Meningen

Inderdaad, wat een afknapper! Vooraf hoorde ik goede dingen, maar de film was eigenlijk een opeenvolging van aktiescènes zonder dat de film echt ergens naartoe gaat. Als een doelloos schip dat op de golven van zijn voorganger Casino Royale dobbert. Je had zelfs nergens de indruk dat het nog om een Bond-film ging. En plots was de film gedaan.

Grootste curiositeit in deze film is de bijrol van Christoph Waltz, lang voordat hij doorbrak met de films van Quentin Tarantino. Hij speelde toendertijd vaak in dit soort producties. De hoofdrol is dan weer voor Gary Daniels, lang doordat hij nooit echt doorbrak als aktiester. Beiden spelen in een soort James Bond-cloon die vooral opvalt door verkeerd gekozen muziek. Niets van wat men poogt te bereiken komt echt tot zijn recht, waardoor de prullenbak alweer een blinkend schijfje rijker is.

Sam Raimi haalde met The Quick and the Dead op zijn eigen speelse manier de spaghettiwestern terug. Maar wat meteen opvalt is de indrukwekkende cast die hij daarvoor bijeen kreeg. De hoofdrollen zijn voor Sharon Stone als schietgrage Nemesis en Gene Hackman als slechterik die zijn rol uit 'Unforgiven' kopieert. Aan dit duo steracteurs werden de toen nog vrijwel onbekende Russell Crowe en Leonardo DiCaprio toegevoegd, zodat we vandaag kunnen spreken van vier grootmachten in één film. De prent zelf is een luchtige western die leentjebuur ging spelen bij klassiekers uit het genre en het voor de rest moet hebben van de visuele grappen die met veel flair in beeld zijn gebracht.