevolgt door het stuk waar haar vader haar tegen haar zin bij haar vrienden uit de commune weghaalt. Die hele orgie echter hadden ze er van mij uit mogen laten want dat voegde werkelijk niets toe! Verder weet ik, ondanks dat ik hierboven nog aardig wat pluspunten heb weten op te sommen, niet of dit nou wel de voldoende verdiend die ik er achteraf voor in gedachte had. Nouja, voor nu maar een twee en een half en dan zie ik later wel of dat nog omhoog kan, want ik sta er niet geheel achter...

2,5 sterren

Dat is een fabeltje van de mensen die zich eraan ergeren. Ik heb nog nooit iemand zien schrijven: "dankzij de penetratie-scene een half punt erbij".

Je moet andersom kijken: waarom zou zo'n scene (een paar seconden is het maar) verkeerd zijn?

Had beter kunnen schrijven ''...voor de extra sensatie'' Opzich niets mis met zo'n scene tussendoor hoor, ben veel gewend en ook zeker niet preuts op dat vlak. Maar er zijn altijd mensen die dat wel vinden/zijn en er naderhand niet meer over op kunnen houden als ze over de film praten. Niet voor niets werd die scene (die overgens maar een paar seconden duurt) bijna altijd genoemd in artiekelen/stukjes die ik eerder over de film las. Heb zo'n vermoeden, of nee, weet het zelfs zeker dat von Trien het er gewoon heeft in gestopt uit sensatie zucht. Maar goed aan de andere kant vind ik dat je wel een punt hebt. Waarom zou het immers niet mogen en veroordeel ik hem daar op als ik er verder geen probleem mee heb? En waarom maakt iedereen zich altijd zo druk om zoiets kleins? Misschien interessant om met iemand over te filosoferen die wat meer ontwikkeld is want ik zou het je eerlijk gezegt niet kunnen vertellen...

Klopt. Maar wat mij dan opvalt is dat het altijd mensen zijn die zeggen dat ze zo'n scene niet vinden kunnen. Of dat het porno is. Of dat het shockeren is om het shockeren.

Terwijl er volgens mij geen mensen zijn die het helemaal geweldig vinden dat zo'n stukje erin zit. Mij maakt het bijvoorbeeld helemaal niets uit. De film zou zonder die scene net zo goed zijn geweest, maar wordt er ook niet minder van.

Mwoah. Volgens mij is Von Trier een 'eerlijker' regisseur dan het lijkt. Ik denk ook dat hij zich niet zoveel aantrekt van wat anderen vinden, of het nou positief of negatief is.

Precies. Denk dat er gewoon geen goede reden voor is. Simpel antwoord.

Film waarin je meegesleurd word door het prachtige realistische acteerwerk en het ontzettend heftige drama.

Vooral het einde viel me koud op mijn dak, zat op het puntje van mijn stoel door de aanwezige spanning tijdens die situatie.

Een klein meesterwerk!

4*

In plaats van hyperrealistisch en documentaire-achtig kwam Idioterne op mij juist over als erg gekunsteld en artificieel, zeker wanneer je de zelfbeperkende dogmeregels in consideratie neemt. Om de zoveel minuten moet er maar weer expres een boom mic in beeld komen (en een enkele keer zelfs een cameraman) om de film van een amateuristische uitstraling te voorzien. Anders dan het bewijzen van de dogmahypothese zie ik geen enkel nut in deze manier van filmen.

Het gemis van enige audiovisuele inspanning verpest Idioterne voor mij. Qua verhaal is het zeker origineel en vermakelijk, op het acteerwerk is ook weinig aan te merken, maar de film als geheel behoudt hiermee voor mij niet voldoende kracht.

De beoordeling zal wel erg afhankelijk zijn van waar je meer waarde aan hecht tijdens het film kijken. Wanneer je het audiovisuele aspect niet erg belangrijk vindt en je vooral laat meeslepen door mooie dialogen, sterk acteerwerk en een origineel verhaal, dan valt er weinig op deze film aan te merken, dit is immers ook het doel van de dogmefilms. Daarnaast zijn er natuurlijk ook de mensen die een film als deze van een hoge beoordeling voorzien alleen al vanwege het tegendraadse, onconventionele dogmeconcept en dito regisseurs...

