Meningen

Mwah,

deze werd me aangeraden door een vriend. Zelf heb ik echt helemaal niks met Margot Robbie, dat helpt ook zodat je niet afgeleid wordt.

De film is op zijn sterkst zodra de wereld omgedraaid wordt en onze wereld bekeken wordt door het perspectief van de barbie wereld. Ja, het is een patriarchy, en er is niks mis mee om dat 'objectief' te laten zien. Hoe Ken dan rond gaat door de wereld een baantje probeert te ritselen omdat hij Man is vond ik wel amusant.

Het gesprek van Barbie met wat leerlingen laat ook wat meta zelfbewustzijn zien. Maar zodra Mattel om de hoek komt kijken verandert de film in een oppervlakkig suf verhaal met wat duffe actie.

Storend is dan wel de ass shots van Margot terwijl we ergens naartoe lopen. Mannelijke editor?

Duurt wel echt te lang. Ik denk ook dat deze gewoon gehyped is door corona en omdat er toen echt nauwelijks iets anders in de bios was (en het een ruk jaar was voor film).

Het gezing sprak me ook niet aan, want de nummers beklijven totaal niet. Doe dan gewoon geen 'musical'.

Ik raad toch aan om deze over te slaan.

2/5 omdat ik wel vind dat de film een punt heeft, en dit juist door de toon en setting niet aanstootgevend gebracht wordt. Maar ergens denk ik dat er meer in had gezeten als de film niet 4 dingen tegelijk had proberen te zijn.

Maak dan gewoon een Barbie animatie film met hedendaagse karakters en houd het luchtig, of maak een fatsoenlijke musical met echt drama, of doe dat patriarchy review op een andere manier.

Deze na heel lange tijd nog es gekeken. Stiekem vooral voor Jennifer Connelly maar ook getriggerd door wat clipjes die ik gezien had.

Crowe geeft inderdaad een oscar waarderige vertolking van het personage John Nash. Met zijn gedragingen en enkele zeer overtuigende scenes steelt hij wel de show. Jennifer Connelly verandert van verleidster in radeloos naar iemand aan zijn zijde die hem tegen het einde van zijn leven 'redt'. Verder zijn er weinig echt belangrijke personages, maar eigenlijk acteert iedereen op geloofwaardig en hoog niveau.

8 vind ik net wat te hoog dus een 7. Het is toch een beetje clichématige vertolking van iemands leven, maar je wordt er goed ingezogen al is het toch allemaal redelijk braaf en als de paar hoogtepunten die in de film zitten alles is, dan heb je toch wel een beetje een saai leven gehad. We slaan ook vaker wat jaren over, en iedereen ziet er dan nog hetzelfde uit, dat is niet zo geloofwaardig.

Uiteraard zitten er ook weer wat filmische vrijheden in deze film: Nash komt wel heel makkelijk van de medicatie af, zijn hallucinaties waren vooral auditief ipv visueel, maar dat doet niet veel af aan het geheel.

Ik zou willen dat ik deze nooit gezien had. Erbarmelijk slecht na het eerste half uur.

Had sowieso jaren eerder uit moeten komen en niet nadat het karakter in de Marvel finale een bepaald einde had.

Actie op het einde totaal niet geloofwaardig, echt super over the top.

Red Guardian is leuk karakter, eigenlijk nog het leukste aan de hele film.

Familie gedoe we get it: jullie hebben allemaal een trauma.

Zusje doet het nog best aardig, maar schiet tekort op meerdere vlakken.

Deze film gaat de geschiedenis in als de langzame ondergang van het superhelden genre.

Hopende dat DC nog een leuke film kan afleveren nadat Marvel al volledig afgeschreven is aan Blue Beetle begonnen.

Helaas werkte de film voor mij niet. Ik ken niet veel van de achtergrond van Mexicanen en Latijns Amerikaanse mensen die naar de VS gekomen zijn, maar als ik de film kijk dan lijkt het wel alsof iedereen met een minderwaardigheidscomplex rondloopt en vooral een hart onder de riem gestoken moet krijgen om door te gaan met leven. Dit is een thema waar ikzelf niet veel mee kan, dus ik denk dat deze film vooral op de doelgroep is afgestemd. Of dat mijn interpretatie is weet ik niet, maar ik hoop voor deze groep dat het een verkeerde inschatting is.

