Still Alice (2014)

Ijzersrerke film over een relatief jonge Alzheimer patiente.

De film overloopt de stelselmatige aftakeling en laat zien, aan de hand van signifikante en soms ogenschijnlijk onbelangrijke scènes, hoe Alice meer en meer in afzondering geraakt en familieleden op hun beurt kracht en inzet zien afnemen.

Onwaarschijnlijk knappe prestaties van Julianne Moore, die er terecht een Oscar aan over hield.

Een goede drama film...

Prima en mooi verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende actrice Julianne Moore speelt goed...

Ook een bekende acteur Alec Baldwin...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Deze film eens geprobeerd en vond het een mooie film. Niet het vrolijkste thema, maar vond het wel mooi gebracht. Het kwam realistisch over en ook het acteerwerk was erg goed.

De speelduur was goed, niet te lang en niet te kort.

'k vond het wel een aanrader.

Alles wat ik verwachtte, zat erin: melige achtergrondmuziek met piano en strijkers, close-ups van huilende gezichten, ruzietjes en verzoeningen, loftuitingen, positief denken... Het is een aangrijpend onderwerp, maar op een voorspelbare manier uitgewerkt, neigend naar het sentimentele. Alice wordt iets te veel als een heilige voorgesteld. Even leek er toch iets verrassends te gebeuren met die videoboodschap, maar zelfmoord zou te controversieel geweest zijn, dus hebben ze dat afgehandeld met een deus ex machina.

Redelijk zuiver neergezet drama rond Alzheimer, dat per saldo toch niet volledig overtuigt. Innerlijke conflicten van de hoofdpersoon Alice Howland, een sterke rol van Julianne Moore, worden vrij goed weergegeven. Conflicten door de ziekte met de omgeving zijn er wel, maar verlopen gezien de omstandigheden redelijk gladjes. Dat geldt ook voor de reacties van de gezinsleden. Daarbij komt dat, door de materiële welstand van het weergegeven gezin, een aantal problemen soepeler dan gemiddeld kan worden afgehandeld. Het einde met de curieuze ozon-vergelijking is licht abrupt, komt wat geforceerd over.


Meer realistische punten zijn het besef van Alice dat alles, waar het hele leven voor is gewerkt, verloren gaat; haar schuldgevoel ten opzichte van haar kinderen; haar gedachte dat de omgeving van een patiënt soms makkelijker omgaat met een ziekte als kanker, dan met een ziekte als Alzheimer.
Verder een opvallend goede rol van Kristen Stewart, als de dochter Lydia Howland.


Ruime 3*.

Tuurlijk,een knappe prestatie van Moore , wellicht was de Oscar terecht .

Maar het wel erg geromantiseerd hoe vreemd dat ook klinkt .

Ik heb het helaas 2 keer van zeer dichtbij mee gemaakt ,zij waren dan ook stukken ouder.

Maar de realiteit is in mijn geval en ik vermoed de meeste gevallen, nog heftiger en mensonterend dan dit laat zien.

Het was hier ook dan wel een uniek geval.

Dat maakt hem ook wel heftig,maar voor het meerendeel geldt dit voor de wat oudere medemens .

Mooie film.die je hier en daar raakt.

Maar het laat zoals gezegd niet de gehele meest voorkomende Alzheimer gevallen zien.

Tja, voor een film over een vaker c.q. bij oudere mensen voorkomende variant van Alzheimer, of over hoe iemand in een achterstandswijk deze film (of de ziekte) zou ervaren, of over het gedrag van patiënten in hieropvolgende fases van de ziekte, daarvoor moet je elders zijn. Ik kan op zich wel begrijpen dat iemand denkt: nou, als ze dit en dit nou eens anders hadden gedaan... Zelf heb ik daar ook wel eens last van, maar om dan meteen over een gemiste kans te gaan praten, nou nee. De film is wat hij is, een mooi en sober portret van iemand die geconfronteerd wordt met een ziekte die als een sluipmoordenaar (treffende formulering van Sutherland) haar hele (en nog zeer actieve) leven gaat ontwrichten, en dat wordt zeer ontroerend gespeeld door een perfecte Julianne Moore en een goed ondersteunende cast.

