Meningen

Ik heb een 2,5 gegeven en daarmee ben ik eigenlijk mild. Alles wat ik gezien heb, liet me vrij koud. Waar ik me vooral aan ergerde waren de namedrop-scenes ("You know The Smiths?" NATUURLIJK KENT HIJ THE SMITHS, DOOS) en de scene waarin hij een Pixies-nummer zingt in een cafe. Ik vind dat dit soort dingen alleen effect hebben als het gaat om iets wat niemand kent, behalve de twee mensen in de film. Nu vind ik het maar vervelend hipstergedoe. Naast mij zat zelfs iemand mee te zingen met Regina Spektor, dat helpt ook zeker niet mee.

Joseph Gordon-Levitt was voor mij ook zeker het hoogtepunt van de film, erg leuke acteur met een goed gezicht. Zie hem nog wel grotere rollen doen. Die Zoeey nog wat vond ik verschrikkelijk. Punt.

Horrorfilm, ongeveer 10 jaar na Blair Witch Project en dat is te zien. Waar Blair Witch bij vlagen angstaanjagend was, is [Rec] dat eigenlijk bijna de hele film lang. Net uitgekomen voor Cloverfield, die de kunst van de home-video nog verder wist uit te breiden. [Rec] is echter nog spannender.

Door het hyperrealistische karakter van deze film, ga je helemaal op in de personages. Het feit dat alles met een camera van de lokale nieuwsploeg wordt opgenomen, maakt het allemaal veel enger dan gewone horrorfilms waar nog heel veel make-up en belichting over heen gaat. Er waren enkele scenes waarbij ik het amper droog hield en ik vond zelf de oude dikke vrouw in het begin misschien nog wel het engst.

Een van de beste films aller tijden, mijns inziens. Tevens de beste rol die ik Henry Fonda tot nu toe heb zien spelen. Ook een van de betere grote acteurs uit dat tijdperk vind ik.

De film ontpopt zich op een prachtige manier en toen ik deze voor het eerst zag, voelde die 95 minuten ongeveer als 45 minuten. Dat kan soms een heel raar gevoel achterlaten, heel apart. Een film die die kwaliteit heeft, is in beginsel al een goede film als het ook de inhoud heeft van een goede film.

Wellicht niet helemaal geloofwaardig en realistisch (meer), maar het ging mij niet alleen om het feit dat 1 man 11 anderen weet te overtuigen. Hoe Lee J. Cobb op het laatste moment buigt, vind ik erg mooi gedaan. De bekrompenheid van veel van de karakters kan je ook flink onder de huid gaan zitten en ik moet zeggen dat ik erg content ben met het happy end in dit geval!

Bijna alles aan deze film hangt vast aan clichés. Ik denk zo'n 85% van de film is zelf in te vullen en totaal voorspelbaar. Het plot van deze film is veel te slecht en kan absoluut niet op eigen benen staan. Vandaar dat er maar een hele emmer special effects en nog veel meer emmers bloed tegenaan zijn gegooid om er nog wat van te bakken. Dit is voor een groot gedeelte mislukt vind ik.

Om een paar voorbeelden te noemen die de ongeloofwaardigheid van deze film laten zien: ze krijgt na 20 minuten al een schaar in haar bek gerost. Geen half werk, zou je denken. Maar het resulteert alleen in een lelijk wondje, maar haar parelwitte gebitje blijft stralend overeind, terwijl daar toch nog een overdreven grote tapijtschaar ingeknald is. Tweede punt (ik ga het niet blijven opsommen, maar enkele punten die ik echt te erg vond), dat ze haar moeder neerspiest was zo ongelofelijk voorspelbaar, haast om te huilen. Dan de politiemannen die neergezet worden als een stelletje debielen die na 5 minuten allemaal dood op de vloer liggen. Wat een onzin. En die eerste politieploeg die gewoon weggaat na een paar minuten als ze niemand kunnen vinden. 'Ga maar rustig slapen, we sturen vannacht nog wel iemand langs'. Lol. En wat ik nog het meest kwalijke vond, was het feit dat de vrouw op een gegeven moment zo rood als een tros tomaten was, terwijl ze in totaal echt 3 keer met een schaar is bewerkt en dat was het. En dan plots is ze doordrenkt van bloed, haar hele t-shirt bezit letterlijk geen witte vlek meer. Nou nou.

Nee, dit was echt drie keer niks. En bovendien, onthoud goed dat je er na een steekvlam van een deobus er pas na een paar dagen zo verrot gaat uitzien als de dame in de film na 10 seconden. Ook een beetje onzorgvuldig.

En last, but not least: Die zombie!!! Hahahahaha.

Miike. Ik was er nog niet mee begonnen en was om eerlijk te zijn ook een beetje terughoudend. Hetzelfde heb ik met Jodorowsky, om maar eens iemand te noemen. Je wilt goed de tijd nemen en afwachten tot het juiste moment voordat je een film van hem opzet.

Audition was de logische eersteling die ik van Takashi Miike ging kijken. Ik had gehoord over de gruweldaden die in deze film voltrokken zouden worden en dat er veel mensen de bioscoopzaal uitgerend zijn tijdens het laatste gedeelte van deze film.

Ik vond het verhaal interessant en meeslepend en je blijft tot het einde. De muze van deze film is een angstaanjagend figuur en je weet eigenlijk al vanaf je haar gezicht gezien hebt, dat ze niet helemaal goed snik is. Die laatste 20 minuten vielen echter best wel mee in heftigheid en dat viel me erg tegen. Ik had gehoopt echt helemaal over de rooie te gaan op het einde, maar dat moment bleef dik achterwege. Desondanks een zeer interessante film en ik heb goed genoten!