Meningen

Met heel veel plezier heb ik deze film gekeken. De originele Koreaanse titel is: 파파로티 [paparoti] een verwijzing naar de Italiaanse tenor wijlen Luciano Pavarotti. 'Paparoti' is de wijze waarop Koreanen doorgaans de naam van Pavarotti uitspreken.

De film gaat over de relatie tussen een student en een leraar. Het is een bekend maar beproefd concept. De student is een jong bendelid, Lee Jang-Ho. Jang-Ho is een aantrekkelijke jongeman en is hierdoor ook meteen populair op school. Zijn achtergrond dwingt ook ontzag af bij iedereen op school. Het gegeven dat hij meermaals naar school wordt gebracht door medebendeleden die hem luidkeels 'baas' noemen zal hier aan bijdragen. Jang-Ho's muziekleraar, Na Sang-Jin, is niet onder de indruk van Jang-Ho; mede doordat hij eerder een aanvaring heeft gehad met de nieuwe leerling. De reden waarom Jang-Ho naar school gaat wordt niet direct duidelijk, maar later blijkt dat de jongen geweldig kan zingen. Muziekleraar Sang-Jin neemt uiteindelijk Jang-Ho onder zijn vleugels, hij herkent veel van zichzelf in de jongen en wil hem verder helpen. Jang-Ho maakt dit niet gemakkelijk, hij is nog altijd onderdeel van een bende en kan niet zomaar uit de onderwereld stappen. Ook al wil hij niets liever dan een professionele zangcarrière als operazanger nastreven. Mede door de hulp van zijn 'broeder' en muziekleraar Na Sang-Jin kan hij uiteindelijk werken aan het laten uitkomen van zijn droom.

De film probeert hier en daar de film wat komische effecten mee te geven. Bijvoorbeeld in de vorm van een gastheer en gastvrouw van de school die zich bezighouden met de naleving van kledingvoorschriften op het schoolterrein. Deze twee zijn de ene keer relatief grappig, de andere keer irritant of gewoon ronduit gênant. Dit is volgens mij een typische vorm van Oost Aziatische humor. De film heeft een beperkte hoeveelheid aan actie en geweld, in de vorm van een groots gevecht tussen twee rivaliserende bendes. Soms raakt de film op emotioneel vlak, wanneer de groeiende relatie tussen Jang-Ho en Sang-Jin wordt belicht en zij langzaam steeds meer respect voor elkaar ontwikkelen.

Ik zit heel erg te twijfelen tussen 3,5 en 4 sterren. Ik wil eigenlijk, 3,75 ster geven, maar dat is niet mogelijk. Dus ik ga in dezen voor 4 sterren.

Ik ben zo moe geworden van deze film! Het begin van de film was wel aardig en hoe zij terecht kwamen in het dwangarbeiderskamp van Saint-Laurent was ook mooi gedaan. Het verhaal boeide me tot zover, maar de eerste twee jaar die hij in eenzame opsluiting moest doorstaan werd veel te lang uitgerekt en vermoeide me enorm! De zin om te blijven kijken werd met de seconde minder.

Toen Papillon uiteindelijk de eenzame opsluiting verliet werd het interessanter. Het verhaal leefde weer op en ineens was daar ook Maturette, gespeeld door Robert Deman. Door zijn geweldige schoonheid zat ik weer ineens in de film, noem het seksistisch; maar hij maakte de film voor mij weer wat interessanter.

En dan gaan zij voor de ontsnapping en het lukt hen om in 4 weken tijd van een eilandje nabij Frans Guyana naar Honduras te varen. Althans dat wil de film ons doen geloven. Of begrijp ik het nu verkeerd?
Ik stel voor dat jullie eens kijken naar deze kaart en vertel mij dan eens of jullie denken dat 4 weken realistisch is!? Ik vind het niet realistisch... mits ze over een gemotoriseerde boot zouden beschikken.

http://members.home.nl/rondeleeuw/middenennoordzuidamerika.png

En als ze dan stranden ergens op het strand van Honduras, dat neem ik aan, gaat het ineens mis en zijn Louis Dega en Maturette uit beeld verdwenen. Vervolgens komt een heel stuk waar Papillon gemoedelijk bij de Indiaantjes leeft, lekker paradeert over het strand met een prachtige schone die ook nog eens topless is (ja er wordt gedacht aan de behoeftes van de mannelijke kijker); die dan ineens zijn verdwenen en meneertje trekt verder met een aantal parels. Ik vond dit zo vreemd, hij leek zich niet te bekommeren om Dega of om Maturette. En dan wordt hij ook nog eens verraden door een non - heerlijk die katholieken - om vervolgens weer in Frans Guyana terecht te komen waar we hem voor het eerst weer zien na 5 jaar eenzame opsluiting. En dan zien we nog heel even Maturette, hij is stervende, die even later in zee wordt gedumpt, als voer voor de haaien.

