Alternatieve titel: Second Victims, afgelopen zondag om 23:30 uur
Films over ziekenhuizen en de enorme druk die artsen en verplegers ervaren zijn in. Dit is na Hjem Kaere Hjem en Heldin al de derde die ik in korte tijd zag. Niks mis mee, want het zijn stuk voor stuk goede films en het onderwerp verdient blijkbaar aandacht. Trine Dyrholm speelt hier zoals altijd weer fantastisch, wat een enorme klasbak van een actrice is zij toch. Maar ook Özlem Sağlanmak is zeer overtuigend als de ervaren arts die na een verkeerde diagnose steeds meer met haar schuldgevoel worstelt. In hoeverre kunnen we het haar kwalijk nemen, en hoe anders was het afgelopen als ze een andere keuze had gemaakt? Waar gewerkt wordt maakt men fouten, of verkeerde keuzes, en in de zorg kan dit fataal zijn. Als kijker kunnen we hier vrij makkelijk begrip voor opbrengen, maar hoe ga je ermee om als het om je eigen dierbaren gaat bij wie een verkeerde diagnose werd vastgesteld? Interessante dingen om over na te denken. Helaas vond ik de allerlaatste scene onnodig en daarmee een klein dompertje op een voor de rest zeer sterke film.
Mensen die hier verdieping hadden verwacht kennen misschien de docu's van Theroux niet goed. Louis Theroux gaat nooit de diepte in. Hij laat juist altijd oppervlakkig zien wat er gebeurt, en laat zo nu en dan zijn mening weten, maar voor het hoe en vooral het waarom moet je niet bij de docu's van Theroux zijn. Ik vind dat juist wel een leuke manier van docu maken. Zijn verbaasde blik zegt vaak al genoeg, hoewel hij dat maniertje natuurlijk wel in al zijn docu's gebruikt, blijft het vaak best grappig en soms gênant. Of het nou racisten, geloofsgekken, sekteleiders, kolonisten, pooiers of andere idioten zijn: Hij wordt aanvankelijk met open armen ontvangen, omdat ze zich niet willen laten kennen door een "linksig journalistje uit Engeland", en hoe ze uiteindelijk toch knappen, en hun haat jegens Louis Theroux niet meer kunnen verbergen. Oppervlakkige sensatie-tv, maar ik vind het heerlijk.
