Meningen

'There is no fate, but what we make'

Tijdreizen heeft eigenlijk iedere keer bij Terminator-films wel degelijk uitgepakt, weinig moeilijkheden opgeleverd, omdat er redelijk snel afstand van wordt gedaan en de kijker zich op het heden kan focussen, zo ook bij deze. Gelukkig maar, want er valt heel wat te beleven rond 2018. Ondanks dat ik een beetje sceptisch was over McG en zijn Charlie's Angels verleden, flauw, heb ik ontzettend genoten van dit actievehikel.

Buiten dat de regisseur een paar hele dikke knipogen geeft naar de films van Cameron, met als hoogtepunt een return van computer-Arnie, heeft Salvation nauwelijks iets weg van zijn voorgangers en past in het rijtje jaarlijkse blockbusters. Toch vind ik deze boven de gemiddelde actiefilm uitsteken, vooral de actiescènes zijn enorm spectaculair, gevuld met mooie visuele effecten, en de designs van voertuigen weten me te bekoren. Zoals die fantastische Moto-Terminators. Als John Connor er een weet uit te schakelen en vervolgens zelf een ritje erop maakt, gaan je handen spontaan tintelen en zou je het liefst op de dichtsbijzijnde door een motor aangedreven tweewieler springen. Daarnaast vind ik de film veel serieuzer aandoen dan zijn voorgangers, die post-apocalyptische sfeer zorgt voor een flinke portie extra spanning, daarom hoop ik dat dit het eerste deel van een moderne trilogie is. Waar oude rotten als Schwarzenegger en Hamilton plaats hebben gemaakt voor nieuwe helden; Bale en Worthington, die prima geacteerd hebben in dit prachtige CGI-festijn.

Terminator, The
Opnieuw een sterke sf-actiethriller van James Cameron. Acteertalent Arnold Schwarzenegger laat na grote voorbeelden als Brando en De Niro zien wat method acting is. Hij ís de emotieloze en kwaadaardige robot. Hamilton en Biehn spelen ook overtuigend en lieten de onontkoombare romance toch enigzins natuurlijk overkomen.

Cameron blijkt een zwak te hebben voor sterke vrouwen die in levensgevaarlijke situaties het hoofd koel houden en doen wat gedaan moet worden. Ik had tegen het einde het idee dat ik soms met de zus van Ripley te maken had, niet verkeerd natuurlijk, zo iemand heb je nodig in dit soort situaties anders loopt het minder goed af. De Terminator vond ik de hele film door geweldig, vooral aan het begin maakte hij een ijzersterke indruk op zoek naar de 'echte' Sarah Connor.

De geweldige sfeer blijft je na afloop toch het meeste bij, gecombineerd met uitstekende actie! Vooral de shoot-outs tijdens achtervolgingen op voertuigen waren prachtig gefilmd. Er is een constante dreiging vanaf het moment dat Terminator arriveert totdat Reese hem opblaast. En ja hoor, ik trapte er weer keihard in, net als bij Aliens. Verslagen? Nee! De robot had nog een slotoffensief in petto. Alleen al hiervoor verdient Cameron een pluim hij is een van de weinige regisseurs die me wel eens laat schrikken.

Al met al heeft deze actieklassieker met steenoude effecten en een wrede superieure robot me enorm goed weten te amuseren. Op naar Judgment Day!

'I have a competition in me. I want no one else to succeed.'

Een groot acteur speelt een groot acteur. Daniel Plainview is een man met één doel voor ogen en hij zal er alles aan doen dit te bereiken. Een levensverhaal van iemand die zijn hele omgeving verwoest om zichzelf als uiteindelijke winnaar uit te roepen. Een epos dat je vastgrijpt, meesleurt en niet meer loslaat.

De opening is sublieme start waarin een zwijgzame introductie van Daniel Plainview en zijn zoektocht naar rijkdom plaatsvindt. Het begin van zijn grote competitie in het leven; de concurrentie uitschakelen, onafhankelijk zijn van alles, alleenheerschappij en niemand zal hem ooit vertellen hoe te handelen. Voldoende mensen komen op zijn pad die hem de weg willen wijzen, of hulp aanbieden, die de haat van Plainview jegens allen alleen maar versterkt.