Aanvankelijk wilde ik deze niet kijken, omdat ik Alzheimer een naar onderwerp vind. Moet er niet aan denken dat bijvoorbeeld mijn ouders het krijgen. Maar ik was ook niet erg benieuwd naar deze film omdat ik al wel een beetje kon voorspellen wat voor film dit zou worden. Films als deze zijn nooit superverrassend, en dat was met deze inderdaad het geval.

Prima uit te kijken, prima geacteerd en ook heus wel aangrijpend, maar meer ook eigenlijk niet. Superveel is er nou ook weer niet mee gedaan, vond het zelfs wat onaf allemaal tegen het einde. Het kabbelt langzaam naar het einde toe, en is vrij abrupt afgelopen. We zien ook niet zo heel veel meer van Alice’s slechtste periode, beetje alsof de makers zich daar niet aan wilden wagen, terwijl daar nu juist interessante materie ligt wat mij betreft. Wel vanuit Alice zelf dan, beetje een Hersenschimmen-achtige benadering, maar goed, daar is dit duidelijk de film niet naar.

Julianne Moore is uitstekend als altijd, maar de film zelf laat wat kansen liggen.

kleine 3,5*

Moore dreigt een beetje getypecast te worden... overigens net zoals gebeurde met die 'andere Moore'. Is het omdat ze zo harverscheurend kan huilen? Enfin... ik vond het een goeie film. Over een moeilijk onderwerp - "John Black, 42 Washington street, Hoboken". Miste alleen het eind... FF plassen... en afgelopen was de film.

"The art of losing isn't hard to master."

Deze titel had ik al langer op het oog, maar tot nu toe is het er nooit van gekomen om 'm te zien.

De film geeft een interessant kijkje in het leven van een welgestelde professor wier leven op rolletjes loopt, totdat ze te horen krijgt dat ze lijdt aan een zeldzame vorm van Alzheimer die vroeg intreedt. De eerste tekenen laten zich al gauw zien, gevolgd door de impact die ermee komt. Echter blijft het verloop te vlak.

Ik had namelijk meer verwacht aangaande het proces dat gepaard gaat met de aftakeling van deze nare ziekte. Men blijft helaas te veel hangen bij de eerste stadia, waardoor het gebeuren op momenten zelfs rooskleurig overkomt; zie ook het einde. Daarbij krijg je als kijker nooit inzicht wat er rondom Alice zelf gebeurd.

Als geheel blijft 'Still Alice' simpelweg te oppervlakkig om emotioneel geraakt te kunnen worden. Niets ten nadele van het sterke spel van Julianne Moore die de frustratie van haar personage goed naar voren laat komen zonder dat het geforceerd lijkt. Eveneens moet Kristen Stewart genoemd worden, omdat dit één van de weinige rollen is waarin ze niet irritant is. Des te zonde dat het voorspelbare niveau niet ontstegen wordt.

Al met al best een redelijk drama, maar hier had meer mee gedaan kunnen worden.

Kleine 2,5 sterren.

Aangrijpende film waarbij een relatief jonge en intelligente vrouw te maken krijgt met de diagnose van een zeldzame variant van Alzheimer. Het ironische van het verhaal is dat betrokknene een autoreit is op vlak van taal en communicatie en dat het net datgene is dat door de ziekte zal vervagen. Samen met kanker moet het zowat één van de meest voorkomende ziektes zijn in de Westerse wereld voor ouderen. Een gevoelig thema ook, want iedereen zal wel iemand kennen in zijn omgeving die er aan lijdt.

Ik vond de vergelijking met kanker opvallend. Het was een emotionele impuls van Alice. Alzheimer komt heden ook meer en meer onder de aandacht, maar de link wordt nog vaak met ouderen gelegd, niet met een jonge dynamische vrouw. De film verhaalt vooral de ziekte in een vroeger stadium. Over latere symptomen wordt niet verteld. Toch blijft het zeer aangrijpend, zowel voor haar als de naaste omgeving. Ook de titel vind ik prachtig: ondanks alle vervagingen, blijft het nog steeds Alice, dezelfde Alice als voorheen. Visueel werd dit ook eens contradictorisch getoond in de film wanneer de familie aan de keukentafel over haar aan het praten was en zijzelf stilletjes in de zetel zat te zitten...