Alles bij elkaar vind ik deze hele film een ongelooflijk deprimerende stinkfilm! Met overigens een fantastische cast, maar de film is ook zo langdradig en daardoor vermoeiend, de muziek is al niet veel beter...

Misschien is het ook mijn teleurstelling die hier spreekt, ik had graag gezien dat het wat mooier was geëindigd. Dit is zeker geen feel-good film.

Wel moet ik mijn complimenten geven voor de uitstekende acteerprestaties en de geweldige rol van Dustin Hofman met een geweldige droge opmerking waar ik wonderwel om heb heb moeten lachen:

Clusiot: You're Louis Dega. I'm Clusiot. How come you ended up in a place like this?
Louis Dega: Favoritism.

Maar ondans de mooie Maturette, de droge opmerking van Dega, de geweldige cast en hun acteerprestaties, maken deze film voor mij nog geen pareltje en geef ik dit prachtige gedrocht - Ja, ja, een contradictio in terminis - 2 sterren.

De passie van Christus zoals iemand het al zei. Passie bedoeld zoals in de oude bijbelse betekenis, namelijk zijn lijdensweg, zijn kruiziging en zijn wederopstanding.

Gibson hangt een bepaalde Christelijke leer aan en wilde graag zijn visie op de passie van Christus verfilmen; welnu, dat is zijn goed recht.

Het verhaal komt geheel overeen met wat we in de vier evangeliën (Matteüs, Marcus, Lucas, Johannes) kunnen lezen; check het nieuwe testament er maar op na.

Kort het verhaal:

Jezus - een jood die leeft ten tijde van Keizer Augustus, in de Romeinse provincie Palestina, het hedendaagse Israël - beweert de zoon van god te zijn. Hij heeft een groepje trouwe volgelingen, zijn 12 discipelen. Joodse geestelijken, rabbijnen en opperrabbijnen, waren hier niet blij mee en beschouwde Jezus' uitspraken als blasfemie (godslastering). Judas Iskariot, een discipel van Jezus, verraadt Jezus aan de soldaten middels een eenvoudige kus in ruil voor 30 sikkels/zilverlingen.

Jezus wordt voorgeleid aan de rabbijnen en wordt daar schuldig bevonden aan blasfemie. Jezus moet dood! Dat scanderen de joden ook en ze willen dat Pontius Pilatus, de prefect van Judea, Jezus executeert; daar de joodse wet de joden verbiedt om te doden. Op een vrijdag (bekend als Goede Vrijdag) wordt jezus voorgeleid aan Pontius Pilatus maar in eerste instantie weigert deze om Jezus te executeren en de rabbijnen druipen af samen met de soldaten en willen het proberen bij koning Herodes, maar deze stuurt hen eveneens weg, Jezus is geen crimineel maar hij is gek volgens Herodes.

De joden nemen hier geen genoegen mee, zij willen bloed zien en gaan terug naar Pontius Pilatus aangezien hij de prefect is. Pontius Pilatus wil verder geen chaos en gedonder en besluit Jezus flink te laten afranselen, maar ook dat is niet genoeg voor de op bloed beluste joden. Dan roept Pontius Pilatus een dienaar bij zich, hij wast zijn handen in een ruime schaal gevuld met water. Waarna hij tot de menigte spreekt; 'ik was mijn handen in onschuld'. Waarna hij de opdracht geeft aan zijn mannen om Jezus te kruisigen.

Jezus draagt eerst zelf nog zijn kruis de berg op vervolgens wordt hij hier op bevestigd met flinke spijkers en zijn kruis wordt met enige mankracht rechtop in de grond gezet. Hier bidt hij nog voor hen die hem dit aandoen. Uiteindelijk sterft hij aan het kruis, zijn moeder, Maria haalt hem van het kruis af, wikkelt Jezus in een lijkwade en legt hem in een grot. Twee dagen later op een zondag is de resurrectie ofwel de wederopstanding. Die zondag, de dag dat Jezus weer opstond, vieren we elk jaar en noemen we Pasen.

