Meningen

Chronicle is in feite het verhaal van Andrew. Andrew is een wat onzekere en schuchtere tienerjongen. Zijn moeder is terminaal, zijn vader een alcoholische ex-brandweerman met een slechte dronk zit werkloos thuis. Op school wordt hij gepest door de jocks, thuis zit hij onder het juk van z'n agressieve vader. Met een camera legt hij z'n dagelijkse beslommeringen vast. De rit met z'n neef Matt naar school, het bezoeken van sportwedstrijden, overal is hij met z'n camera. Een groot deel van de film wordt ook bezien als ware het door Andrews camera vastgelegd.

Sowieso is Andrew al een beetje wereldvreemd qua gedrag, maar hij lijkt ook nergens in uit te blinken. Sociaal is hij ook niet erg sterk en heeft hij een laag zelfbeeld door de constante kritiek die hij te verduren krijgt van zijn vader.

Dan tijdens een feest wordt Andrew geroepen door Steve; een populaire Afro-Amerikaan met een snelle babbel. Hij moet z'n camera meenemen, ze hebben iets gevonden en dat willen ze op film hebben. Andrew stribbelt nog even tegen maar besluit dan mee te gaan. Ze vinden een gat in de grond, het lijkt op een tunnel en in die tunnel vinden zij een object wat zij niet kunnen duiden. Het wordt ook aan de kijker niet geduid wat het is, maar dat het groots is, is duidelijk. Vanaf dat moment is het leven van de drie jongens voorgoed veranderd.

De drie jongens merken dat zij beschikken over telekinetische krachten. Allereerst experimenteren zij met een steen en een bal. Later halen ze grappen uit met mensen buiten op straat. De gave die zij hebben blijkt bijzonder sterk te zijn. Maar met het sterker worden van hun gave neemt de duistere zijde van de jongens ook toe. Matt en Steven lijken nog veel te geven om ethiek en medemenselijkheid. Andrew voelt nu voor het eerst de macht die hij nooit had. Eindelijk is hij iemand, zeker ook omdat hij de kracht het beste van hun drieën beheerst. Als het zelfbenoemde apex roofdier, het hoogste wezen in een voedselketen lijkt Andrew zichzelf te verliezen en een tiran te worden.

De film is niet erg vernieuwend qua verhaal. De underdog krijgt een bepaalde kracht waarmee hij anderen kan domineren en groeit zelf uit tot een monster. Dat concept is niet erg origineel. De aankleding is dit echter wel. De bovennatuurlijke krachten zoals de telekinetische gaven die de jongens hebben is vernieuwend en dankzij fantastische filmtechnieken erg mooi in beeld gebracht. De filmtechniek door te filmen alsof de beelden worden geschoten met Andrews camera is een interessante benadering, maar persoonlijk vind ik het niet echt een meerwaarde voor de film.

Wat betreft het script ben ik van mening dat er veel meer in deze film had kunnen zitten. Bijna alle mooie momenten zaten ook al in de trailer en ik had echt meer verwacht in de film te zien. Dat vond ik persoonlijk een behoorlijk minpunt.

Al met al vind ik de film goed, maar niet geweldig. Camerawerk en special effects zijn overigens fantastisch en daarom wil ik de film een score van 3,5 ster geven.

Een jonge Duitser die de Tweede Wereldoorlog tijdig ontvluchtte en zich vestigde in Brazilië, daar werk vindt als handelsreiziger in aspirine en met zijn kleine vrachtwagen door de middle of nowhere trekt, alwaar hij een zielsverwant treft die net als hij op de vlucht is. Een adembenemende roadmovie is het resultaat. Debuterend regisseur Marcelo Gomes zet met Cinema, Aspirinas e Urubus een cinematografisch hoogstandje neer waarbij bijna elk shot uit de film een ansichtkaart zou kunnen zijn.

Cinema, Aspirinas e Urubus, bekend onder de internationale titel Cinema, Aspirins and Vultures, is het verhaal van de Duitser Johann Hohenfels die nog voor de Tweede Wereldoorlog uitbrak naar Brazilië vluchtte. Daar aangekomen gaat hij aan de slag als handelsreiziger van het nieuwe revolutionaire wondermedicijn aspirine. In zijn wagen rijdt hij van dorp naar dorp en vertoont daar een film die het wondermedicijn aanprijst.

De film opent zich in een scherp wit licht, op de achtergrond horen we muziek uit een krakende radio, geleidelijk trekt het scherpe licht weg, we zien een autospiegel en hierin zien wij de reflectie van de bestuurder; het is een jonge blonde man met een baard van een aantal weken. Het beeld normaliseert zich, de pastelkleuren zijn nog zachter doordat de film wordt geschoten door een sepia filter. Het dorre en desolate landschap wordt zo nog krachtiger neergezet en wordt ondersteund door een esthetisch verantwoorde overbelichting die de verzengende hitte symboliseert.

De man zwijgt, hij rijdt over zandwegen en is zichtbaar uitgeput, zweetplekken bij zijn oksels en een bezweet voorhoofd, de hitte eist haar tol. In de verte loopt een jager op de weg, deze vraagt hem of hij een stukje met hem mee kan rijden, even later maant de jager hem tot stoppen, stapt uit en op de achtergrond horen we geweerschoten. Hij trekt het portier dicht, rijdt verder en koopt benzine. Ineens zien we weer een lifter in zijn vrachtwagen, hij kijkt rond door de cabine en vraagt zijn chauffeur waar hij vandaan komt. De twee mannen stellen zich aan elkaar voor, de lifter heet Ranulpho en is zijn dorp Bonança ontvlucht, hij wil naar Rio de Janeiro, daar werk vinden en een nieuw leven beginnen. Gedurende de daarop volgende dagen reizen Johann en Ranulpho samen, ze zetten samen het filmdoek op en regelen samen de verkoop van de aspirine nadat de film is vertoond. De twee zo verschillende karakters groeien naar elkaar toe. Johann de aanvankelijk zwijgzame einzelgänger lijkt toch positiever te zijn geworden en de verzuurde Ranulpho wordt wat milder.