Prachtige vertolking van Julianne Moore die hiermee eindelijk haar felbegeerde Oscar ontving. Ook Baldwin en Stewart deden het goed. De film bevat vele kleine voorbeelden van hoe zij en de omgeving omgaan met de ziekte (armbandje, haar speech, het dagboek van haar dochter, ...). De videoboodschap ging door merg en been, maar balanceerde net op het randje van te sentimenteel. Het einde is abrupt en ik was verbaasd dat het gedaan was. Zwevend tussen 3,5* en 4,0*.

Nogal flauw.

Typisch ziektedrama, ditmaal met Alzheimer in de spotlight. De regisseurs zetten alles in op de centrale acteerprestatie, verder heeft deze film echt bitterweinig te bieden. Als die niet aanslaat, dan valt er jammer genoeg zeer weinig te beleven.

Ik kan er van meespreken. Vind Moore ook niet zo'n geweldige actrice voor deze rol, want ze is niet meteen iemand die zeer naturel speelt. Het drama ligt er wel erg dik bovenop, met veel getergde blikken en interne conflicten die op allerlei manieren extern gecommuniceerd moeten worden. Na een tijdje begon het mij wat te irriteren.

Zoals gezegd, verder valt er bitterweinig te beleven. De secundaire rollen zijn redelijk identiteitsloos, visueel is het erg saai, ook de soundtrack weet op geen enkel moment een meerwaarde te zijn. Het voelt gewoon te makkelijk en te gratuit aan. Alsof een goeie film maken gelijk staat aan een tragische ziekte uitkiezen en dan hopen dat het allemaal maar goedkomt.

1.5*

Beter dan ik dacht. Een heftig verhaal dat wat mij betreft over het algemeen niet over sentimenteel wordt gebracht (af en toe wel). Goed acteerwerk, wat vind ik Julianne Moore charmant, en het is goed dat het over Alzheimer gaat. Het geeft wat meer inzicht in deze ziekte, en ik heb niet het idee dat er veel films over dit onderwerp zijn. Ruim voldoende. 4*

Een Hollywoodfilm over een ziekte of een handicap kun je vaak van tevoren al uittekenen, en dat is hier niet anders. Still Alice is vaardig gemaakt, Julia Moore is wel goed in een typische Oscar-rol, de rest van de cast is degelijk, maar de film verloopt volgens het bekende stramien. Filmisch is het verder allemaal ook niet zo bijzonder, daar leent een dergelijk drama zich ook niet voor, en behalve dat het een afschuwelijke ziekte onder de aandacht brengt biedt Still Alice weinig waarmee het zich onderscheidt van de onuitputtelijke reeks soortgelijke films.

Vind het het een mooie en ontroerende film.

Veel dingen zijn wel voorspelbaar, maar heb me daar zeker niet aan geërgerd.

Waar ik me wel heel even aan heb geërgerd, dat dit weer zo'n een 'perfect' gezin was: geld genoeg, ideale kinderen.

Hierdoor staat het wel iets verder van mij af.

Hoe julianne Moore omgaat met de ziekte, doen me dit grotendeels vergeten. Ik vind haar het erg goed doen!

Mooie film, maar had veel meer uitgehaald kunnen worden. Heeft me ook niet echt ontroerd. Normaal zou ik wel een traantje laten bij zulke onderwerpen.

Zal wel aan het script en verhaal liggen denk ik, want Julianne Moore is zoals altijd een prima actrice en zet hier ook weer een prachtige stuk neer.

Goed thema die een beter lot verdient dan dit script.

