Meningen

'Barbarian' heeft meer weg van een opgenomen verkleedpartij dan van een echte film, want wat hier samengesteld is lijkt nergens op iets wat met cinema te maken heeft. De meute wordt aangevoerd door Schwarzenegger-kloon Michael O'Hearn, die net als Arnold een barbaar speelt in zijn eerste hoofdrol. Maar een even grote carrière zal er wellicht niet inzitten. Toch zit er met Martin Kove (the karate kid) wonderwel nog een relatief bekende naam in de cast. Wordt het daarom leuker? Neen.

Rauwe, en ietwat realistische film. Maar dit zijn helaas ook de enige pluspunten van deze amateuristische poging een gangsterprent te maken. Eigenlijk werd deze opgezet omdat Eric Roberts erin meespeelt, maar die is zoals zo vaak tegenwoordig amper 5 minuten te zien in een totaal overbodige rol. Easy money?

Even, heel even leek deze film door die animatie-intro nog wat te kunnen worden. Maar vanaf de acteurs in beeld verschijnen is die illusie al snel weer verdwenen. Het verhaal raakt kant noch wal en van spanning is nauwelijks sprake. Verticaal klasseren dus.

Heerlijke jaren-'80 film (die muziek alleen al!) die tot de eerste succesperiode van Ridley Scott behoort. Voor Scott lijkt het een commercieel tussendoortje, maar hij maakt er wel het beste van door Michael Douglas, geflankeerd door Andy Garcia, te laten schitteren als ruige agent die de misdaad tot in Japan gaat bestrijden. De film heeft, zoals de titel al laat vermoeden, een duistere ondertoon en komt bij momenten in de buurt van een film noir. Echter, naargelang het einde nadert zwakt de film helaas af tot slechts een doorsnee aktiefilm. Maar dan wel een goede.

Tot halverwege boeiend. Daarna cliché met een dader die je al van mijlenver ziet aankomen.

Gezien op het 38ste filmfestival van Gent, maar heeft niet bepaald een grote indruk nagelaten. De film (naar de gelijknamige roman) probeert een soort boodschap over te brengen die niet echt aanslaat en vervalt zo in saaie cinema. Bij momenten wordt het zelfs komisch, wat vermoedelijk niet echt de bedoeling was. De beeldvoering met bijhorende muziek was dan weer wel in orde en brengt samen met de ongebruikelijke kleurenfilter Togo op die manier als een surrealistisch schilderij in beeld. Maar het optisch aspect alleen kan het helaas niet redden.

De 'Wall Street'-achtige film Boiler Room, met kleppers als Vin Diesel en Ben Affleck in een bijrol, toont op professionele wijze hoe de wereld van de effectenhandel in elkaar kan zitten. Niet meteen een thema dat het grote publiek aanspreekt, maar wel boeiend genoeg om een cinefiel te entertainen. Wel spijtig van het abrupte einde, want zo lijkt de film onaf.

En daar is Seagal weer. En opnieuw speelt hij de harde cop, weliswaar iets trager dan vroeger. Dit lost men echter handig op met snelle montage, iets wat gedurende geheel de film rijkelijk toegepast wordt. Het verhaal zelf, geschreven door Seagal himself, is vrij standaard. Een beetje zoals een lang uitgesponnen aflevering van een politiereeks die niemand zag. Het kon zelfs uit Seagals eigen 'True Justice'-reeks gekomen zijn. Een losse flodder dus.

Een film die geen keuzes durft te maken, en daardoor tussen verschillende genres blijft hangen. Neigt soms naar een thriller, maar stapt daar dan weer even snel weer van af. En dat terwijl het verhaal zich beetje bij beetje terug aan het ingraven is, om uiteindelijk bij een makke climax uit te komen. Dan lijkt het inderdaad dat men meer tijd en energie is de sfeerschepping gestoken heeft. Gary Oldman heeft daar trouwens ook een groot aandeel in.

Erg geestige komedie die nergens overdreven wordt. Eddie Murphy speelt een leuke dubbelrol naast scenarist Steve Martin. Heather Graham zorgt voor de vrouwelijke kant. Loopt ook rond in deze film: Robert Downey Jr. op een vergeten moment in zijn carrière.

Een leuke verzameling acteurs dus in een film die een heel sterk uitgangspunt kent. De opvulling kon hier en daar wat beter (sekte) maar al bij al amusant met grappige scènes. Wat niet altijd zo evident is bij een Amerikaanse komedie.

Achteraf bekeken is het eigenlijk verwonderlijk dat het zo lang geduurd heeft eer men met een kookfilm op de proppen kwam, want het tv-gebeuren wordt momenteel gedomineerd door kookgerelateerde programma's. Ok, er was een jaar geleden al 'Chef', maar dat speelde zich maar een beperkt gedeelte af in de keuken en daar lag de nadruk meer op het feelgood-aspect. 'Burnt' pakt het iets ernstiger aan én speelt zich af in de Europese keuken, toch altijd nog iets respectabeler dan de Amerikaanse. Bradley Cooper speelt er met veel overtuiging een soort Sergio Herman-achtig type dat ten alle prijze die extra Michelinster wil halen. Maar helaas verbrandt de film zich aan clichés en gemakkelijkheidsoplossingen in het script. Hierdoor is Burnt geen grand cuisine, maar een wel een gezellig restaurantje in de fastfood straat.