Het accent van de film ligt inderdaad op de passie en is dus nogal indrukwekkend, maar het is dan ook wel één van de meest belangrijke momenten in het christendom bezien vanuit christelijk perspectief. Jezus leed en stierf voor de zonden van de mens. Gibson heeft kennelijk aan de wereld willen laten zien dat volgens hem die lijdensweg heel bruut en zeer gewelddadig was.

Het probleem met deze film is dat het een interpretatie is van een eeuwenoud verhaal, dat op zich ook al een interpretatie is van verschillende verhalen die zijn opgenomen in de bijbel. Daarnaast zal iedereen een eigen interpretatie hebben van de evangeliën. Dit is Mel Gibson's interpretatie en wellicht is het niet de jouwe. Het gaat met deze film nog niet eens zo zeer over ethiek of esthetica, het is enkel en alleen een interpretatie van een regisseur en hij denkt dat de passie van Christus zich op deze wijze heeft afgespeeld.

Wat ik dan weer wat minder vind is die vrouw in het zwart of donkerblauw die zich frequent in het publiek bevindt en volgens mij de belichaming van het kwaad is, dus de duivel. Dit vinden we niet terug in de evangeliën en is dus een dramatische en 'fictieve' toevoeging ongeacht de vraag hoe fictief of hoe feitelijk het verhaal van de passie is.

Passion of the Christ, een film die ik niet kijk voor de esthetische vormgeving van de hele productie, noch voor het extatische verhaal. Ik zal het eerder nog eens bekijken als een mogelijke interpretatie van de passie van Christus en ook niet meer dan dat want verder heb ik geen behoefte aan beelden van iemand die continu wordt gegeseld, gemarteld en vervolgens op gruwelijke wijze aan zijn einde komt, daar hebben we andere genres voor.

Zojuist heb ik de film in de bioscoop gezien en ik ben er helemaal vol van! Eerlijk toegegeven, ik heb het boek niet gelezen, maar dat ga ik na vandaag zeer waarschijnlijk wel doen!

De film zit visueel heel erg goed in elkaar en qua verhaal is hij ook niet minder. Het betreft hier een erg mooi sprookje over een ongrijpbare man die het perfecte parfum wil ontwikkelen. De diepe, ongrijpbare blik van Ben Whishaw (hij is ook niet onknap!), zijn hele gelaat dat spreekt, zelfs zijn mooi gevulde lippen! Hij is geknipt voor deze rol, hij deed mij geloven Jean-Baptiste Grenouille te zijn!

Ik vond de heren Dustin Hoffman en Alan Rickman het beide erg goed doen, ondanks de vele negatieve kritieken op hun prestaties. Grappig moment was, dat Giuseppe Baldini (Hoffman) het ontzielde lichaam van de kat uit de destileerketel haalde, nadat Jean Baptiste had getracht de geur van 'kat' te vangen in een olie.

Eén puntje van kritiek, die 'orgie' vond ik echt onnodig, dat had niet zo gehoeven. De film heeft voldoende stijl en niveau om alles te kunnen dragen tot het einde, de orgie was naar mijn mening net iets té veel van het goede. Graag had ik ook gezien dat de kerkvader niet zo enthousiast JB een Engel zou noemen, dat was ook een beetje overdreven.

Zoals iemand anders hier al schreef, de film is eigenlijk op z'n mooist als JB zwijgt en dat deed hij dan ook veel, hierdoor behield hij een zekere mysterieuze lading, hij bleef een zonderling creatuur voor de kijker en werd nooit echt mens. Deze mysterieuze lading met zijn adembenemende schoonheid, maakte 'Perfum: The Story of a Murderer' een lust voor het oog.

Is het trouwens iemand opgevallen, dat iedereen die nauw contact had met JB, stierf, kort nadat hij hen had verlaten? Toen JB werd geboren en zijn moeder probeerde weg te komen, werd zij opgehangen. Toen de vrouw van het weeshuis, die strot werd afgesneden toen ze JB had verkocht aan de leerlooier. De leerlooier stierf al snel nadat Baldini hem had gekocht en toen JB naar Grasse vertrok, stortte het huis van Baldini in. In Grasse werkte hij bij Dominique Druot en zijn vrouw... toen JB eenmaal was vertrokken om achter de dochter van Antoin Richis (Rickman) aan te gaan, werd Dominique Druot al snel opgehangen, beschuldigd van de moorden op de schone maagden.