Er zijn betere films over dit onderwerp. Beetje erg voorspelbaar dit allemaal. Het gezin vond ik vaak wel erg perfect. Het einde vond ik helemaal bedroevend. Het verhaal stopt gewoon. We willen natuurlijk niet zien hoe ze verder aftakelt. Julianne Moore doet het dan nog aardig. Had er echt meer van verwacht. Gemiste kans wat mij betreft.

Van een film met een onderwerp als Alzheimer verwacht je dat hij je behoorlijk aangrijpt. Dat is hier echter niet het geval. Julianne Moore acteert goed en draagt deze film nagenoeg in haar eentje. Dat is ook wel het probleem. De overige rollen zijn niet boeiend of diepgaand genoeg en datzelfde geldt voor hun relaties met Alice en elkaar. Het blijft allemaal heel erg binnen de lijntjes. Niet verkeerd, maar ook niks bijzonders.

Tal van films en documentaire over dementie gezien, vaak helaas vooral Alzheimer. En die zijn vrijwel altijd een mengelmoes van zeer rake momenten, maar soms ook feitelijk onjuistheden, vervlochten met een traditioneel dramatisch narratief. Vaak negeer ik dit soort kritische punten, aangezien een beeld schetsen van een vorm van dementie uiterst moeilijk is in een korte speelduur, mede omdat alle vormen per persoon nog zeer verschillend kunnen lopen en de makers, hopelijk, bewuste keuzes maken om momentopnames waarin wel duidelijke signalen zich openbaren af te wisselen met die momenten waarop, ook in het echte leven, het minder zichtbaar is.

Wat ik mij kan herinneren van deze film is dat ik best wat moeite had met bepaalde weergaven, informatie en vooral de diagnose Alzheimer. Vanuit vogelperspectief is Still Alice in de essentie van het drama gelieerd aan dementie aangrijpend, maar als kwalitatieve goede film, waardeer ik deze misschien te hoog, en is het iets te gelikt.

Dan de woorden van de arts als deze daadwerkelijk zo zijn uitgesproken in de film (ik weet het zelf niet meer exact)....

" Hij zegt dat het sneller kan gaan bij hoogopgeleide mensen omdat die in de beginfase vaak nog innovatief zijn om de alzheimer te omzeilen. Als dat wegvalt is de weg naar beneden sneller omdat de diagnose pas laat komt. Nergens zegt ie dat t voor hoogopgeleide mensen erger is."

Ik denk dat de makers zich baseren op het boek, waarover later mee. In de onderzoeken waarin hoog- en laagopgeleiden zijn vergelijken met betrekking tot Alzheimer lijken bij hogeropgeleiden de eiwitophoping in de hersenen, die zorgen voor het versneld afsterven van de hersencellen, meer te kunnen doorstaan door een zeker reservecapaciteit, en daardoor de echte problemen en openbaring later plaatsvinden. Het klinkt oneerbiedig, maar bij mensen met een hoger denkniveau zijn de hersenen dus waarschijnlijk meer ontwikkeld en kunnen meer aan. Mensen met een lager ontwikkeld brein zullen waarschijnlijk dus eerder klachten krijgen. Echter, bij hoger ontwikkelde breinen zullen in relatie tot Alzheimer de klachten ineens gigantisch zijn, waar dat bij minder ontwikkelde breinen veel eerder en gestaag zich zal openbaren.Uiteraard is het onmogelijk om te duiden wat erger is. Bij minder ontwikkelde breinen is de traditionele weg dat eerst de geheugenproblematiek leidend is, waar bij meer ontwikkelde breinen eerst gedrag wordt beïnvloed. Maar daarbij is de diagnose nu veel meer frontotemporale dementie en niet Alzheimer, die zich pas op latere leeftijd pas openbaart.

Nogmaals, als dit werkelijk de woorden zijn van de arts is het mensonterend om te zeggen dat mensen met een meer ontwikkeld brein meer innovatief zijn. Ja, ze hebben dankzij hun meer ontwikkelde brein meer weerstand tegen de progressie, al uit het bij 'hun' zich enkel op een andere manier. Geen enkel mens heeft vanwege zijn hogere denkniveau en meer ontwikkelend brein, bewuste middelen om meer 'innovatief ermee om te kunnen gaan; het is een 'technisch' proces in het brein. Ook het proberen te verbloemen is tussen de twee totaal niet verschillend. Ik sluit niet uit dat onderzoeken hier in de toekomst verandering in gaan brengen, maar dat is nu, en op het moment van deze film en het boek waarop het gebaseerd is, niet aan de orde. In de praktijk heb ik in vele jaren ook zelf nog geen onderscheid kunnen waarnemen.

