Meningen

Sublieme Kingsley in deze mysterie thriller welke gekoppeld is aan Operation Stargate, een remote viewing experiment uit de 70's en 80's, stopgezet in de 90's door de Amerikaanse overheid, om mensen te trainen in wat deze film laat zien. Vanuit de kennis en t oogpunt van Nicolai Tesla die ruim 100 jaar geleden al aangaf dat de mens uit trillingsfrequenties bestaat, kijk je op een andere manier naar deze film. Ook Theta golven worden genoemd, waarbij de hersenen met een lage frequentie te maken krijgen, meestal in R.E.M. slaap en diepe meditatie. Kingsley doet dit in deze film bij volledig bewustzijn. Het verhaal is intelligent bedacht met wat haken en ogen in de uitwerking desalniettemin een bijzondere film die vragen oproept. 3,9*

Curtis en Lancaster dragen en bestrijden elkaar in dit intellidrama. Narcist Lancaster met een haast incestueuze voorliefde voor zijn zus is tot grote hoogte gestegen als columnist met 6 million believers. De grootheidswaan in deze gecombineerd met zijn intelligentie leidt in combinatie met Curtis tot gaslighting op hoog niveau. Het patriarchische gedrag is soms stuitend te noemen, doch komt overeen met die tijd. Al met al kleven er nadelen aan hen die on top zitten en de wannabees. Gelukkig is er 1 winnaar. Goed acteerwerk sterke teksten. 4,0* Top: Chico Hamilton speelt Cheek to Chico.

Producer Nicolas Cage, hoofdrolspeler Nicolas Cage. Dit keer zit Cage goed in zijn rol als getraumatiseerde psychopaat, die ervan overtuigd is dat Kinnaman de persoon is die hij moet hebben. Het geheel wordt geschetst als goed tegenover kwaad. God tegenover zijn gevallen Engel. Het licht blijkt sterker en hoe dat zich verhoudt tussen de twee maakt deze film bovengemiddeld. Ik ervaarde wat The Hitcher met Rutger Hauer momenten. Muziekkeuzes zijn goed geplaatst, overgang van Jimmy Radcliffe's Without your Love naar Alicia Bridges' I love the Nightlife.... jammer van de Travoltaimitatie.

Surrealisme ontmoet magisch realisme in deze redelijke film. Het idee is goed, de opbouw ook, doch het vervlakt en ontaard in een typisch herkenbaar 'amerikaans' einde. Meer verdieping op de personages i.c.m. meer selectieve perceptie van de spelers en uitwerking van wat is de pijnappelklier had het geheel naar een hoger platform kunnen tillen.

Krachtige film met knappe acteerprestaties, waarin duidelijk naar voren komt hoe de opvang m.b.t. dit soort kinderen en de 'specialisten' die ermee moeten dealen tegen enorme problematiek oplopen. Hierin komt ook goed naar voren hoe het kind keer op keer weer een beschadiging oploopt, gekoppeld aan het trauma wat in haar aanwezig is. Bijzonder dat er in de gehele film niet aan het psychotrauma wat in haar zit wordt gewerkt, doch alleen projectmatige gedragsbeïnvloeding wordt gebruikt. Sterk spel van Helena Zengel.