Zijn grote tegenstander en dwarsligger is Eli Sunday, ook op weg naar succes. Niet op het gebied van olie, maar zieltjes winnen voor zijn kerk. Zijn bedoelingen als predikant zijn twijfelachtig, hij laat ook zijn ware aard nauwelijks zien. Paul Dano speelt zijn karakter uitstekend en de psychologische oorlogsvoering tussen beide is een denderend conflict.

De achternamen van de twee hoofdpersonen zullen ongetwijfeld verwijzen naar, of zelfs symbool staan voor, het kapitalisme en christendom rond 1900 in de VS. Het zijn tegenpolen die van elkaar leven en botsen, Plainview en Sunday. Die strijd kan ook geïnterpreteerd worden als een innerlijk duel.

De eindscène onderstreept de dalende spiraal van Plainview en laat hem eenzaam en bovenal ongelukkig in zijn eigen slagveld achter. Day-Lewis geeft alles als de oude Plainview, een extreem complexe en verscheurde persoon, die zowel fascinerend als angstaanjagend is. Ondanks dat Eli Sunday komt bedelen voor geld, lijkt deze vrij voldaan en gelukkig om een oude bekende te zien. Plainview daarentegen is verdronken in zijn eigen idealen en radeloosheid nu er niemand meer is om zijn grote overwinning mee te vieren. Kunnen we nog wel van een triomf spreken?

'Maybe if you could... you could try and find your mom?'

Vrij slechte uitwerking van een interessant vraagstuk. Wie wat te wijten valt is bovenal het leukste om over te discussiëren. In hoeverre de schuld bij Amanda alleen ligt is wel lekker aangedikt door een overdreven zielig meisje neer te zetten.

Verder was het acteerwerk van Pitt en Lewis in orde, de rest was ondermaats buiten het pleidooi van de advocaten. Visueel gezien erg lelijk. Te slechte film om lang te onthouden, al zal het thema nog wel een tijdje rondspoken.

'If we get jammed up, we're holding court on the street.'

Vermakelijke thriller, die door middel van sterke actiescènes boven de norm uitstijgt. Visueel gezien prima in orde, fijne shoot-outs, stijlvolle achtervolgingen en erg amusante kostuums. De audio tijdens conflicten is daarnaast ook om van te smullen, goed verzorgd. De soundtrack is daarentegen wel erg standaard en soms zijn de Bourne-achtige tonen een beetje misplaatst in rustige scènes.

Verhaaltechnisch erg voorspelbaar met een redelijke romance die nooit heel geforceerd aanvoelt. Deze is alleen al interessant genoeg vanwege de ontmoeting tijdens de eerste overval. Komt de film alleen maar ten goede om zoiets erin te stoppen omdat deze, mits goed uitgevoerd, de spanning in rustige scènes erin kan houden. Verder heeft de film ook vrij weinig om het lijf.

Renner is qua acteren de enige die in positief opzicht opvalt, hij weet met zijn over-the-top performance als enige een gedenkwaardige rol neer te zetten, de rest speelde voor een voldoende, al was die FBI agent wel erg stereotype, was een iets minder glad persoon op z'n plaats geweest. Affleck's regie is absoluut in orde, Gone Baby Gone staat vanaf nu ook op het wachtlijstje.

Trainspotting

Waanzinnige film over een loser omringt door een groter stel losers, die hem eraan herinneren en stimuleren een loser te zijn. McGregor zet een geweldig personage neer, een die vanaf het begin zijn rol goed speelt en naarmate de film vordert een meelijwekkend 'menselijk' personage wordt waar je onontkoombaar empathie voor zou moeten krijgen. Verder zijn de overige personages keurig gespeeld door hem of haar en kon ik echt geen misser ontdekken.