Als dramaturgisch middel voor de film zijn deze woorden van de arts, hoe fout ook, wel zeer interessant. Als ze bewust deze arts incorrecte woorden hebben laten uitspreken ben ik zeer blij, maar ik vrees dat de makers geprobeerd hebben serieus onderzoek te verrichten, of zich enkel op het boek hebben gebaseerd.

Het hoofdkarakter is rond 50 jaar en de diagnose Alzheimer lijkt gebaseerd te zijn op een haast prehistorisch beeld van dementie. Frontotemporale dementie is voor deze leeftijd al jaren leidend. Ik vermoed dat Alzheimer, helaas, nog steeds enkel tot de verbeelding spreekt. Laat staan dat mensen met Lewis Body die al jaren in opmars zijn en nu gestaag de diagnose Alzheimer steeds meer aan het 'vernietigen' zijn, nog lang geen podium zullen krijgen. Nog gekker is dat de film is gebaseerd op een boek van iemand die zeer geleerd is, maar zich vooral richt op Alzheimer, en ook in haar onderzoeken voor haar boek, heeft gericht op dit type dementie. Ik heb het boek van Lisa Genova niet gelezen, maar haar mengeling van fictie en wetenschap, klinkt op papier al curieus. Ik vermoed dat de makers veel van het boek letterlijk hebben gekopieerd.

Sterke Moore inderdaad, zoals te verwachten. Toch ben ik niet geweldig onder de indruk. Op een of andere manier liep de film niet echt lekker en bleef het allemaal toch wat oppervlakkig ondanks een aantal indrukwekkende scènes. De soundtrack is ook erg matig met het If I Had a Boat als tenenkrommend dieptepunt op het einde, terwijl juist een soundtrack veel kan doen in een dergelijke film. Alles bij elkaar dus wat teleurstellend, maar dankzij Moore wel een nipte voldoende.

Mooie dramafilm met een glansrol voor Julianne Moore. Ze brengt de gestage aftakeling van haar personage met veel precisie en overtuiging, en met name enkele momenten waar bij haar personage ook de paniek toeslaat zijn ontzettend goed gespeeld. Overigens is Moore niet de enige die schittert. Ook Kristen Stewart vond ik heel sterk en het samenspel tussen haar en Moore levert enkele mooie momenten op. Alec Baldwin speelt wellicht een iets minder prominent personage, maar is evengoed degelijk in de rol van echtgenoot en is goed als boegbeeld om te laten zien dat de ziekte niet alleen een flinke impact heeft op de patiënt, maar ook op de naasten.

Had er nog iets meer uit de film gehaald kunnen worden? Wellicht wel. Van mij had het laatste stuk nog iets langer mogen zijn. Dat de film misschien hier en daar wat sentimenteel is vind ik niet zo erg. Het valt te verwachten dat het geheel ondersteund wordt door een soundtrack die op de emoties probeert te werken. Een echte tranentrekker is het echter wat mij betreft niet. Misschien dat daar dan toch iets te zeer het Hollywood-sausje voor eroverheen gegoten is; iets dat bijvoorbeeld duidelijk naar voren komt tijdens de niet erg geloofwaardige 'zelfmoord' scène. Tegelijkertijd voelt Still Alice nog steeds als een kleine, intieme film met het hart op de juiste plek. Het is geen vernieuwende film qua opzet, maar het geeft wel een unieke kijk in het leven van een relatief jong iemand die met de ziekte van Alzheimer te maken krijgt. Erg prettig om te aanschouwen is dat niet altijd, maar de film wist wel binnen te komen en - over het algemeen - authentiek te blijven.

