Meningen

Scarface: Shame of the Nation
Het origineel is iets minder dan de remake, vooral door het wat vlugge en ongeloofwaardige einde, de ommezwaai van zuslief. Jammer want de rest van de film beviel me ontzettend goed.

Tony Carmonte is een wat charmanter en sympathieker personage dan heethoofd Tony Montana. Eigenlijk komen de werkwijzen van beide op hetzelfde neer, maar Muni's Scarface heeft gewoon wat meer flair.

Beide films zijn enorm sfeervol, de 80's spreken me toch wat minder aan dan de tijd waarin deze zich afspeelt dus dat is een plusplunt. De film is mooi geschoten en mede daardoor zonder twijfel voor herhaling vatbaar.

Stalker

Het zit mijns inziens vooral in de beleving en het geloof, niet alleen voor de hoofdpersonages, maar ook voor de kijker. Tarkovsky schotelt je drie mannen voor met een grote diversiteit in opvatting en daarmee drie belevingswerelden. Een goedgelovige/positieve, sarcastische/negatieve en beredenerende/rationele. Hiermee word je niet tot één weg gedwongen, maar mag je zelf kiezen welk pad je bewandelt. Logischerwijs ging ik het meeste met de Stalker mee, hij is de gids, hij weet wat 'ons' te wachten staat, hij is ook in mijn ogen het meest sympathieke personage.

D.m.v. scènes die bestaan uit kalme en oogstrelende cinematografie, onheilspellende geluiden en diepgaande dialogen raak je steeds dieper betrokken bij de karakters en hun zoektocht naar hetgeen ze willen vinden. Dat is natuurlijk ook wat jij wilt vinden en dit meesterwerk je kan geven: Innerlijke vrede.

'You will always be a child of two worlds.'

Met weinig Star Trek ervaring de dvd aangeschaft op basis van de goede reacties en de regisseur. Een leukere verrassing had het niet kunnen zijn, want de chemie spat werkelijk van het scherm. Tegenpolen Kirk en Spock hangen elkaar de hele tijd verbaal in de haren en maken een waar schouwspel van dit vooral komisch sf-avontuur.

Ondanks de vele humoristische momenten vertelt deze film een serieus en mooi verhaal over een persoon die zoekende is naar een doel in zijn leven, of het pad kent, maar het nog niet durft te bewandelen. Ik heb nog nooit van Chris Pine gehoord, maar hij speelt met verve een ontzettende wildeman die zich ontpopt tot held. Daarnaast vele grappige bijrollen, o.a. Yelchin, Saldana, Urban en Pegg.

Verder is het visuele aspect heel goed verzorgd, dat had ik na Mission Impossible 3 ook wel van Abrams verwacht. Met als (actie) hoogtepunt de parachutesprong door drie bemanningsleden en het bijbehorende gevecht op het platform. Niks te klagen qua design, af en toe lelijke wezens die de revue passeren, maar uit respect voor de fans zal ik er weinig woorden aan vuil maken. Want de Enterprise vliegt comfortabel op Warp-speed door een fris windje.

'Young people all over the globe are joining up to save the future.'

Ontzettend sterke satire die de tweede keer nog beter tot zijn recht komt. Overigens ligt de spot er heel dik bovenop, Amerikaans dik, vond het nergens fijn erin verweven. Vooral de spotjes en kledij zeggen meteen genoeg. Alles gaat om aantallen, hebzucht en het verlangen naar aanzien. De commercials waren uiteindelijk het enige komische in een vrij huiveringwekkend geheel waarin de personages vooral hun primaire instincten/verlangens volgen. Verder spelen die soapsterren hun typetjes géweldig. Vooral Carl, de opperste gladjakker, die overal goed in is. Iedere keer verschijnt er een big smile op z'n gezicht als hij een hogere rang verkrijgt. Ter afsluiting bereikt hij het ultieme doel door de elite unit van zijn tirannieke leider (leraar) over te nemen, en dat zonder een arm te verliezen. Ten slotte redden de 'vrienden' elkaar en wordt het brein uitgeschakeld. Eind goed, al goed.