Ik merkte dat ik in het begin nogal afstandelijk zat te kijken, maar naarmate de film duurde en langzaam naar een climax ging en de personages zich meer en meer ontwikkelden, begon ik het boeiender en interessanter te vinden. Een bijzondere film met sterke acteurs.

Aangrijpende film en ik vind het hele idee om je beperkingen op te leggen, want dat is waar Dogme om draait, een goed idee. Een uitstekend experiment in ieder geval.

Lars von Trier is de grootste idioot, want hij is een meester in om een film op alle mogelijke manieren te verpesten.

Niet mee eens.Deze film haalt het niet bij Festen omdat het dogma-dogma in deze setting minder goed werkt(was le cygne op de achtergond geen zonde daartegen?) maar is dan nog een aardige satire waarbij Lars het voor mekaar krijgt die luchtige toon op het eind in no-time te laten omslaan in de pathetiek van een buitengewoon pijnlijk gezinsdrama.

Goed acteerwerk,zeker van Bodil,enkele overbodige scènes en enkele briljante.Welke?Kijk zelf even .Overigens: deze film maakt geen mongooltjes belachelijk maar zet juist quasi-artistieke,verveelde burgerluitjes op hun plaats.

Dat is wel zo, maar het lijkt me hier niet meer dan hooguit een vertrekpunt. Net zoals de films van Von Trier altijd méér zijn dan bijvoorbeeld 'een aardige satire', of anderszins eenduidige ondernemingen. Wat Von Trier nou juist nooit doet, is de kijker aan het handje nemen en hem iets aanwijzen, om daarna gezellig samen te gniffelen, of 'bah' en 'boeh' te roepen (en mocht dat soms wel zo lijken, dan is het ook altijd een spiegel waarnaar dat vingertje wijst). Het lijkt bij hem vaak neer te komen op het schetsen van ongewone of extreme situaties - of situaties die tot extremiteit worden doorgedacht - waarin over de handelingen en reacties van de personages niet zo makkelijk een eenduidig, zelfgenoegzaam oordeel kan worden geveld.

'Idioterne' is naast een mooie schets over de psychologie van de groep, groepsverhoudingen en -processen, misschien ook wel een film waarin Von Trier zichzelf en zijn houding als kunstenaar op de korrel neemt. Want zou het niet kunnen dat het meest onsympathieke personage van het zootje, de tirannieke drijver Stoffer, een alter ego is, of in ieder geval een aspect van Von Triers persoonlijkheid zélf vertegenwoordigt? Maar ik geef toe, die speculatie is geheel voor mijn rekening.

Het Dogma-manifest vind ik persoonlijk grandioze flauwekul, een amusante poppenkast. De films die zogenaamd volgens die principes zijn gemaakt, zijn echter bepaald niet de slechtste. Maar dat komt natuurlijk omdat de betreffende makers goed weten wat ze willen, en de klasse hebben om dat te realiseren. Méér nog dan bij Vinterbergs 'Festen', vind ik de 'documentaire' losse-pols vorm heel goed passen bij 'Idioterne',waarin je inderdaad een ongenadig precies portret kunt zien van een zelfbenoemd rebellenclubje, dat een toneelstukje voor zichzelf aan het opvoeren is, herhaaldelijk geconfronteerd wordt met de beperkingen daarvan (al mag dat de pret niet drukken), en op het einde behoorlijk hard met de neus op 'echte' feiten wordt gedrukt. Werkelijk schitterend.

Het is alweer meer dan drie jaar geleden dat Narcissus zijn licht deed schijnen over deze film. Ik ben geneigd om het hier in zijn geheel te citeren, maar laat ik er maar mee volstaan om er naar te verwijzen. Wat een sterk stuk.

Best wel leuk. Ik had hier echt niet veel van verwacht, maar wou de film ''gewoon'' een keer zien. Blijkt dat het allemaal beter werkte dan dat ik had gedacht. Gelukkig.

Ik kan me best voorstellen dat mensen dit echt vreselijk belachlijk vinden, maar ik kan het niet helpen - ik heb toch een paar keer goed gelachen. Sorry. Dat hele dogme gebeuren voegt niet veel toe, maar zorgt ook wel weer voor een apart geheel.

Vreemd dat de film me een keer bijna écht (een beetje) wist te raken, terwijl ik m'n lachen op hetzelfde moment niet kon inhouden. Apart filmpje, maar vermakelijk.