Meningen

Deze film is pure nostalgie voor mij! Dus geheel objectief kan ik niet zijn.

Het was mijn eerste homofilm, ik keek hem tijdens de praatgroepavonden van het COC. Een feest van herkenning. Geen overdreven nichten, eens niet die eeuwige oordelende buitenwereld.

Deze film laat zien hoe twee jongens samen de liefde ontdekken. Hoe zij samen met hun gevoelens omgaan. Heel intiem, heel liefelijk, heel teder, heel gevoelig en vooral heel mooi. Mooi omdat het zo herkenbaar is voor velen. Mooi omdat het zoveel andere jongens de kracht heeft gegeven uit de kast te komen. Mooi omdat het zoveel ouders heeft laten inzien dat het echt niet zo'n ramp is als je zoon of dochter net wat anders blijkt te zijn dan je altijd had gedacht.

Een soundtrack van Mama Cass die mij altijd bij zou blijven. Een film die mij doet denken aan mijn eerste schuchtere stappen in het homowereldje en mijn eerste vriend.

Ik zei al, ik kan niet heel objectief oordelen. Deze film zal sowieso altijd voor mij een speciaal plekje behouden.

Mooiste quote uit de film: "while you two were doing a seventy minus one."

3,5 ster

Mooi verfilmd, één van de weinige Nederlandse films die ik zonder tenenkrommende ergernis kan uitkijken. Het verhaal vind ik romantisch, bijna sprookjesachtig. Dat kan ik op zich wel waarderen.

Wat me echter wel tegenvalt is de stem van Halina Reijn. Halina wordt voorgesteld als een vrouw met een mooie stem, maar haar stem is heel erg gewoontjes en haar leesstem valt heel erg tegen. Zij die geen Nederlands verstaan, zouden evengoed kunnen denken dat ze een boodschappenlijstje voorlas.

De bibliotheekscene was heel erg mooi en wellicht ook wel de aangrijpendste van de hele film. Het einde vond ik tegenvallen. Zijn besluit, om zijn ogen door te steken met die ijspegels, door zijn hoofd met geweld er op te rammen, vond ik nogal rigoureus en ook onnodig voor het verhaal. Het is té dramatisch, dan had ik liever een happy end gezien.

Verder snap ik het punt van Kappeuter niet zo, wat maakt het uit dat Vlamingen en Nederlanders samenwerken? Het kan toch zo zijn dat een Nederlandse vrouw verliefd wordt op een Vlaming?

Oh ja... nog een puntje van kritiek....

Hollands, is een dialect, geen taal... Halina spreekt dus Nederlands en geen Hollands.

3,5 sterren

Het pro-Borat-kamp schermt met het argument dat deze film just de Amerikanen op de hak neemt, daar Sacha Baron Cohen in de rol van Borat de achterlijke Kazachstaanse journalist speelt die niet beter weet.

Hier heeft die pro-Borat clan wel een punt. Echter ik zou het argument toch willen parreren (we blijven in het schermjargon).

Wat we zien in de film Borat, is dat eigenlijk nog wel humor? Het WNT definieert humor als volgt:

Dit lemma, geschreven in 1908, geeft eigenlijk heel goed weer wat nu humor is. Kort samengevat:

"De tegenstrijdigheid tussen dat wat gebeurt en dat wat men verwacht. Met als doel het vrolijkmakende te accentueren."

Dat wat Borat doet, is tegen alle verwachtingen in, daar zullen we geen discussie over hoeven voeren. Maar hebben de handelingen van Borat ook als doel om het 'vrolijkmakende' te accentueren?

Neen, in het geheel niet! Borat was niet in Amerika om mensen te laten lachen, hij was daar om mensen in gênante situaties te brengen en/of te forceren. Met als doel de lachers - in dit geval de kijker - op de hand te krijgen. Borat speelt een spelletje, hij gaat tegen alle normen in en zorgt er zo voor dat iemand zich gegeneerd voelt of zichzelf in een bedenkelijke situatie plaatst omdat hij niet goed weet hoe met die situatie om te gaan. Deze reactie wordt dan in combinatie met het normafwijkende gedrag van Borat als grappig bevonden.

Dezelfde tactiek wordt gebruikt door pesters, zij overrompelen iemand om ze vervolgens in het nauw te drijven om zo een reactie af te dwingen, die niet zelden, niet erg goed is doordacht.

Men lacht dus niet zozeer om Borat, maar om hoe oncontroversieel hij in feite is, hoe hij mensen in verlegenheid brengt en hoe hij eigenlijk mensen aan het pesten is.

De hele film zit vol met pestgedrag en dit wordt luid toegejuicht door het pro-Borat-kamp onder de noemer humor. Maar is humor nog wel humor als mensen daar serieus door in een kwaad daglicht worden gezet of wanneer zij in verlegenheid worden gebracht? Mij lijkt van niet, dan zijn het enkel nog pesterijen en dus zeer onsmakelijk.