Daarnaast weet de film in mijn ogen met een redelijk simpel verhaal enorm veel te vertellen. Een groot pluspunt is dat de nadruk gelegd is op de manier waarop de verslaafde personages leven. Centraal staat het geluk van de hoofdpersoon, die erg ontevreden is met zijn huidige bestaan en de hoop heeft opgegeven ergens om te geven en met de rest 'meegaat'. Wanneer hij door zijn ouders met z'n neus op de feiten wordt gedrukt, beseft hij dat er iets moet gaan veranderen. Vervolgens wordt dat goede 'initiatief' om zeep geholpen door degenen waar hij vroeger mee omging. Dan zijn de oude 'mates' heel duidelijk geen vrienden meer vond ik, hoogstens personen waar hij medeleven voor voelt. Ze helpen, zoals zij alleen kunnen, alles weer om zeep. Als kijker voel je ze gewoon in de weg lopen en zou je ze het liefste de deur uit werken, geweldig gedaan. Het einde is bevredigend, vooral omdat duidelijk is dat Mark eindelijk in staat is keuzes te maken.

Visueel is de film erg strak, vooral de imaginaire en hypothetische beelden blijven lang hangen en zetten je aan het denken. Renton die graag al zijn problemen door het toilet wil spoelen en vervolgens maar kort een moment van verlichting voelt, 'een meevaller', en de afkickscène waarin hij in bed ligt en allerlei absurde taferelen plaatsvinden in zijn slaapkamer. Een vormgeving als deze zorgt ervoor dat de staat waarin het personage is en hoe hij zich voelt concreter aanwezig is dan alle andere zaken die zich op dat moment afspelen. Mede door deze manier van filmen maak je de gebeurtenissen samen met Mark mee.

Trainspotting is een film die op merkwaardige wijze laat zien dat het leven een bizarre rit vol opties is, waarin het content met jezelf kunnen zijn voorop staat en verklaart dat keuzes je definiëren.

'Tell me, is that robot civil war still going on? Who's winning?'

Met een hoop nieuwe, soms lachwekkende, robots en over-the-top creaties is deze Transformers: Revenge of the Fallen een nog minder ernstig deel dan zijn voorganger. Zo zien we flauwe robot-verschijningen als een wigger-achtige tweeling en een stokoude vergeten Decepticon-veteraan die de Autobots te hulp schiet. Al is het stukje waar hij zijn onderdelen aan Optimus Prime opoffert wel heel stoer.

Daarnaast zijn er puntjes zoals de hondjes en Sam zijn ouders die eigenlijk weinig toevoegen aan het geheel en een storende indruk hadden gemaakt, mits deze film zichzelf serieus had genomen. Wat totaal niet het geval was en de redding blijkt om de kracht van de film; de bombastische gevechten, te laten slagen.

Van Bay mag alles kapot; robots die met elkaar op de vuist gaan, een halve vloot naar de haaien, een stad naar de vaantjes en piramides worden gesloopt. De film is gevuld met geweldige actiescènes, die in mijn ogen de minpunten prima weten te verdoezelen.

Het is een aaneenschakeling van bekende helikoptershots, bombastische explosies, leuke grapjes van zowel John Turturro als Shia LaBeouf en Megan Fox in slow-motion. De ingrediënten voor een hersenloos avondje popcornvermaak.

True Romance
Een aantal fantasische rollen van goede acteurs en originele actiescènes redden deze romantische misdaadkomedie, die vaak hard aan de 'Tarantinokwaliteit-deur' klopt, maar helaas nooit wordt binnengelaten.

Natuurlijk trek je deze vergelijking snel omdat het script door Tarantino geschreven is. Of hij er een betere film van had gemaakt ga ik het ook niet over hebben omdat dit gewoonweg zinloos is, Scott heeft er in ieder geval een vermakelijke en romantische film voor mannen van gemaakt. Een die spannend van begin tot 'shoot-out' is, het einde is onbevredigend, ik had op iets ingenieuzers gehoopt.

Hoe dan ook zijn het echt de mafkezen gespeeld door Walken, Pitt, Oldman en de twee hoofdrolspelers die de film goed houden. Denk vooral aan het stukje waar de 'gemenerik' bij de deur van Pitt z'n deur blijft staan en hem blijft ondervragen terwijl hij ver weg van de wereld is, wanneer de man wegloopt mompelt hij: "Don't condescend me, man. I'll fuckin' kill ya, man." Dat was gewoonweg te droog voor woorden, net als de scène waarin Clarence z'n vader na een aantal klappen een Siciliaanse leugendetector keihard terugslaat door te zeggen dat zijn voorouders het met negers aanlegden en hij het resultaat ervan is.

Kortom: Een plezierige actiefilm met een vleugje Tarantino is op z'n tijd héél leuk!