Voor hen die deze film nog niet hebben gekeken; kijken! Hij is de moeite waard! Ik geef deze film 4,5 punten.

Mooi verhaal; dat ons ook nog eens een goed inzicht biedt in de Iraanse cultuur, tevens een eye-opener die ons er aan herinnert dat we minder zwart-wit moeten denken. Iraniërs zijn niet per se geweldadige fundamentalisten, maar zijn ook maar heel gewone mensen met dromen en wensen. Ook weer eens een andere manier van animatie, mooi gedaan.

4 sterren

Het verhaal gaat over Lucas (Paulo Sousa) die op jonge leeftijd wees is geworden en bij zijn super religieuze tante Lourdes woont. Lucas is een wat teruggetrokken en haast eenzame jongen die zich louter bezighoudt met de tuin, het verzorgen van muziek tijdens de religieuze bijeenkomsten van zijn tante Lourdes, en het geven van pianolessen aan Julia, een meisje dat overduidelijk zwaar verliefd is op Lucas. Lucas is totaal niet geïnteresseerd in Julia en helaas is ze ook nog eens totaal amuzikaal. (De rol van Julia vind ik een vreselijk irritante rol, de rest is best aardig).

Dan vertelt zijn tante dat zijn neef (2e of 3e graad) Mario (Thiago Cazado) net uit de gevangenis is vrijgelaten en tijdelijk onderdak nodig heeft. Hij kan niet bij zijn ouders terecht want de relatie met zijn vader is ernstig verstoord. Lourdes gaat op een of andere religieuze retraite terwijl Mario zal arriveren en aanwezig zal zijn in het huis. Met andere woorden Lucas en Mario zullen het rijk alleen hebben.

Mario blijkt een vrije geest te zijn. Rebels, onbeschaamd, avontuurlijk, spontaan, en wild. Kortom een heerlijk stoere jongen. In het begin is het contact tussen Lucas en Mario wat ongemakkelijk. Maar alcohol slaat alle begrenzingen en obstakels tussen hen weg. Deze twee jongens blijken ondanks hun verschillen één heel grote overeenkomst te hebben.

Afgezien van Julia, dat irritante aandachtsorgel, is het een heerlijke film met prachtig niet te versmaden mannelijk naakt. De Brazilianen worden niet zenuwachtig van een slingerende piemel of mooie ronde ferme jongensbillen.

Thiago Cazado, de acteur die Mario speelt, is tevens één van de twee regisseurs van deze film. De regie deed hij samen met Mauro Carvalho.

Zeker geen slechte film! De naam Yulia doet me erg denken aan 'Julia' net als in het verhaal van Shakespeare waar een verboden liefde toch ontstaat. Dit komt ook tot uiting in deze film. Wederom een film waarin een romantisch plot zit. Het verhaal is niet bijzonder origineel, de enscenering is wat anders maar feitelijk is het Romeo en Julia in een Russisch sciencefiction-jasje. Al met al wil ik deze film 3 sterren geven.

