menu

Hier kun je zien welke berichten ags50 als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Alexander (2004)

4,0
Om me te laten imponeren door groot beeld heb ik deze film indertijd in de bioscoop gezien. Bij het uitkomen van de DVD deze ook nog gekocht om nogmaals de gebeurtenissen op me te laten inwerken voordat ik een oordeel velde. Tja, ik kon echt niet meer dan 1,5* geven. Dat was vooral gebaseerd op de vele historische onjuistheden en het zwakke verhaal.
Vandaag de final cut (heet overigens Alexander Revisited) bekeken, die 214 minuten duurt (nou ja, de eindtitels heb ik niet gevolgd, die geloofde ik wel). Oliver Stone heeft natuurlijk de onjuistheden niet hieruit kunnen verwijderen zonder de film opnieuw op te nemen. Wel kan ik mij nu voorstellen dat hij bepaalde gebeurtenissen die al vanaf de klassieke oudheid gedocumenteerd zijn heeft samengevoegd om niet teveel te moeten uitweiden. Per slot van rekening worden de volgende gevechtshandelingen ook maar hooguit genoemd en niet in beeld gebracht: de slag bij Chaeronea (als prins Alexandros voor het eerst de cavalerie op de LINKERflink mag aanvoeren), de slag bij de Granikos, de belegering van Halikarnassos, de grote slag bij Issos (eerste keer tegenover Dareios / Darayawausj), de belegering van Tyros en later Gaza, de tocht naar de oase van Siwah, de brand van Parsa (= Persepolis), ach, ik zou er nog zoveel kunnen opnoemen.
Door de toegevoegde en/of verlengde scènes wordt het verhaal duidelijker, maar ook trager (Stone heeft niet in het bijzonder de gevechten verlengd), voor mijn gevoel echter beter. Zijn relatie met Bagoas (Bagawausj) komt meer expliciet in beeld en wordt als zodanig ook door Ptolemaios bevestigd. Hoewel Stone de Britse historicus Robin Lane Fox als adviseur had aangetrokken, verdenk ik hem toch sterk ervan dat hij zich bij de scènes van Alexandros als jongen van een jaar of vier heeft laten inspireren door Mary Renault's roman "Fire from heaven" en wat betreft die met Bagoas op haar roman "The Persian boy". Zij is het die vertelt hoe zijn familie wordt afgeslacht (in de film zegt Bagoas dat geen van zijn familieleden meer in leven is) en hem tot aan het einde aan de zijde van Alexandros laat zijn (hetgeen in de final cut duidelijk naar voren komt).
De eunuch Bagoas is historisch en de kus die hij in het openbaar van Alexandros krijgt ook, alleen niet in India maar bij de feesten na de terugkeer uit de woestijn van Gedrosia. Zelfs Couperus kon er niet onderuit hem te noemen in zijn roman "Iskander".
De bewering "een vrouw voor elke nacht van het jaar" bij het betreden van Dareios' harem komt uit de Griekse verzinsels uit die tijd om de decadentie van het Perzische hof te benadrukken. Overigens had Alexandros al na de slag bij Issos een deel van Dareios' familie in handen gekregen, met name diens moeder, zijn hoofdvrouw, oudste zoon en ten minste twee dochters. Het was de moeder van Dareios die toen Hephaistion voor Alexandros aanzag en niet (haar kleindochter) Stateira in Babylon.
Mede naar aanleiding van deze verbeteringen opgewaardeerd naar 3*.
Ben je (zoals ik) geïnteresseerd in geschiedenis, kijk dan niet naar deze film om geen foutief beeld te krijgen, tenzij je goed op de hoogte bent met de werkelijkheid (voor zover bekend) van Alexandros Megalos. Of, zoals een Middeleeuws Griekse uitdrukking luidt:
- που είναι ό Μεγαλέξανδρος
- ό Μεγαλέξανδρος ζεί και βασιλεύει
(waar is de Grote Alexander?
(de Grote Alexander leeft en heerst / regeert)

Becket (1964)

4,5
Een week geleden deze film op DVD in Engeland besteld, vandaag ontvangen (ondanks werkonderbrekingen bij Royal Mail) en meteen gekeken. Het is meer dan 40 jaar geleden dat ik deze film in de bioscoop zag (zie reactie hierboven) en de restauratie is prachtig gelukt: heldere kleuren, scherp beeld, surround geluid (minpuntje, met de nadruk op de verkleinvorm, is het ontbreken van ondertitels).