3,5*

Een uitnodiging

Zo’n anderhalve week geleden kreeg ik plots een mooie uitnodiging in mijn mail van het VUmc Alzheimercentrum. Ze hadden de mogelijkheid gekregen een unieke voorpremière voor Still Alice te organiseren en ik mocht erbij zijn! De film werd ingeleid door prof. dr. Philip Scheltens en dr. Yolande Pijnenburg. Philip Scheltens gaf aan dat ze wat terug wilden doen voor iedereen die hen steunt, de zaal bestond dan ook vooral uit bijvoorbeeld patiënten, mantelzorgers en mensen die op een manier met alzheimer te maken hebben, bijvoorbeeld door hun werk of als donateur. Ook was Een Vandaag aanwezig, zij zonden afgelopen maandag een item uit over de film en jongdementerenden. Er kwam een alzheimerpatiënt aan woord die afgelopen donderdag ook aanwezig was bij de voorpremière. Het is een zeer indrukwekkend item.

Jongdementie

“Still Alice zet het thema ‘jongdementie’ op de kaart, een ziekte die zo’n 12.000 mensen, jonger dan 65 jaar, in Nederland treft. De ziekte van Alzheimer is de meest voorkomende vorm van dementie en wordt vaak, onterecht, als een ouderdomsziekte gezien. Deze mensen staan, net als de hoofdpersoon in de film (Julianne Moore), midden in het leven, hebben een carrière en een (jong) gezin. Zij hebben vaak een lange weg afgelegd voordat ze de juiste diagnose kregen. Het VUmc Alzheimercentrum is hét expertisecentrum in Nederland op het gebied van jongdementie. Er wordt baanbrekend onderzoek gedaan naar het ontstaan van de ziekte van Alzheimer en andere vormen van dementie. Bij jonge mensen openbaart de ziekte zich in de puurste vorm, waardoor beter onderzoek verricht kan worden. Onderzoekers van het VUmc Alzheimercentrum zijn hard op weg om een oplossing te vinden voor deze ingrijpende ziekte en werken hiervoor nauw samen met andere instituten in binnen- en buitenland. En er is al veel bereikt. Een oplossing ligt in het vooruitzicht, maar er is veel onderzoek nodig om successen te blijven boeken.”

– VUmc Alzheimercentrum

Realistisch

Ook gaf Philip Scheltens aan dat Still Alice een ingetogen en realistische film is. De film komt voor een groot deel overeen met hoe zij het bij het Alzheimercentrum doen en meemaken. Yolande gaf helaas ook aan dat dementie niet altijd snel gediagnosticeerd wordt. Vaak worden de symptomen eerder aangewezen aan overspannenheid en depressie. Ze gaf ook twee voorbeelden waaronder een lerares die huilerig was en namen van kinderen vergat. Inderdaad iets waarbij je direct denkt aan overspannenheid, maar het kan dus ook alzheimer zijn.

Alice

De film begint met de 50e verjaardag van Alice. Alice is een professor aan Columbia, gespecialiseerd in taalkunde. Ze is getrouwd en heeft drie kinderen. Ze staat nog vol in het leven, maar de eerste tekenen van Alzheimer worden zichtbaar. We worden niet echt ingeleid, wat je ziet zijn echt fragmenten die duidelijk maken wat er met haar aan de hand is. Het ene moment is haar verjaardag en zien we hoe ze per ongeluk denkt dat gesproken wordt over haar en haar zus, het andere moment zie je een fragment van een presentatie die ze geeft waar ze plots verstrikt raakt in haar verhaal. En opeens zit ze bij een neuroloog die testjes met haar doet. Ik vond het dus vrij snel en niet vloeiend in elkaar over gaan in het begin van de film. Dit in fragmenten door de film heen gaan blijft, maar waar het in het begin ervoor zorgt dat je je moeilijk bindt aan de personages lukt dit later in de film wel. Beelden van haar thuissituatie worden afgewisseld met afspraken bij de neuroloog en je begint enorm mee te leven.

