Donkerwoud

Na de vele uitmuntende verhalen had ik toch wel iets beters verwacht dan deze matige bedoening. Dit is voor mij eigenlijk alles waar ik een bloedhekel aan heb in horrorfilms: oninteressante karakters die uitgemoord worden door ''monsters'' en de hele tijd schreeuwen om hulp. We kennen het wel van tig andere wanproducten uit de V.S. Ook hier zijn de karakters van bordkarton en mogen we vooral niet teveel met ze meeleven. Natuurlijk is het mij ook niet ontgaan dat er hier gebruik wordt gemaakt van enkele knappe technische hoogstandjes in camerawerk. Daarmee zal ik het dus niet af doen als slecht, maar meer dan een standaard eeeeeeeek-aaaaaaaah-oooooooh-helepie- padre mios-argh! is het ook niet. Enkele fragmenten daargelaten, want zowel ''het kleine meisje '' als de laatste fragmenten in de donkere kamer vielen bij mij ook in de smaak. Maar als geheel stelt deze film helaas dik teleur, en tot overmaat van ramp stond de buurman ook bezorgd voor de deur omdat hij zoveel geschreeuw hoorde uit ons huis. Of alles wel in orde was.

Het deed me een beetje denken aan een coole episode uit The X-files, waarin de tijd stil blijft staan als mensen door aliens worden opgepikt. Hier wordt het echter gebracht als een freaky twist of fate, maar een die wel veroorzaakt wordt door de domme, onnadenkende acties van de mensen uit het verhaal. Best wel een sterke draai aan het genre van de ensemblefilms (meerdere acteurs, in verschillende verhaallijnen)

Fascinerende film waarbij we een man krijgen te zijn die letterlijk is afgesneden van alles en iedereen en zo tot de kern van het mens-zijn anno nu doordringt.

Binnen de begrenzing van de beperkte locatie weet regisseur Danny Boyle het toch levendig te houden met de extreme uitvergroting van kleine dingen. De laatste druppel in zijn bidon. Een mier die door het beeld loopt. Allemaal worden ze zo sprankelend in beeld gebracht dat ze de spanning er elke minuut inhouden. En dan zijn er ook nog de hallucinante flashbacks waarin realiteit en verlangen door elkaar heen gaan lopen.

James Franco zet een hele sterke rol neer als de man die de keuze van zijn leven moet maken (letterlijk Razz) als zijn arm vastzit onder die rots. Het mooie is dat je eigenlijk al vanaf het allereerste moment van hem gaat houden en hem het beste gunt. Van deze charismatische man kunnen we zeker nog onvergetelijke rollen gaan verwachten.

Zelfs dat het gebaseerd zou zijn op een waargebeurd verhaal kan niet helemaal verhullen dat we het wel eens eerder gezien hebben. Het voelt wel erg veel aan als de zoveelste oplichtersfilm met duidelijk aanwezige moraal. Zeer voorspelbaar dus. De rolbezetting is dan weer erg fijn, met Laurence Fishburne en Kevin Spacey als de grote uitschieters.

Voor mij ook een geslaagde film over schuld en onschuld. Heerlijk menselijk gedaan, waarbij Spike Lee echt door durft te dringen tot de nare eigenschappen van de mens. Ik vind hem vaak wat belerend in zijn opvattingen, maar hier dus absoluut niet.

Na de grandioze opening in die lege stad verwacht je een heleboel van deze film, maar dat wordt niet echt waargemaakt. De sfeer is mij te serieus voor de pulp die het uiteindelijk is en eigenlijk konden de bord-kartonnen karakters mij weinig schelen om de dramatische kant te kunnen waarderen. Sowieso vond ik het erg jammer dat de zombie's naar het einde toe op een tweede plaats leken te verdwijnen. De parodie Shaun of the Dead en de remake Dawn of the Dead hebben voor mij veel meer het overdreven zombie-gevoel wat ik hier mis.

In tegenstelling tot Agami weet deze wel zijn minimalisme optimaal te benutten voor een verhaal over strijdende partijen. Lekker villeine humor tussen de twee jongedames en hun wederkerige haat.

Heel erg sterke hardboiled western in de lijn van Sam Peckinah of Sergio Leone, met een fraaie casting en precies de juiste toon voor het genre. Christian Bale en Russel Crowe zijn erg leuk gecast als elkaars tegenpolen. Het had wel iets minder voorspelbaar gemogen, maar ik ben allang blij dat er een nieuwe western is die de kwaliteit van weleer weet te benaderen. Keep 'em coming!

Kijkt lekker weg als zoveelste kloon van Tarantino. Ik werd wel gek van die zotte freeze frames de hele tijd.

Een tikkeltje afstandelijk door de wel erg gekunstelde structuur van vertellen, maar inhoudelijk is het wel een aardige kijk op het instituut huwelijk.

Geinige docu over de creatieve manieren waarop men al tijdenlang geprobeerd heeft om dictator Castro om zeep te helpen, met aan het einde nog even een fikse terechtwijzing voor het Amerika onder Bush. Vooral vermakelijke infotainment, want echt diepgaand is het nergens.

Een van de grootste meevallers ooit. Eminem weet eigenlijk heel naturel zijn karakter neer te zetten, en dat had ik absoluut niet verwacht. Mooie sfeer ook van de ghetto's en hoe jongeren zich daarin staande willen houden. Ik vergeef het de makers meteen dat ze Brittany Murphy als standaardhoertje moesten casten.