Het theatrale van de film wordt duidelijk veroorzaakt door het origineel, namelijk het toneelstuk van Anouilh. Naast de twee hoofdrolspelers veel bekende gezichten (niet alle grote sterren) uit het begin van de zestiger jaren. En, als reactie op Pieter Montana, volgens mij was het niet de echte (huidige) kathedraal van Canterbury. Die is namelijk in Engels-gotische stijl gebouwd en we zien in de film een meer romaans interieur.

Hoewel de film over de vriendschap tussen twee personen gaat is een onderliggend thema de strijd tussen kerk en staat, beter gezegd: wie heeft de suprematie. Dit vinden we alleen terug in de landen die in de Middeleeuwen de religie van Rome aanhingen (rooms-katholiek vind ik fout want katholiek betekent algemeen en zelfs toen waren andere christelijke stromingen te onderkennen die niet aan Rome onderhorig waren).

Die strijd is in feite begonnen toen de paus op 25 december 799 of 800 (afhankelijk van de jaartelling van het land want indertijd begon het jaar niet overal op dezelfde dag van de kalender en kon 25 december in feite nieuwjaarsdag zijn) Karel de Grote tot keizer van het westen kroonde (geheel tegen diens zin, overigens). Daarmee claimde de paus dat hij boven de keizer stond en kwam de uitdrukking "bij de gratie Gods" in gebruik. Denk verder aan de investituurstrijd tussen de Duitse keizers en de pausen, de strijd tussen de bisschoppen van Utrecht tegen de graven van Holland en zelfs in 1527 de verwoesting van Rome ("sacco di Roma") op last van keizer Karel V, de laatste die enkele jaren later door een paus tot keizer werd gekroond.

Niet voor niets is sinds de verlichting in politiek opzicht gestreefd naar de scheiding van kerk en staat. De Nederlandse regering beweert wel dat ook hier die scheiding bestaat, maar die is dan toch niet in absolute zin.

Wie dit bericht tot hier toe heeft gelezen: kijk de film en geniet maar denk ook tevens na over hetgeen wordt gezegd. Heel interessant en wat mij betreft een aanrader. Behoort tot mijn favorieten, met nog twee andere films met Peter O'Toole: "Lawrence of Arabia" en "Lion in Winter". Kleding in deze laatste film is meer authentiek dan die in "Becket", vooral die van de dames.

Brideshead Revisited (2008)

3,0
Mijn exemplaar van het boek "Brideshead revisited" is een Penguin pocket (nr. 821) uit 1967, die ik ook toen kocht. Het aantal tekstpagina's van het verhaal is daarin 323.
De serie uit 1981 bestaat, zoals ik hierboven al schreef, uit 11 afleveringen van elk bijna één uur, te zamen volgens de omslag van de DVD-box 10 uur en 55 minuten. Hieruit mag blijken dat het originele werk zeer nauwkeurig kon worden gevolgd, waardoor de karakters van de personages uitgediept konden worden. Uiteraard krijgen ook de minder belangrijke personen hierdoor voldoende aandacht. Het nadeel is het destijds gangbare TV-beeldformaat van 4:3, het stereo-geluid en de inmiddels wat fletse kleuren op DVD (sommigen vinden de lengte ook een nadeel).
De film van 2008 is gelukkig in breedbeeld (2.40:1), heeft Dolby 5.1 surround sound en is in prachtige kleuren. Voor de enscenering heeft men veel aan de serie gelijke locaties gekozen, in het bijzonder Castle Howard als Brideshead. Niet zo vreemd omdat Castle Howard (en niet Howard Castle zoals Windsor Castle!) werkelijk een katholieke kapel heeft. De Howards bleven het roomse geloof trouw, ook tijdens koning Hendrik VIII (die met twee leden van die familie trouwde: zijn tweede vrouw Anna Boleyn - onthoofd - en zijn vijfde vrouw Catherine Howard - ook onthoofd).
Door de veel kortere duur moesten vele details achterwege gelaten worden en krijgen de hoofdpersonen onvoldoende uitdieping, laat staan dat de randfiguren nog aan bod komen.
Het mag duidelijk zijn dat ik de film slechts een samenvatting van de serie vind en, in tegenstelling tot "henkula" hierboven, de relatie tussen Charles en Sebastian en Charles' afwijzing van religie worden in de serie goed - zo niet beter - uit de doeken gedaan. Grappig die bijna gelijkende naaktscène van Charles en Sebastian: in de serie zonnend op het dak, in de film na het zwemmen in de vijver van de fontein.
Overigens: het woord atheïst vind ik een verkeerde keuze, het betekent letterlijk "zonder god" en impliceert daarmee het bestaan van zoiets als een god; ook agnost lijkt onjuist, want het betekent "zonder kennis" alsof alleen het bestaan van een god tot kennis zou leiden terwijl je juist kennis kunt hebben dat dat begrip door de primitieve mens verzonnen is.