Welverdiende Oscar

Julianne Moore heeft een Oscar gekregen voor haar rol in Still Alice en daar ben ik het zeker mee eens. Ze speelt de rol overtuigend en heeft ervoor gezorgd dat ik tranen in mijn ogen kreeg doordat ze duidelijk in beeld bracht door welke emoties Alice overspoeld werd. Ze laat echt zien wat de impact is van alzheimer en zorgt ervoor dat, ondanks dat ik natuurlijk niet echt zal weten hoe het is voor iemand met alzheimer, ik het gevoel kreeg te snappen wat iemand met alzheimer meemaakt. Lof dus voor Julianne Moore. Maar dat kan ik niet zeggen van Kristen Stewart die ik in de Twilight Saga al vervelende tics vond hebben. Die heeft ze helaas nog niet afgeleerd. Als je haar daar geen vervelende tics vond hebben dan vind je haar hier waarschijnlijk ook prima. De andere personages komen eigenlijk vrij weinig in beeld, ze hebben vooral een ondersteunende functie, maar vervullen deze wel goed.

Hartverscheurende film

De film doet zeker wat met je, want door de inleiding van het VUmc kwam het alleen maar harder binnen. De film maakte extra indruk. De vrouw in beeld zit in dezelfde leeftijdsgroep als mijn moeder. Het komt dichterbij omdat je beseft dat het ook jouw moeder zou kunnen zijn (of vader natuurlijk, maar in deze film is de hoofdrolspeler een vrouw).

Je ziet hoe Alice beseft dat het slechter met haar gaat, dat ze dingen vergeet maar dat ze op het puntje van haar tong liggen. Ze maakt er soms zelfs grapjes over, maar je ziet ook dat dat besef gepaard gaat met pijn. Je vergeet eerst kleine dingen, maar straks ook wie je kinderen zijn. Dat lijkt mij vreselijk om te beseffen. Als kijker weten we soms eerder dan haar dat het slechter gaat. Doordat ze zich bijvoorbeeld twee keer aan iemand voorstelt. Maar ook voor de familie is het niet makkelijk. Hoewel in Still Alice vooral de nadruk is gelegd op Alice zelf, zien we ook fragmenten van hoe het is voor de familie. Helemaal doordat Alice een zeldzame soort alzheimer heeft: een erfelijke vorm.

Conclusie

Still Alice is op momenten hartverscheurend en brengt tranen in je ogen. De film eindigt voor mij uiteindelijk vrij abrupt, maar ik denk dat als je de film hebt gezien wel aardig kunt raden hoe het ongeveer afloopt. Uiteindelijk past dit einde denk ik ook goed bij het onderwerp van deze film. Maar op dat specifieke moment was het voor mij wel abrupt. Desalniettemin vond ik deze film ontzettend sterk. Ik raad je zeker aan deze film te zien als je graag realistische films kijkt. Op mij heeft het in elk geval indruk gemaakt. Tot slot wil ik het VUmc Alzheimercentrum hartelijk danken dat ik aanwezig mocht zijn bij deze indrukwekkende en informatieve voorpremière.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Verfilming van het gelijknamige boek van Lisa Genova, een neuroloog en dus een expert op het gebied van de Alzheimer waardoor taalkundige Alice Howland [Julianne Moore] vanaf haar 50e verjaardag symptomen van vertoont. Genova’s professionele ervaring verklaart mede waarom dit niet alleen een scherp portret is van een Alzheimerpatiënt, maar ook van de verschillende manieren waarop de directe omgeving reageert op en omgaat met deze verwoestende ziekte. Echtgenoot John [Alec Baldwin] probeert een balans te vinden tussen de zorg van Alice en de noodzaak van een stabiel inkomen, dochter Anna [Kate Bosworth] staat op het punt een gezin te stichten en hoopt dat het allemaal wel meevalt en zoon Tom [Hunter Parrish] is druk met zijn studie. Maar het is vooral de relatie met dochter Lydia [Kristen Stewart] die ontroert, omdat ze – ondanks haar eigen worstelingen – intuïtief lijkt aan te voelen wat haar moeder nodig heeft. De slotscène is zeer aangrijpend.