0,5 *

Gisteravond heb ik Brokeback Mountain gezien en de film deed wel wat met me. Ik kan me enigszins identificeren met de film daar ik zelf homoseksueel ben. Maar gelukkig heb ik nooit in dergelijk onmogelijke situaties verkeerd als deze heren.

Er werd hier gezegd door enkelen dat de film traag op gang kwam; maar dat vind ik helemaal niet! Om tot een liefdesrelatie te komen moet er toch wel wat tijd verstrijken, ik vond de omslag van 'vrienden' naar 'partners' echter wel te snel gaan! Van een klein simpel kusje naar brute seks in nog geen 3 minuten vind ik toch iets te snel. Overigens je ziet eigenlijk niks in de film, het is allemaal nogal suggestief; ik meen 3 echte zoenen te hebben gezien in de hele film.

Ook zoals anderen hier al zeiden, mis ik aardig wat diepgang in de film. Ik had graag wat duidelijker gezien dat er een flink taboe rust(te) op homoseksualiteit in het wilde westen. Behalve hun werkgever die op z'n zachts onaangenaam verrast was met de hechte band tussen de heren, heb ik weinig in de film gezien over het taboe en de typische Amerikaans Christelijke bekrompenheid m.b.t. homoseksualiteit.

Ik vond de liefdesscenes, hoe suggestief dan ook erg mooi in elkaar gezet en ik verbaas me er eerlijk gezegd ook over dat we dit nog niet vaker zijn tegengekomen in films en dat dit thema, nu nog in 2006, zo'n heisa opleveren! De hele ophef rondom de film bewijst maar weer dat er nog altijd een groots taboe rust op homoseksualiteit. Je mag tegenwoordig homoseksueel zijn, maar men heeft wel liever dat je dit niet uit naar de rest van de wereld; dus doe liever alles in het geniep en speel mooi weer naar de buitenwereld. Alles voor het oog van het kerkvolk!

Het einde van de film vond ik overigens formidabel, hierin zag je pas echt hoeveel de liefde waard was voor deze heren. En dat heb ik eerlijk gezegd wel een beetje gemist in de rest van de film, daar leek het er meer op alsof de jaarlijkse visweek enkel was bedoeld voor seks.

Verder wil ik nog kwijt dat de wilde natuur bijzonder mooi in beeld is gebracht, wat uiteraard prachtig past bij het geromantiseerde beeld wat wij hebben van cowboys. Er wordt trouwens ook enorm veel gerookt in deze film, dat vond ik wat minder; maar kennelijk moeten cowboys roken. En het verouderingsproces van de heren vond ik niet echt goed gedaan, met make-up en computertechnieken hadden ze dit veel natuurlijker kunnen maken en hadden ze die afzichtelijke snor van 'Jack' weg kunnen laten.

Het verhaal vind ik zo slecht dat ik deze film niet meer gun. Zoals ik al schreef heeft dit verhaal een Achilleshiel en dat vind ik onvergeeflijk.

Wanneer je een film maakt over tijdreizen of in ieder geval over het veranderen van de tijd, dien je rekening te houden met het gegeven van oorzaak en gevolg.

Telkens wordt er gerommeld met het gevolg, maar de werkelijke oorzaak, die overduidelijk in de film naar voren komt, wordt niet weggenomen. Dit past niet in een intelligent verhaal, zo'n verhaal dient waterdicht te zijn, maar dat is het niet.

De acties die Evan uitvoert zijn ondoordacht en passen niet bij een jongen met het intellect van een 20-jarige. Vreemd, want we zien in de film dat Evan in de film terugkeert naar zichzelf op momenten dat hij nog bijzonder jong was maar met de intelligentie van de 20-jarige Evan. Dat hij dan zo ondoordacht handelt verbaast mij zeer en irriteert mij zelfs.

De gevolgen van Evans veranderingen waren wat mij betreft ook te extreem. Van euforisch geluk wijzigde hij de situatie waarna ieder zich in de goot bevond. De enige oplossing die Evan wist te bedenken was dan maar dat hij en het meisje waar hij van hield elkaar nooit zouden ontmoeten. Wat allemaal onnodig en te vergezocht is vanwege die staaf dynamiet; haal die weg en alles zou zijn opgelost.

De acteerprestaties waren op zich goed, maar de casting vind ik tegenvallen. Kutcher is in deze film niet op zijn plek in mijn optiek. Hij is niet het type voor een zwaar drama of een thriller. Hij is meer op z'n plek in films met humor en romantiek.

De cameravoering is voor mij een aspect waar ik niet heel sterk op let. Zolang de film niet wordt geschoten vanuit de losse hand (lees: dogma films) en de gekozen camerapunten niet te absurd zijn hoor je mij niet klagen.

Het is in mijn geval het verhaal dat mij zo ongelooflijk tegenvalt! Vandaar een 0,5, wat het script voor deze film is wat mij betreft alleen nog maar goed genoeg om m'n reet mee af te vegen of op te stoken in de openhaard.