Candy (1968)

0,5
Het zal in 1968 zijn geweest dat ik het boek "Candy", geschreven door Terry Southern en Mason Hoffenberg, kocht. Het was bedoeld als een satire op de bekrompen sexuele moraal in de USA en (misschien niet alleen in mijn ogen) ook een parodie op pornografie. Dat een film hiernaar was gemaakt, wist ik tot voor kort niet. De DVD aangeschaft, maar wat een teleurstelling!
Van het oorspronkelijke werk is weinig overgebleven. Natuurlijk konden sommige wat meer expliciete scènes toen (1968) als zodanig niet in beeld worden gebracht, dat begrijp ik. Maar wat er overbleef slaat nergens op.
En dan schakelen ze ook nog Ringo Starr in, als acteur uiteraard een onbenul, en de immer irritante Marlon Brando, die hier zichzelf mag spelen (iemand die zichzelf als de god voor jonge meisjes ziet, een idee dat hij deelt met nog zo'n kwal, Jack Nicholson).

Cromwell (1970)

4,5
Alec Guinness als koning Karel I lijkt zo uit het bekende schilderij van Anthonie van Dyck gestapt te zijn. Hij zet de rol van een weinig doortastende, ietwat stotterende (historisch juist), monarch neer die zich nu eens door zijn katholieke, Franse vrouw, dan weer door een andere raadgever laat leiden.
Richard Harris is Oliver Cromwell, de stugge puritein (streng de bijbel aanhangende protestant, denk aan de Mayflower naar de koloniën = Amerika), wars van elk vorm van paapsheid en overtuigd van zijn eigen gelijk.
Ook de Dertigjarige Oorlog (1618-1648) op het Europese vasteland was niet meer of minder dan een godsdienstoorlog (afgesloten met de Vrede van Westfalen, waarvan de Vrede van Münster voor de Nederlanden onderdeel uitmaakte). We zien dan ook Timothy Dalton als prins Rupert van de Palts (in Duitsland) als verwant van de koning meevechten.
Dit was niet de eerste burgeroorlog in Engeland (denk aan de Rozenoorlogen om de erfopvolging in de 15e eeuw), maar wel die met de meest dramatische gebeurtenis: de onthoofding van de koning op last van het parlement op 30 januari 1649 (als voorloper voor die van Lodewijk XVI van Frankrijk in 1793). Eerder waren al Engelse koningen op last van anderen gedood, maar dan niet zo in het openbaar (denk aan Edward II en Richard II). Het koningsschap werd afgeschaft en de republiek uitgeroepen.
Waar in andere landen dan iemand als hoofd werd aangesteld (zoals de doge van Venetië of de stadhouder in de Nederlanden) bleef dat eerst achterwege, met alle gevolgen van dien.
Uiteindelijk was iedereen ontevreden: de koning kon zich niet voorstellen dat hij als de door god gezalfde een haar kon worden gekrenkt, de adel voelde zich van de eeuwenlange privileges beroofd, het volk had nog steeds geen medezeggenschap via gekozen vertegenwoordigers en het leger dacht voor niets te hebben gevochten.
Hoewel ik Cromwell een magistrale film vind (voor het eerst gezien in augustus 1970 in het Odeon Theatre aan het Leicester Square in Londen, de DVD bij uitkomen in 2003 in Engeland meteen besteld) lijken mij de karakters van de antagonisten niet geheel juist neergezet: de koning te zwak en Cromwell te veel in het gelijk gesteld (hij lijkt gedwongen te worden de beslissingen te nemen).
Vergelijk deze film eens met To Kill A King met Rupert Everett als de koning en Tim Roth als Cromwell.

