Meningen

Viel me toch een beetje tegen. De eerste scènes scheppen roepen veel vragen op: wie is die man, wat doet hij daar, hoe is het zover gekomen? Maar al snel is duidelijk hoe de vork in de steel zit - alleen de details krijg je pas op het einde te horen.

Dat einde vond ik ook best goed, fijne setting daar in die cabine. Maar het middenstuk vond ik ronduit saai. Die huiselijke tafereeltjes hadden zo in een familiekomedie van de Vara gepast. Ergerlijk was dat vroegwijze kind. Wat is dat toch met dit soort types in Amerikaanse speelfilms? Er zou een wet moeten komen die het verbiedt.

Ik heb weleens iemand horen zeggen dat een goed verhaal geen middenstuk heeft. Je hebt eerst het begin en meteen na het begin komt het einde. Er zijn vast uitzonderingen te bedenken, maar ik vind het een prikkelend idee. In dit geval gaat het zeker op.

Zeer matig komisch drama; zelden komisch genoeg om te lachen en too much drama om er ook maar iets van te voelen. Vooral dat laatste is een heikel punt. Waar Festen de spanning opbouwt tot een reusachtige ontploffing, word je hier van meet af aan met handgranaten bestookt. Als uiteindelijk de echte klappers komen, kan het je al geen reet meer schelen.

Het idee is zo gek nog niet: zeven vrienden leggen tijdens een diner hun telefoons op tafel en spreken af alle binnengekomen berichten met elkaar te delen. Grofweg komt het erop neer dat iedereen elkaar op alle fronten bedriegt. In een absurdistische komedie had dit prima kunnen werken, in dit soort van realistische drama voelde het totaal ongeloofwaardig. Ook omdat de berichtjes netjes na elkaar binnenkwamen en een uitgekiende opbouw kenden, van kleine leugentjes naar levens veranderende openbaringen. Vanwege de vele voorspelbare misverstanden en de belegen humor deed het mij meer aan Oppassen dan Festen denken.

Het einde vond ik dan nog wel aardig gevonden. Het laat je achter met de vraag wat beter is: voortleven in je leugens, of altijd alles eerlijk vertellen. Na drie seconden nadenken besloot ik dat het van geval tot geval verschilt. Dat een leugentje om bestwil soms heel handig kan zijn, maar dat het niet echt relaxed is om je hele leven aan elkaar te liegen.

Op zich een prima film, al denk ik niet dat ik mij hem lang zal heugen. Sterker nog, ik zag hem een weekje geleden en ik weet er nu al bijna niets meer van. Het zag er allemaal wel goed uit en ik was wel echt daar, in het Tsjechoslowakije van 1981. Althans, ik ben daar toen niet geweest, ik leefde niet eens, maar het kwam op mij erg authentiek over.

Tegen het einde krijgen we een vrij indringende, haast hallucinate scène voorgeschoteld die brak met het realisme en erg goed werkte. Er zitten wel meer mooie, beklemmende scènes in, bijvoorbeeld de flashback over de mislukte vlucht naar het Westen (terwijl ik dit schrijf komt de film langzaam terug).

Maar zoals mrklm al zegt, is het moeilijk voor te stellen dat Perla zulke grote risico's neemt. Misschien heeft het iets met haar trauma te maken, of het is gewoon een slechte keuze van de filmmakers.

Ik vind het wel een sympathiek werkje. De dialogen zijn in al hun alledaagsheid soms behoorlijk grappig en de mysterieuze ramp was best origineel. De keuze om het verhaal te vertellen met flinke tijdssprongen kon mij wel bekoren. Al was ik af en toe de weg een beetje kwijt, maar goed, je mag er wel een beetje voor werken.

De film wis behoorlijk bescheiden in zijn opzet en het drama wordt klein gehouden (of in ieder geval niet met nadruk verteld), waardoor ik vermoed dat ik over een maandje of vier, vijf, bijna niets meer zal kunnen terughalen.

Verrassend sterke film. In de beeldvorming - zoals die mij bereikte althans - was het succes vooral te danken aan de 'mooie mensen bij een zwembad'-premisse. En misschien is dat ook zo, maar ik zag vooral een ontzettend subtiele film, waarin je als kijker voortdurend gedwongen wordt mee te denken (en te voelen) over motieven, gevoelens, huichelarij, liefde, getreiter, vriendschap, bedrog en trots.

Niks is wat het lijkt, of misschien ook wel, je weet het niet, je doet je best maar. Zo heb ik mijn films het liefst. Zeker als ze zich afspelen bij een zwembad.

Wat een verrassing! Tot ongeveer een uur voordat ik naar Possession ging had ik nooit van de film gehoord en nu is het, na bijna 400 stemmen op dit platform, zomaar ineens een van mijn drie favoriete films ooit.

Ik vind het altijd eenvoudiger uit te leggen wat ik niet goed vind aan een film dan wat me wel aanspreekt. Dit kon weleens een kort stukje worden.

Laat ik bij mijn eigen emotie beginnen. Gedurende de hele film streden plezier en verbazing om voorrang. Ze bestonden eigenlijk naast elkaar. Als je mijn gedachten had opgenomen tijdens de film, dan klonk het ongeveer zo: haha-huh-haha-huh-haha-WTF!-HAHAHAHA.

De verwarrende dialogen vond ik geweldig. Soms werd het heel overtuigend geacteerd, op andere momenten werd op een Wim T. Schippers-achtige manier slechts het script opgezegd. Uitstekende afwisseling.

Heerlijk vond ik de vele absurde details, die elkaar zo snel opvolgden dat je ze nauwelijks tot je door kon laten dringen. Tijdens een telefoongesprek op willekeurige momenten het licht aan en uit doen, hoe verzin je zoiets? Of dat maffe gewiebel in die draaistoel bij de privédetective, dat die detective een beetje vertwijfeld kopieert.

Omdat het allemaal zo absurd en raar was, kon ik sommige misschien vrij normale dingen ook niet meer op een normale manier beschouwen. Ik vond het bijvoorbeeld hilarisch toen ik erachter kwam dat de film in Berlijn speelde. Was dat inderdaad grappig, en was het bewust dat het zo lang duurde voordat dat duidelijk werd? Niemand die het weet. Nou ja, de makers misschien, maar ik weet het niet en dat is wel prettig ook.

Tegen het einde werd het allemaal wat minder suggestief, ging het meer om handelingen dan om sfeer. Dat had niet gehoeven, maar ik werd er niet boos om. Daarvoor was ik al te ver heen, denk ik. Ik zal eens wat meer films van deze beste man gaan bekijken. Kan alleen maar tegenvallen.