Alternatieve titel: Where Are You Going, Aida?, 28 mei, 23:02 uur
(reactie op ander bericht)
Dat heb je wel heel kort, bondig en treffend verwoord! Zo voel ik me ook over deze situatie.
't Is eigenlijk helemaal niet in woorden te vatten. Wel in film, blijkbaar. De wanhoop kun je gewoon voelen. Je kijkt niet naar een mensenmassa; je zit er middenin. De onmogelijke keuzes waarmee de protagoniste kampt zijn niet voor te stellen. Alle personages worden indrukwekkend gespeeld en in beeld gebracht. Verslagenheid maakt zich nu nog steeds van mij meester.
Ik heb mijn best gedaan om me nog uitgebreider te verwoorden in een recensie op mijn blog.
Alternatieve titel: The 400 Blows, 14 mei, 08:37 uur
(reactie op ander bericht)
Nou zag ik de film wel in één keer uit, doch kan ik dit gevoel zeker beamen. Soms vraag je je af waar een film in vredesnaam heen gaat en krijg je het idee dat de scenarist/regisseur daar evenmin een flauw benul van heeft.
Wees niet bang, dit tragische verhaal heeft wel degelijk een gerechtvaardigde verhaallijn. En Antoine wordt nou eenmaal fascinerend genoeg neergezet dat je wil blijven kijken. Daarvoor word je beloond. Omdat niemand hem kan of wil begrijpen, probeerde ik dat zelf maar te doen. Zo bleef ik de gehele speelduur een geboeide toeschouwer van dit trieste maar prachtige relaas over een jonge knul die continu de schijn tegen heeft. De adembenemende zwart-witte plaatjes maken het geheel prachtig af.