History Boys, The (2006)

4,5
Hoe bereik je Oxford? Dat is in feite het onderwerp van de film. De acht intelligente en leergierige jongens van de middelmatige grammar school in het industriële hart van Engeland hebben veel, zo niet alles, ervoor over om toegelaten te worden tot een van de colleges in het prestigieuze Oxford. De groep is heel divers samengesteld qua etniciteit, religie en sociale achtergrond. Toch vormen zij een goede band met elkaar en hun leerkrachten die hen vooruit willen helpen. Let wel: je moet behoorlijk wat in je mars hebben (een aantal A-levels) om zelfs maar aan Oxford te kunnen denken, laat staan aangenomen te worden.
Hun vak zal geschiedenis zijn en worden. Hun lerares (Mrs. Lintott) heeft hen volgestampt met feiten die ze feilloos kennen. Daarnaast is er de leraar (Hector, die graag zijn handen laat dwalen langs hun benen) die het woord in gesproken en gezongen vorm als hoogste goed lijkt te hebben. De directeur stelt een nieuwe leraar (Irwin) aan die volgens eigen opgave in Oxford heeft gestudeerd.
Is geschiedenis de droge opsomming van elkaar opvolgende gebeurtenissen, zoals Mrs. Lintott min of meer heeft gedoceerd? Heeft het zin een essay te doorspekken met citaten van bekende personen, zoals Hector voorstaat? Of zal Irwin's suggestie met verrassende "feiten" voor de dag te komen de doorslag geven?
Natuurlijk wordt de kijker geconfronteerd met een vloedgolf van woorden en citaten, maar dat is onder de gegeven omstandigheden toch te verwachten. Gewoon prachtig, hoewel ik de film twee keer moest zien om alles goed tot me te laten doordringen.
Wat ik zo mooi vind is de sfeer van kameraadschap, ieder (ook een volwassene) te accepteren zoals die is. Je ziet geen ruzie, hoewel je blanken, bruinen en zwarten / christenen, moslims en joden / religieuzen en hedonisten / homo's en hetero's (om maar enkele tegenstellingen te noemen, die heden ten dage telkens als antagonisten naar voren komen) in een beperkte ruimte bij elkaar treft. Jongeren met een doel voor ogen gaan niet op het kwade pad (althans niet in 1983, het jaar waarin de film zich afspeelt).
Mooie opnamen (ook die in Oxford), leuke cast (Samuel Barnett als Posner!), goed geacteerd: een verademing door het ontbreken van geweld.
Vandaar: 4,5*

Jodhaa Akbar (2008)

