Meningen

"The boy said he's from hell. Maybe that's where we're going."

Herzien, en veel meer gezien. Het minimale verhaal dat eigen interpretatie vereist van de kijker roept veel stof tot nadenken op. Ik ben van mening dat de kleine hoeveelheid verschafte informatie enkel als basis dient, zodat de kijker zich kan verplaatsen naar de situatie en die situatie het enige concrete is dat de film te bieden heeft. De aanwezigheid van het Christendom is vooral vanwege de voor ons bekende bloederige geschiedenis een uiterst logische keuze, vandaar de 'middeleeuwse' setting. Thema's als gevangenschap/slavernij, vrijheid/verlossing, macht/manipulatie komen aan bod. Geloof is in mijn ogen de grondgedachte, niet religie, maar een ontwerp over een onwaarneembaar gegeven. Verder ben ik wel geïnteresseerd in religie en hoe deze uitgeoefend worden, maar met overgave aan een grotere macht heb ik weinig.

Zo ook het hoofdpersonage, voortreffelijk, néé, zelfs uitmuntend, gespeeld door Mads Mikkelsen. Na zijn bevrijding, of ontstaan, lijkt het de enige persoon binnen de gehele groep die in vrede is met zijn omgeving, niet meer zoekende naar een hoger doel of betere wereld. Alsof hij door het heden te accepteren weet wat komen gaat, vandaar zijn visioenen. Anderen zullen hier misschien meedogenloosheid of gevoelloosheid in zien. Dit lijkt me ook de reden dat hij zo goed kan vechten, hij kent de natuur en geeft zich uitsluitend over aan zijn overlevingsdrang. Simpel, eenvoudig, eenzijdig inzicht, Een Oog. Een bepaalde alertheid die de anderen missen omdat ze onbewust op de verkeerde plaats zoeken naar een oplossing. Wellicht een verklaring waarom ons hoofdpersonage zo introvert blijft de gehele film. Waar zijn we naar op reis/zoek?

Dat de film qua verhaal, voor mij dan, wel ruim voldoende te bieden heeft is vooral te danken aan de uitstekende atmosfeer. Met een daverende soundtrack, afkomstig van de aardkern, die in een perfect 'natuurlijk' tempo de onthutsende en rustgevende beelden ondersteuning biedt de tocht optimaal te beleven. En daarmee is het totaalplaatje compleet, ondanks die paar misplaatste hedendaagse scheldwoorden heb ik ook constant genoten. Een toestand, of beter gezegd krachtige gewaarwording, van intuïtie, vernietiging en kalmte.

Vozvrashcheniye

Harde emotionele klappen krijg je te verduren van een open non-melodramatisch meesterwerk. Fijne aanpak die je geleidelijk aan meevoert in de sores van de jonge broers, die, net als de kijker, graag het een en ander over de onbekende vader te weten willen komen. Uitstekende casting van de jongens, het oudere 'schaap' en de jongere 'rebel' worden met verve vertolkt, Lavronenko was geheel op zijn plaats als mysterieuze en 'harde' vader.

Waar voor mij de kracht ligt is dat je alle situaties wel kan begrijpen, Andrey is ontzettend nieuwsgierig, hij kiest de weg zonder tegenstribbelen, Ivan daarentegen is enorm argwanend, hij wil eerst tekst en uitleg. Van pa zelf krijg je weinig hoogte, ondanks dat, ben ik ervan overtuigd dat hij zich geen raad weet wat te doen en daarom voor deze dominante omgang kiest. De opeenvolging van botsingen bereikt uiteindelijk een summum met alle gevolgen van dien.

Naast het ijzersterke verhaal is de film audiovisueel gezien uitzonderlijk goed in orde. Voorbeeldige natuuropnames en dromerige muziek die veel toevoegen aan de raadselachtige sfeer die de film teweeg brengt. Vooral omdat er zo'n belangrijk thema aangesneden wordt en er tegelijkertijd zoveel ruimte is voor eigen invulling is de film aan de ene kant uiteraard onverklaarbaar, maar geeft het aan de andere kant een gevoel van voldoening.