Dan wanneer zij denken dat het leven hen toelacht en zij denken een goede toekomst in het vooruitzicht te hebben, verklaart Brazilië de oorlog aan Nazi-Duitsland. Johann leest in een telegram dat hij wordt geacht het land te verlaten, op straffe van opsluiting in een concentratiekamp. Daar waar hij dacht veilig te zijn voor de oorlog, wordt hij nu opgejaagd en heeft hij de status: persona non grata. Johann heeft nog maar één uitweg, opgaan in de menigte van arme mensen die naar het Amazonegebied trekken om daar te werken op rubberplantages.

Het verhaal heeft geen bijzondere diepgang, maar valt juist op door de trivialiteit. De film behoort tot de minimalistische cinema, hij is sober uitgevoerd en dat past perfect bij het verhaal en bij het landschap dat we zien op de achtergrond. De introverte karakters van de mannen passen goed in het geheel en zij dragen dan ook beide het drama met verve.

Cinema, Asprinas e Urubus is een bewonderenswaardig debuut van regisseur Marcelo Gomes, zijn minimalistische roadmovie is er één met prachtige plaatjes. Licht, kleuren, camerawerk, geluid, casting en script zijn allemaal dik in orde. Wie van dit genre houdt moet zeker deze film eens gaan kijken zodra hij de kans krijgt.

Gisteravond heb ik deze film bekeken in de bioscoop en de film deed me wat, ik voelde me geraakt toen ik de filmzaal uitliep.

Oud worden is knap ellendig, menigeen kan er over meepraten. Wanneer je dan als mens alles hebt bereikt dat binnen jouw kunnen ligt, je veel ervaring op hebt gedaan en je bekend bent geraakt met de valkuilen van het leven; ben je oud en uitgerangeerd.

Omkeren lijkt dan heel aantrekkelijk. Het idee bestaat al enige tijd en het duo Veldhuis en Kemper heeft er ook een lied op gezongen; Oud geboren. Het legt ongeveer dezelfde dingen bloot als we terugzien in de film.

Veldhuis en Kemper - Oud geboren

Waarom wordt je niet oud geboren

Zodat het leukste nog komen gaat

Alles ging dan achterstevoren

En was te vroeg te laat

Dan was je je onschuld nooit verloren

Kreeg je die juist aan het einde terug

En was je wijsheid aangeboren

Je toekomst al achter de rug

Je elke dag weer iets naïever bent

En alles is leuk want je bent niets gewend

Tegen het einde goedgelovig en klein

Zodat ik niet als de dood voor de dood hoef te zijn

Dan zag je je lijf steeds sterker worden

Had je je jeugd nog voor de boeg

Alles kwam goed wat ooit ontspoorde

En was te laat te vroeg

Als ik dan zestien ben geworden

Voer ik mijn laatste strijd

Verlies ik opnieuw mijn wilde haren

Maar nu in mijn puberteit

Beter nog ik wil heen en weer

Bijna sterven en dan nog een keer

Hoe ’t ook gaat ik wil een zachte dood

Zodat ik kan slapen, ik kan slapen

In kan slapen in mijn moeder’s schoot

In de film zien we dat zowel oud worden en jong worden beide voor- en nadelen hebben; zeker wanneer de één vooruit gaat en de ander achteruit. De film verbeeldt heel mooi het verjongingsproces van Benjamin Button. We zien hoe hij steeds vitaler wordt, maar eveneens zien we dat andere mensen om hem heen juist ouder worden en hem ontvallen.

Lange tijd ben je niet bewust bezig met het gegeven dat hij op een gegeven moment van een jongeman, een adolescent wordt, dan een tiener en vervolgens een kind. Een akelig gevoel bekroop mij, het is eveneens niet het einde van het leven waar ik iets voor zou voelen.

Deze film heeft me aan het denken gezet over het verouderingsproces. Je wordt ouder en op een gegeven moment gaan er zich gebreken voordoen, je begint te sukkelen en als dat ernstig verloopt zul je wegkwijnen volledig bewust van wat er gaat gebeuren of wat er al gaande is. De toekomst die je staat te wachten is onbekend maar de afloop is voor iedereen gelijk zoals Queenie ook zegt in de film alleen bewandelt niet iedereen het zelfde pad.

Ik vind dat Pitt en Cate Blanchett voortreffelijk acteren, daarnaast alle lof naar de mensen van de special effects! Pitt veranderde geloofwaardig van een oud ventje in de sexy playboy zoals wij die kennen en ook zijn jongere uitvoering kwam goed uit de verf. Hetzelfde voor Cate Blanchett, zij werd heel subtiel ouder gemaakt, totdat er hier en daar een aantal grote sprongen werden gemaakt in de tijd.

Een Amerikaanse productie met meer inhoud dan we gewend zijn, een mooi verhaal, een aantal goede acteurs en prachtige speciale effecten. Daarnaast vind ik het nooit erg om Brad Pitt te zien, hij is zo'n ongelooflijk mooie man, zeker met zijn onschuldige puppy-ogen. Ik heb genoten van de film, tegelijkertijd greep de film me erg aan en zette deze aan tot denken. 4,5 sterren!