4,5
De bekende geschiedenis van India gaat meer dan 4000 jaar terug. Twee epen, de Ramayana (met de klemtoon op de tweede lettergreep en niet op de derde) en de Mahabharata (klemtoon op de eerste en derde lettergreep) worden als ouder dan de Ilias en Odyssea beschouwd en zijn vele malen langer. Het is dan ook niet verbazingwekkend dat regelmatig een Indiase film opduikt met een stukje van de rijke geschiedenis als uitgangspunt.
In de eerste helft van de 16e eeuw van de gangbare jaartelling beginnen de invallen vanuit het gebied dat nu Afghanistan heeft van islamitische Timoeriden (verre nazaten van de hordes van Genghis Khan's nakomelingen) die in Noord-India een rijk stichten dat bekend wordt als het Moeghal-rijk. Door middel van de Taj Mahal, het mausoleum dat in opdracht van Shah Jahan, de vijfde heerser van dat rijk, voor zijn lievelingsvrouw Mumtaz Mahal werd gebouwd, wordt de wereld nog steeds aan hen herinnerd.
De titel "keizer" beschouw ik als onjuist; die is afgeleid van de correcte uitspraak van de naam Julius Caesar (uitspr.: kaisar). In de film wordt stelselmatig en correct "shah-en-shah" gebruikt (uit het Farsi), hetgeen koning der koningen betekent, een titel die veel ouder is en bij de oude Perzen al in gebruik was als Grote Koning.
De derde heerser heette Jalaluddin Muhammad Akbar en het is over hem dat deze film gaat. Zijn pogingen moslims en hindoes vredig naast en met elkaar te laten leven zijn historisch. De naam van zijn Rajputani (hindoe-)vrouw hoeft echter niet werkelijk Jodhaa te zijn geweest, zoals ook aan het begin van de film wordt uitgelegd.
In meer dan drieëneenhalf uur wordt zijn leven geportretteerd, waarbij het accent uiteraard ligt op de inspanningen die hij zich moet getroosten om de liefde van Jodhaa te winnen.
Het is een Indiase film (Bollywood vind ik denigrerend en de plaats heet tegenwoordig Mumbay - wordt het dan Mollywood?), dus verwacht geen vrijscènes of zelfs maar een kus. Romantiek wordt op meer symbolische wijze weergegeven. De hoeveelheid "zang-en-dans" valt mee, veel minder dan ik uit andere films gewend ben. Mooie locaties, prachtige gewaden, goed verhaal. De computereffecten vallen hier en daar tegen, in het bijzonder waar mensen worden "vermenigvuldigd" om bijv. veldslagen uit te beelden.
Ik mag aannemen dat de makers van de film hun huiswerk goed hebben uitgevoerd maar keek wel even vreemd op bij het zien van Akbar's vlag. Hetzelfde embleem (een gaande, aanziende leeuw met een zwaard in een klauw en een rijzende zon op de achtergrond) stond vroeger (voor de republiek) ook op de Iraanse vlag als symbool van het Perzische shahanaat.
Leuk dat gesprek op de markt (bazaar) als Akbar van Indiërs hoort hoe over de Moeghals wordt gedacht (letterlijk worden ze Turks-Iraans-Afghaans genoemd).
Het wegen van de heerser met kostbaarheden om in balans te komen (òf om belastingopbrengsten vast te stellen, òf om een gift zijnerzijds te bepalen) is een traditie die nog in de vorige eeuw door de derde Aga Khan bij zijn zestigjarig "regeringsjubileum" werd gehanteerd (zie de vele Diamond Jubilee Schools in Pakistan).
De laatste afstammeling uit de Moeghal-dynastie die in de geschiedenis nog een vermeldbare rol speelde, Bahadur Zafar Shah II, werd in 1857 (na de Sepoy-opstand) naar Ceylon (huidig Sri Lanka) verbannen.

Land of the Pharaohs (1955)

Alternatieve titel: Howard Hawks' Land of the Pharaohs

3,5
Voor degenen die deze film op DVD willen hebben: kijk uit met ebay want daar vind je ook aanbiedingen uit Korea, HongKong e.d. terwijl je via amazon.co.uk dezelfde titel van Warner Bros als regio 1 kunt kopen die gewoon op een regio 2-speler is te bekijken (alleen Engelse en Franse ondertitels). Prijs circa £6.10 (incl. porto).
De Egyptische farao Khufu (vaak beter bekend onder zijn door Manetho bedachte vergriekste naam Cheops) leefde ongeveer 4600 jaar geleden (hij regeerde van 2589 tot 2566 voor de huidige jaartelling). Van hem is de meest bekende pyramide op het plateau van Giza, maar dat was niet de eerste, wel de meest regelmatige en hoogste. Bij opgravingen is geen enkel bewijs gevonden dat hij ooit daarin is opgebaard! Volgens de Griekse geschiedschrijver (verhaaltjes verteller) Herodotos is ongeveer 20 jaar gewerkt aan de bouw en werden daarvoor honderduizenden slaven ingezet. Qua tijd lijkt het plausibel maar niet wat de werkkrachten betreft. Daarvoor waren geschoolde mensen nodig voor het precisiewerk. Het grove werk, zoals het uithakken van blokken steen en het transport daarvan, werd door de Egyptische bevolking verricht in de periode dat de Nijl elk jaar overstroomde en men toch niet het land kon bewerken (zo'n 3 maanden lang). Misschien was dat wel de reden dat de bouw zo lang heeft geduurd.
Interessant dat men in de film veel aandacht heeft geschonken aan historisch juiste zaken: het wiel was toen in Egypte nog niet bekend en je zult daarom geen karren zien (de strijdwagens van Ramses II werden pas een 1000 jaar later ingevoerd). Ook kende men nog geen ijzer, althans kon het niet bewerken. Zwaarden waren van brons (een koperlegering), alleen meende ik toch bij het steenhouwen een ijzeren wig en beitel te zien (wit metaal, zilver is te zacht daarvoor).
Met namen en kleding is wel flink geknoeid (prins Xenon doet mij eerder aan een element uit het periodiek systeem - edelgas - denken of aan een Griek), terwijl Khufu's volwassen opvolger Khafre (Chefren) heette. Prinses Nellifer uit Cyprus is meer Arabisch gekleed met een qua klank Egyptische naam. Bovendien verkeerde dat eiland nog in het steentijd, hoewel mogelijk ook toen al daar koper werd gedolven (Cyprus komt van het Griekse kupros dat koper betekent). Meubels en siervoorwerpen lijken zo uit het graf van Tutankhamun te komen, die toch echt pas 1200 jaar leefde.
Prachtig dat einde in de pyramide en tegelijkertijd ook heel onwaarachtig.
Joan Collins kan niet acteren, maar dat is een open deur intrappen.