Wat betreft de rest van de film wordt alles vooral uitgelegd ipv getoond, de geschiedenis van het meisje, de werkrelatie van haar vader, de achtergrond van de bad guy.

De bad guys zijn extreem oppervlakkig en omdat ze 1 dimensionaal zijn lijken ze wel karikaturen van echte mensen. Voeg daar een oom aan toe die ineens techno nerd is en alles zomaar kan en het voelt allemaal zelfs voor een superheldenfilm weinig doordacht aan.

We krijgen allerhande gesprekken (vooral met Opa) over de zin van het leven en of het tijd is om verder te gaan. Misschien dat dit voor de doelgroep thema's zijn die op de manier waarop dit in de film in beeld gebracht wordt aanspreekt, maar voor mij werd het hierdoor een lange zit.

De gevechten lijken ook niet veel uit te maken. Jaime in het blue beetle pak voelt vrijwel direct onschendbaar aan, met een irritante AI die doet wat die zelf wil en resulteert in een paniekerige hoofdpersoon die hier constant tegenin moet gaan.

Zij tegenstander incasseert klap na klap zonder gevolg. Doe daarboven op het feit dat de gevechten full cgi zijn en er zit verder geen gevoel meer of het uit maakt wie wint of niet. Het feit dat de familie erin gegooid wordt om de stakes nog te verhogen verandert daar helaas niks aan laat staan de nogal rare 'oplossing' aan het eind van de finale waarin wederom door te praten de boel 'opgelost' wordt en er een soort van redemption gevoeld moet worden landt niet.

Ik zou deze gewoon overslaan tenzij je tot de doelgroep behoort en van schreeuwerige drukke humor houdt en mooie felle kleurtjes op het scherm belangrijker zijn dan karakters met inhoud en een solide verhaal.

In een tijd dat je nog 1000x fuck kon zeggen in een film, er flink gerookt werd op het witte doek en films downloaden via het internet nog niet/nauwelijks bestond kreeg ik deze film te zien via een gebrande CD met DivX compressie van een vriend.

De film maakte in die tijd grote indruk op mij en misschien was het ook wel de tijd waarin hij verscheen waardoor de film cultstatus bereikte. Films kwamen niet op internet uit, je moest nog echt naar de bios, en voor mij gevoel kwam er ook veel minder uit. Iedereen op het schoolplein zei ineens: Catch you on the flipside en deed Ierse spreuken na in de kroeg.

We zien een soort van reportage achtige stijl waarin wordt verteld over hoe vigilantes criminele afmaken. 2 broers komen toevallig hiermee in aanraking en hebben tegelijkertijd een openbaring wat ze moeten doen met hun leven. Daarna zien we enkele sketches hoe ze op pad gaan om bad guys te vermoorden.

De film voelt vrij kort ondanks de 145 minuten speeltijd. Tegen het einde realiseer je wel dat de actiescenes grotendeels erg kort en simpel zijn en dat het eigenlijk een herhaling van zetten is, waarbij alles blijft zoals het is. Het is wel leuk om met agent Smecker mee te doen om de crime scene op te lossen.

De film verveelt eigenlijk geen moment en de plot twist over de familie sloeg (vroeger) in als een bom.

Maar eigenlijk is het vooral Willem Dafoe die de film draagt: kijk zo kun je ook een openlijk homo persoon spelen zonder belerend te hoeven zijn. Vooral als hij begint mee te doen komt de film op stoom. Maar snel daarna is het ook afgelopen en krijgen we een hopeloos open einde.

Realistisch is het allemaal niet, Rocco kan niet echt acteren, de broers zijn likeable maar oppervlakkig. Ik wilde eigenlijk een 6.5 geven, maar dat kan niet. Liever een 7 dan een 6 dan maar.