Meningen

Ik vond 'zeker niet zo goed als hierboven wordt gezegd. De film draait vooral om de actie en stopt zo ontzettend veel in de 150 minuten (die daardoor zelfs nog te weinig lijken) dat er van een uiteindelijk verhaal maar bar weinig overblijft. De motivatie van de RAF-leden, de tijdsgeest, de emotionele ontwikkelingen van de betrokkenen en eigenlijk de échte diepgang ontbreken. Het lijkt meer op een spectaculair in beeld gebrachte (grove) reconstructie van een reeks gebeurtenissen - dat van een grote afstand is geobserveerd - dan een betrokken en genuanceerd tijdsportret. En het onderwerp had wel wat meer verdiend.

Draait op het moment in het kader van het Anna Magnani retrospectief in een aantal Nederlandse filmhuizen.

De rol van Magnani is overigens vrij beperkt, maar de film is wel oké. Het deed me soms een heel klein beetje denken aan films als High Sierra en White Heat van Raoul Walsh, die beide overigens superieur zijn aan Il Bandito. Verder komt er hier natuurlijk nog wat neo-realisme om de hoek kijken (al weet ik eigenlijk niet tot in hoeverre dat al echt vorm had gekregen in '46) en gebeurt er weinig bijzonders. Wat we wel zien is een flinke portie charmante, Italiaanse oudbolligheid en een klein beetje Magnani, dus het is de moeite op zich wel waard.

Het kapsel van Nicolas Cage is hier nog niet eens het meest afstotelijke. De zwak gemonteerde beelden vallen van ellende bijna uit elkaar en de cliché's worden zo inspiratieloos opgevoerd dat je wenst dat (de ofwel coole of dan toch verrekt kleurloze en apatische) Cage maar snel zijn hippe moter afdondert en sterft.

Campo de' Fiori is een marktplaats in Rome, waar vishandelaar Peppino (Aldo Fabrizi) en groenteverkoopster Elide (Anna Magnani) met elkaar lopen te bekvechten over alles en niets. Maar ze lijken toch een zwak voor elkaar te hebben, al komt dat er niet helemaal uit. Die sluimerende spanning wordt abrupt de kop ingedrukt als de blonde schoonheid Elsa (Caterina Boratto) in beeld verschijnt. Peppino is verkocht en probeert haar direct het hof te maken. Opzichtig is het allemaal wel, maar het lijkt eventjes toch te lukken. Lang duurt dat echter niet en Peppino slaagt er niet in haar aan te haak te slaan. Het loopt al helemaal anders dan gepland als hij in een illegaal kaartspelletje terechtkomt en zelfs het kind van Elsa onder zijn hoede krijgt. Peppino raakt steeds verder verstrikt in zijn eigen hoffelijkheid, maar schiet er niets mee op. Ondertussen is Elide zichtbaar niet blij met de verschoven interesses van Peppino.

'Campo de' fiori' begint als een luchtige komedie, maar verandert op de helft in een iets serieuzere film. Consequenties van spontane acties worden aan de personages opgedrongen en de verantwoordelijkheden moeten worden genomen. De bevlogen versierpogingen van Peppino blijken dan toch wat minder vrijblijvend dan gedacht. en vooral als hij Elsa niet voor zich lijkt te gaan winnen begint hij zelf ook te twijfelen. De verliefdheid van Peppino, de teleurstelling van Elide en de uiteindelijke noodzaak om keuzes te maken komen in de film helaas niet helemaal uit de verf, maar ze geven het verhaal toch net iets meer gewicht.

Het humoristische element doet het hoe dan ook beter. Wanneer Elide bij een eerste ontmoeting op de markt Peppino om vis vraagt en hij haar vis probeert te verkopen die hij uit de handen van een andere klant heeft gegrist, ontstaat een vermakelijke rel. Alles dat in de Romeinse straten gebeurt is immers een publieke aangelegenheid en het duurt dan ook niet lang voordat iedereen zich ermee bemoeit. Het is allemaal op en top Italiaans. Mannen die zich te pas en te onpas als gentleman weten te gedragen, het oog voor vrouwelijk blond, het nimmer gezapige leven (ondanks de net zo verveelde als typerende blik van Anna Magnani) en wilde gebaren. Zelfs bij het kind van Elsa, Carletto, een kleuter van amper drie jaar oud, zijn de theatrale charmes al zichtbaar.

Daarbij gaan er achter de façade van theatrale typeringen overtuigende menselijke karakters schuil. Magnani als de opvliegerige, cynische marktvrouw, blijkt toch wel degelijk lief te kunnen hebben. En Fabrizi mag als Peppino op het eerste gezicht een lege charmeur lijken, maar in de loop van de film ontwikkelt hij zich toch tot een mooi en innemend personage. Helaas krijgt niet alles in de film de nodige tijd zich te ontwikkelen. Zo had de relatie tussen Peppino en Elide iets meer aandacht mogen krijgen en lijkt Elide iets teveel naar de achtergrond te zijn geschoven. Het zijn hoe dan ook kleine smetjes op een verder prima film, die vooral dankzij de kleine typeringen zeer de moeite waard is.

http://www.movie2movie.nl/i...

Oei oei oei, wat is dit een door en door verrotte film. Heb er geen goed woord voor over, behalve dat het wellicht te waarderen valt dat Dries Roelvink zichzelf blijkbaar ook niet zo serieus neemt.