Last Samurai, The (2003)

3,5
Goed verhaal, mooie film, prachtige beelden.
Iedere andere acteur dan Tom Cruise zou even goed in de film hebben gepast.
In 1853 voer commodore Perry (US) met een eskader de baai van Tokio binnen en ontsloot Japan daarmee ook voor andere landen dan uitsluitend Nederland (dat al vanat het begin van de 17e eeuw via het kunstmatige eiland Decima handel dreef). Maar daarmee hield de Amerikaanse bemoeienis met Japan ook op. Na het opheffen van het sjogoenaat werd het land onder keizer Moetsoehito (de Meiji Tenno) snel gemoderniseerd. Het was echter Pruisen (dat net de oorlog tegen Oostenrijk en daarna Frankrijk had gewonnen, vervolgens in 1871 het Duitse Keizerrijk stichtte) dat de adviseurs mocht leveren (niet de US). Het Verenigd Koninkrijk werd verzocht zich met marine-aangelegenheden bezig te houden (waardoor in 1905 Japan geheel onverwacht de Russisch-Japanse oorlog met een zeeslag won).
Het idee dat een Amerikaan (wie dan ook ooit!!) zich zou kunnen verplaatsen in de gedachtegang van een andere cultuur is ridicuul, dat is in de loop der geschiedenis wel bewezen (zelfs de Amerikaanse Burgeroorlog is daarvan een voorbeeld, net als de oorlog in Vietnam, Somalië, Afghanistan en Irak).
Het mooiste gebaar van Ken Watanabe vind ik de hoofdknik nadat hij in het Japanse toneel heeft meegespeeld. Precies op de juiste wijze, trots en als teken van dank.
De ontdekking van de film is naar mijn mening de jongen die Higen speelt. Lachen, spelen en een paar tranen laten is nog vrij eenvoudig te oefenen. Maar let eens op zijn gezichtsuitdrukking wanneer hij tijdens de overval op het dorp het zwaard van zijn vader pakt en meedoet met vechten, vooral wanneer zijn tegenstander door Algren wordt geveld. Terecht werd hij dan ook in 2004 genomineerd voor de Saturn Award "Best Performance by a Younger Actor".
Een ding kon ik nergens verklaard vinden: volgens mij zijn de gebruikte paarden van Westerse oorsprong (groter/hoger). Hoe kunnen de samoerai dan over zoveel daarvan beschikken? Wie oude Chinese en Japanse afbeeldingen van mannen te paard bekijkt, weet wat ik bedoel.

