Ik vind het vooral mooi dat de cultuur voor westerlingen zo toegankelijk in beeld wordt gebracht. Gene probleem als het geen hapklare brokken zijn die we gepresenteerd krijgen, sommige films en verhalen in andere media zijn juist bedoeld om je aan het denken te zetten en de contrasten tussen wat je kent en wat er wordt verteld door jouzelf te laten ontdekken. Maar hier kun je gewoon rustig het verhaal in stappen en je laten meevoeren. En dan krijg je ook iets moois.
Geen idee of een tweede keer kijken mij meer op zal leveren, maar wellicht spot ik dan meer details in het verhaal. Prachtig vond ik in ieder geval hoe Prabha de drenkeling aansprak als haar man en zo toch nog de afsluiting kreeg die ze altijd wilde.
Voorlopig een 4/5. Wellicht later meer. Ik heb er een uitgebreide recensie over getypt.
Tja. Kijkt lekker weg, maar meer kan ik er ook niet van zeggen. De personages zijn leuk, de setting heeft potentie, het plot is minstens zo veelbelovend, maar er wordt niks mee gedaan. De met zorg gekozen ingrediënten zijn in de handen geduwd van een chef-kok die de recepten niet goed genoeg kent om het geheel uitmuntend te maken.
En dan vind ik Ritchie niet eens een verkeerde regisseur. Hij heeft door de jaren bewezen dat hij prima uit de voeten kan met grote en kleine budgetten, maar tegelijkertijd kan ik hier helemaal niks mee. De juiste spanning is compleet afwezig. Deze Dirty Dozen, Inglourious Basterds of hoe je ze ook wil noemen krijgen een missie en... klaren die. En dat is het.
Je kunt deze film vergelijken met een mop:
Komt een man bij de bakker. Zegt die man: Doe mij maar een bruinbrood. Bakker draait zich om, pakt het brood en zegt: Dat is dan €2,50. Man rekent af en zegt: Tot ziens.
Het gebrek aan humor in bovenstaande is net zo groot als de afwezigheid van spanning in deze film. De cast en hun personages verdienen beter. Dit hoorde met kop en schouders uit te steken boven de middenmoot, maar stak juist z'n bakkes in het zand, leek wel.
Nee, het is geen documentaire, maar dat vader en zoon Scholten van Aschat elkaar aanspreken met hun echte namen en ook hun achtergrond als acteur erin verwerkt wordt, voegt een extra dimensie van realisme toe. Botsende persoonlijkheden en perspectieven op rouwverwerking zorgen spelen zich af tegen een schitterend maar ongenadig Zwitsers landschap. Pieken en dalen. Letterlijk én figuurlijk. Voortreffelijk spel en schitterende fotografie nodigen uit tot zelfreflectie.
Zowel intiem als meeslepend. Zoals starbright boy al aangeeft, is een vergelijking maken niet makkelijk. In mijn recensie haal ik nog wel Megalopolis en Mr. K aan, maar die eerste gaat ook over een architect. Beide hebben ze ontzettend veel boodschappen, maar in Megalopolis verzanden die nogal in interessantdoenerij. Mr. K en The Brutalist weten hun thema's echter heel mooi over te brengen, op een creatieve dan wel knoepertharde manier. En als kijker mag je zelf bepalen welk thema je het meeste aanspreekt.
Ja, de film duurt lang, maar ik heb me geen moment zitten vervelen. We kijken hier naar de fundamenten van de Amerikaanse Droom, waarvan de bouwtekeningen je waarschijnlijk nachtmerries zouden bezorgen. Heel indrukwekkend, sterk neergezet, fantastisch gespeeld en eentje die misschien behoorlijk moet nasudderen voordat je weet wat je ervan vindt.