Doorgewinterde Bond-fans zullen het na de bewogen keus van Daniel Craig vanaf ‘Casino Royale' wel opnieuw wat benauwd hebben gekregen bij ‘Quantum of Solace', de nieuwste binnen de reeks. Het bijna heilig geworden "My name is Bond, James Bond" komt hier nergens voor, de film is met zijn 106 minuten een van de kortste Bond-films ooit en voor de herkenbare tune moet worden gewacht tot de aftiteling. Is Bond nog wel de echte Bond?

De film pikt het verhaal op waar ‘Casino Royale' stopte. [edit Madecineman; spoiler Casino Royale verwijderd] De Franse zakenman Dominic Greene (Matthieu Amalric) heeft een flinke vinger in de pap en zoals gewoonlijk komt zijn eigen veiligheid plus dat van hele wereldbevolkingen op het spel te staan.

Zich bewust van de korte duur schiet het verhaal direct van start. Bond is betrokken in een wilde auto-achtervolging waaraan hij koelbloedig een einde maakt. "There is something horribly efficient about you," merkt Camille (Olga Kurylenko) later tussen neus en lippen door op. Regisseur Marc Foster (van onder andere 'The Kite Runner' en 'Monster's Ball') lijkt in 'Quantum of Solace' efficiëntie tot zijn grote doel te hebben gebombardeerd. Dik bepakt met een veelheid aan karakters en verwikkelingen raast het verhaal van de een naar de andere locatie. Van de brakke daken van het Toscaanse Siena naar een decadent Oostenrijks operahuis, van Londense hightech spionageruimtes naar verlaten woestijnvlaktes; alles komt voorbij. Met de nodige gevatte one-liners, vluchtige flirts en een hoop kogels wordt de Bond-formule gecompleteerd.

Het is misschien wat moeilijk voor te stellen, maar na een tijdje ontstaat in alle drukte zowaar de behoefte aan een beetje rust en emotionele diepgang. De vergelijking met 'Casino Royale' werpt zich natuurlijk snel op. Waar in de voorganger veel aandacht was voor de psychische ontwikkeling van Bonds karakter en spanning ook op minder spectaculaire manieren werd gecreëerd, moet 'Quantum of Solace' het - naast een handjevol korte momenten van warmte - vooral hebben van de kouwe actie. Superieur in beeld gebracht natuurlijk, dat wel. Maar misschien mag er vandaag de dag, met serieuze concurrenten als Jason Bourne, van de stoere Brit wel iets meer worden verwacht.

De lat ligt, met name na het sterke 'Casino Royale' hoe dan ook erg hoog en de nieuwste Bond-onderneming is allerminst een slechte of saaie film te noemen. Craig bewijst nog eens dat alle aanvankelijke kritiek op hem onterecht was en ook de rest van de cast doet het hier prima. Het is jammer dat Amalric ('Le scaphandre et le papillon') niet wat meer in beeld te zien is, want hij zet als de kille bad guy een mooie rol neer. En ach, Bond is hier toch gewoon écht James Bond en geweld is nou eenmaal vermakelijker dan emotionele scrupules. En wat betreft de bekende tune: die komt voorbij voordat je er erg in hebt.

Quantum of Solace (2008) Recensie - Movie 2 Movie - movie2movie.nl

Ik vond het ook niks aan. Vooral de matig uitgewerkte thema's stoorden me ontzettend. Potentie was er denk ik wel, des te pijnlijker dat het zo faalde.

The Reader (2008) Recensie - Movie 2 Movie - movie2movie.nl

Niet onaardig, maar tegelijk wat teleurstellend. Deliverance vond ik duidelijk vele malen beter. Slechts de laatste 20 à 25 minuten zijn zeer goed. Wellicht had sowieso wat meer interactie met de gestoorde locals iets toegevoegd. Daarbij deed een aantal slowmotionshots nogal potsierlijk aan en lag het acteerwerk soms tegen het karikaturale aan. Desalnietemin een vermakelijke film, maar er had duidelijk meer in gezeten.

Wat een schijtfilm. Het is nergens spannend en 't schiet allemaal voor geen meter op. Eigenlijk gebeurt er bijna niets waardoor die schrikeffectjes al na tien minuten beginnen te vervelen. Ik had het op gegeven moment helemaal gehad met al dat gebonk, gehijg, geratel gewatdanook. En dat die spaarzame zinnetjes er dan ook nog eens zo onzettend onhandig en ongeloofwaardig uitkomen is al helemaal schandalig. Kijk liever 'Ils' ('Them') ofzo, want dis is drie keer niks.

Wat een idiote post. Een meer genuanceerde reply verdient het ook echt niet.

Maar goed, ik vond de film voor 1962 juist heel modern ogen. Met name het camerawerk en muziek (denk aan de begintitels) en geluid (de scene in de rechtbank!) vielen me daarbij op. Ook het acteerwerk was gewoon heel sterk en het verhaal - politiek correct of niet - is toch verre van saai te noemen.

Ik vond het overigens allemaal niet zo subtiel als NarcissesBladsp. het vindt. Sterker nog, met name volgens de huidige maatstaven lag het sentiment er toch vrij dik bovenop. De scherpe goed/slecht verhoudingen zijn voor het gebrek aan subtiliteit tekenend. Niet dat dit negatief is overigens. Sterker nog, het sentiment werkte voor mij gewoon harstikke goed.

Gewoon verdiende klassieker dus.