Rois Maudits, Les (2005)

Alternatieve titel: A Cursed Monarchy

4,0
Zowat 8 uur genieten van een prachtige verfilming van de in oorsprong zeven delen tellende romanserie "Les rois maudits", waarvan ik het eerste deel over Filips IV in 1971 had gelezen.
In vijf delen (op 3 DVD's) wordt de geschiedenis verteld van de Franse koningen vanaf 1307 tot 1342. Op vrijdag 13 (tja, vandaar) oktober 1307 werden alle leden van de Orde van de Tempeliers in Frankrijk op hetzelfde moment gearresteerd; in 1312 werd de orde door paus Clemens V opgeheven en op 18 maart 1314 (bijna zeven jaar na zijn arrestatie, dus!) werd de grootmeester Jacques de Molay in Parijs verbrand. De geschiedenis eindigt met de dood van Robert van Artois op 16 augustus 1342, kort na het uitbreken van de oorlog tussen Engeland en Frankrijk over de opvolging in Frankrijk die van 1337 tot 1453 heeft geduurd (vandaar: Honderdjarige Oorlog).
Vaak zien we prachtige wolkenluchten, maar voor mijn gevoel gaan die toch te heftig tekeer om waar te zijn (bewerkt met de computer?). De kleding past in het tijdsbeeld. Toch lijkt het mij ongeloofwaardig dat bijv. Robert van Artois al die 35 jaar in dezelfde kleren rondloopt, om over het paars van Mahaut van Bourgondië maar te zwijgen. Ze zijn daardoor wel gemakkelijk te herkennen.
Wie middeleeuwse kastelen (paleizen bestonden hier nog niet) kent weet hoe de stenen muren zijn opgebouwd. Zeker niet zoals we het kasteel in Parijs zien (megalitisch zoals de Inca-muren in Peru). Bovendien waande ik me mij het zien van de vele trappen even in Hogwart (van Harry Potter). De kubistisch-moderne achtergrond en hoge zalen (ondenkbaar, bovendien niet warm te krijgen in de winter) als achtergrond doen afbreuk aan de authenticiteit. Ook viel mij op dat het in Frankrijk toen kennelijk heel vaak en lang winter was/bleef: er zijn meer buitenscenes met sneeuw dan met zon te zien.
Het verhaal gaat met sprongetjes vooruit, versterkt door het zwart worden van het beeld. Er wordt nauwelijks een nieuwe tijd door middel van een tekst aangekondigd.
Hoewel ik niet aan het historisch inzicht van Maurice Druon (de schrijver van het epos) wil twijfelen, zie ik in de miniserie toch een aantal onjuistheden.
1) Tweemaal wordt heel duidelijk de indruk gewekt dat Edward II van Engeland en Isabella van Frankrijk slechts één kind hebben, de latere Edward III: aan het begin wanneer zij haar nood klaagt over haar echtgenoot die haar voor andere mannen links laat liggen en tegen het einde wanneer Robert van Artois aan Edward III de zwangerschap van diens moeder vertelt. Toch werden uit dat huwelijk (gesloten in 1308) 4 kinderen geboren Edward (1312), John (1316), Eleanor (1318) en Joan (1321). Zo onwelwellend was Edward II dan toch ook weer niet (eerder biseksueel dan homoseksueel).
2) Karel van Valois spreekt op zijn doodsbed de wens uit dat Robert van Artois gaat trouwen met zijn jongste dochter Jeanne. Karel sterft op 15 december 1325, terwijl Robert al in 1318 met Jeanne (die ook niet de jongste dochter is) is getrouwd.
3) Ten slotte, Edward III was pas 15 jaar toen hij zijn vader als koning opvolgde (hij lijkt al tegen de 20), trouwde het volgende jaar met Philippa van Henegouwen en was op zijn 18e al vader. In dat jaar ontdeed hij zich ook van Mortimer. Zijn uitspraak over zijn leeftijd van 22 jaar klopt dan ook niet.

Virgin Territory (2007)

3,5
Prachtige buitenopnamen, mooie kleuren, aardige zwaardgevechten (goed zo, Hayden), redelijk geacteerd. Het geheel geeft een goed tijdsbeeld van medio de 14e eeuw (kleding, etc.) en de moderne muziek werkte op mij niet storend, maar paste wel om de film een luchtig karakter te bezorgen. Flarden uit Boccaccio's Decamerone tot één verhaal gemaakt, maar de belevenissen van de doofstomme tuinman waren in het boek leuker beschreven!