Het verhaal speelt zich af in het heden, in Moskou, Rusland. Een bolvormig buitenaards ruimteschip is door een meteorietenregen licht beschadigd geraakt en is hierdoor zichtbaar voor aardse radars. Het schip wordt aangevallen met een raketaanval en stort neer in Moskou. Tijdens de crash worden diverse appartementsgebouwen verruïneerd, met diverse dodelijke slachtoffers. De hoofdpersoon is Yulia Lebedev, een typische tiener die zich vooral drukmaakt over jongens en populariteit. Haar beste vriendin komt om in de crash en zint op wraak. Samen met haar vriend Tyoma en zijn vrienden willen zij de buitenaardsen bevechten. Yulia wordt gered door een buitenaards wezen, deze voorkomt dat zij van een verruïneerd flatgebouw valt. Het wezen wordt aangevallen, valt zelf maar lijkt de val te hebben overleefd dankzij zijn high-tech harnas. Yulia vindt dat zij het wezen moet helpen, als wederdienst en redt zijn leven. Het wezen is een humanoïde, sterker ziet eruit als een gewoon mens en spreekt voor het gemak ook vloeiend Russisch. Snel wordt duidelijk dat het wezen Hakon wordt genoemd, onsterflijk is, superieure techniek bezit en slechts de Shilk nodig heeft om weer zijnsweegs te kunnen gaan. De Shilk is een energie-orb en maakt het krommen van ruimtetijd mogelijk. Zodat Hakon en zijn soortgenoten 47 lichtjaar in een oogwenk kunnen bereizen. De Shilk is in handen van de Russen, zonder dat zij weten waar het voor dient. De gene in commando is generaal Lebedev, juist Yulia's vader. Yulia gaat samen met Hakon de Shilk stelen en wil ervoor zorgen dat de Shilk terug wordt gebracht naar het ruimteschip. Hierin worden zij uiteraard tegengewerkt, in de tussentijd wordt Yulia verliefd op Hakon en op het einde redt Hakon nogmaals Yulia het leven door een aantal kogels voor haar op te vangen, afgevuurd door haar boze vriendje Tyoma, maar wordt zelf dodelijk geraakt. Yulia's vader komt tot zijn zinnen brengt Hakon en Yulia het ruimteschip binnen en ziet hier dat Yulia en Hakon beide in een capsule worden gelegd. Yulia geneest erg snel en opent haar ogen, Hakon blijft buiten bewustzijn. Intussen spreekt de vader van Yulia met de boordcomputer van het ruimteschip, die gelukkig óók Russisch spreekt en krijgt te horen dat Hakon alleen op aarde is gekomen. De andere wezens waren enkel lege harnassen die op afstand werden bestuurd door het ruimteschip. Hakon wilde bewijzen verzamelen om aan te tonen dat de mens gereed is voor het eerste contact met ander intelligent leven ondanks de meer dan negatieve statistieken die de mens heeft qua agressie, moord en oorlog. Yulia en haar vader staan buiten en zien hoe het bolvormige ruimteschip opstijgt.

Een film die leuk is om eens een keer te kijken vooral omdat Jim [Jordan Oosterhof] erg leuk is om naar te kijken.

Jim staat aan het begin van zijn bokscarrière. Hij wordt gecoacht door zijn veeleisende maar alcoholistische vader. Jim heeft naast boksen ook nog de hobby om muziekvideo's te produceren. Op een gegeven moment komt hij in contact met Whetu [Conan Hayes], een Maori-jongen die openlijk homoseksueel is. Ze ontwikkelen een vriendschap.

De film wil heel graag tonen hoe zwaar de training van Jim is en welke conflicterende gevoelens hij ervaart wanneer hij wordt geconfronteerd met zijn vriendschappelijke verhouding met Whetu. Als machoman moet hij zijn imago redden en verloochent Whetu. Dit zorgt voor wat extra drama in de film, maar is natuurlijk een ongelooflijk cliché en inmiddels bijna stomvervelend.

De vriendschap ontwikkelt zich nogal abrupt en ook de training van Jim gaat van de hak op de tak. De regisseur probeert veel aandacht te geven aan de training, maar er is geen plan, er is geen duidelijk doel. Het enige waar men het over heeft is een wedstrijd, maar welke geweldige bokser Jims opponent zal zijn wordt pas aan het einde van de film duidelijk.

De film wil een beetje van alles zijn en daarmee is het eigenlijk veel van weinig.

Tevens is er het subplot waarin Whetu wordt gepest op school en later zelfs wordt aangevallen, fysiek mishandeld en verkracht. Het draagt eigenlijk niks bij aan het verhaal maar het zorgt voor mooie dramatische plaatjes en geeft later aanleiding voor een scene waarin Whetu zijn rebelse karakter kan tonen.

De meer dan vriendschappelijke aantrekking van Jim naar Whetu wordt eigenlijk pas vrij laat duidelijk. Heel romantisch liggen ze te rollenbollen in de branding. Terwijl Whetu eigenlijk een slecht been heeft vanwege de mishandeling, maar op dat moment heeft hij er geen last van. Verwacht overigens geen expliciete beelden. Het enige wat je ziet zijn close ups van benen en armen. De suggestieve werking van de beelden in combinatie met een rijke verbeeldingskracht zorgen ervoor dat het een 'hete' scene wordt.

Leuk om eens te hebben gezien, maar totaal niet spraakmakend of een film die ik nog eens wil gaan bekijken.

2.5 sterren