Meningen

Een nieuwe film van de regisseur van Aanmodderfakker en De ontmaagding van Eva van End, zin in! Nou, dat viel even tegen. Met die twee heeft deze film weinig te maken. Het is te prijzen dat iemand niet keer op keer dezelfde film maakt, maar voor mij valt die keuze nu helaas verkeerd uit.

Allereerst was er natuurlijk dat Limburgse accent. De meeste acteurs komen echt dicht in de buurt en dat is heus knap, maar je hoort voortdurend dat het niet hun eigen taal is en dat stoort me ontzettend. Ik had ook het idee dat ze soms zoveel met de juiste uitspraak bezig waren dat ze aan goed acteren niet toekwamen. Als je zo graag een Limburgse film wil maken, cast dan Limburgse acteurs. Die bestaan echt wel.

Verder kon ik er ook weinig mee. Warrig verhaal, veel langdradige stukken, en het ergste: ik heb nul keer gelachen.

Het zag er allemaal alleraardigst uit, dat wel. Maar ja.

In de kern vond ik het een vrij ongeloofwaardig verhaal, maar op een gegeven moment besloot ik dat het eigenlijk een soort sprookje was, en daarna kon ik deze film erg waarderen. Ik bedoel, niemand gelooft dat Roodkapje echt dacht dat die wolf haar grootmoeder was, maar het is toch een prima verhaal.

In Femme speelt het toeval een erg grote rol en de personages maken regelmatig keuzes die ze logischerwijs niet zouden maken, maar die het verhaal wel onder spanning zetten. Als je op die slakken geen zout legt, blijft er een zeer vermakelijke, vlotte en best wel spannende film over.

Met name het personage Preston is geweldig neergezet, hoe grotesk soms ook. Ik zie nu dat diezelfde acteur ook in La Bête (Film, 2023) speelt (ik ben niet zo goed met gezichten). Daar was hij ook al zo sterk. George Mackay, onthoud die naam. Of is hij al wereldberoemd? Dan heb ik niets gezegd.

Ik vond hem minder beroerd dan mijn vriendin, die sprak van ‘de slechtste film die ik in jaren heb gezien’.

Ik kon wel meegaan in haar kritiek. De keuzes die de personages maken zijn lang niet altijd logisch - ook niet binnen het verhaal en binnen hun karakters. Er wordt nogal veel gegild. De boodschap ligt er veel te dik bovenop. De slapstickhumor is eerder vervelend dan lachwekkend.

Maar toch heb ik me redelijk vermaakt en heb ik me nauwelijks geërgerd. Dat is al heel wat. Grappig vond ik het niet en eng ook niet, dus qua comedy en horror is de film wellicht minder geslaagd, maar er zat een prima tempo in.

Uitstekende en originele semi-docu, waarin de film en het maakproces op niet-gekunstelde wijze door elkaar lopen. Er blijft veel te raden over, ook omdat de hoofdpersonen zelf niet alle antwoorden hebben. En ook het oordeel laat Kaouther Ben Hania aan de kijker.

Deze kijker vindt dat wel prettig, al heeft hij zijn oordeel niet zomaar klaar. Er valt genoeg te zeggen van bepaalde acties van de hoofdpersonen, maar je snapt ook wel weer waar het vandaan komt - hoewel ik persoonlijk grof geweld en liefde niet zo snel met elkaar zou verwarren, geloof ik. Maar ik heb makkelijk praten, met mijn onbezorgde jeugd in dit heerlijke landje van ons.

Achteraf was het best een duidelijke film, maar vooral in de eerste helft had ik moeite om houvast te vinden. De film is (bewust) niet erg stijlvast. Je ziet interviews, toneelstukjes, haast abstracte seksbeelden, muzikale kookoptredens, stukken proza; maak er maar eens chocola van.

Ik bedoel dit niet als kritiek; liever word ik iets te veel uitgedaagd dan iets te weinig. Ja, het is pretentieus, maar waarom dat een negatieve term is snap ik niet zo goed. Het kostte wat moeite om erin te komen, eigenlijk lukte dat nooit helemaal (daarvoor verschilden de scènes onderling te veel), maar ik heb toch geïntrigeerd zitten kijken. En dat zónder dat ik met de personages meeleefde. Ook dat kun je negatief uitleggen, maar ik vind het juist vet: niet meeleven met de personages en tóch genieten. Ik doe het Strickland niet na. Maar ik maak dan ook geen films. Ik schrijf korte brainfarts op MovieMeter. Die mensen moeten er ook zijn.

Er is genoeg op deze film aan te merken. De kritiek op de media is nogal kort door de bocht en weinig doordacht (al zou het op een metaniveau natuurlijk ook een parodie op mediakritiek kunnen zijn); het hoofdpersonage is bij vlagen extreem irritant (maar bij andere vlagen weer niet, waardoor je vrij zeker weet dat het een keuze is); en de wisselwerking tussen gebeurtenissen en beslissingen ligt er nogal dik bovenop, terwijl keerpunten in het 'echte' leven meestal juist diffuus zijn, meer keerzones dan keerpunten eigenlijk.

Maar toch vond ik het een prima film. Dat zat hem in de terloopsheid van de vertelling, het durven afsluiten van subplotten die in eerste instantie het hoofdplot lijken, en in de hier en daar geslaagd experimentele manier van filmen, of in ieder geval in de stijlbreuken. Die scène waarin man en kind verongelukken bijvoorbeeld, die vond ik prachtig, ook al was het het meest ongeloofwaardige auto-ongeluk uit de filmgeschiedenis.

Ik denk dat het voor mij toch belangrijker is hoe iets verteld wordt, dan wát er verteld wordt. En dan heb je aan Bruno Dumont een goede.

Op seksscènes waarbij iedereen zijn of haar broekje en shirtje aanhoudt na, vind ik schietscènes het meest slaapverwekkende wat de filmindustrie ons heeft gebracht. Duizenden afgevuurde kogels zonder dat er iemand geraakt wordt, behalve dan de figuranten, die liggen er met één schot af. Pas op het einde gaat de grote schurk voor de bijl, maar niet voordat hij tot drie keer toe dood leek en toch weer op kon staan. Nu ja, je kent ze wel.

Het leuke van Free Fire is dat het dat hele walgelijke schietgebeuren op de hak neemt. Ik kon er smakelijk om lachen, ook vanwege de maffe personages en de soms best grappige dialogen die ook tijdens het schieten maar door bleven gaan. Het had iets absurds. En combinatie van Reservoir Dogs en die eindeloze gevechten tussen Peter Griffin en die gele vogel in Family Guy.

Maar goed, uiteindelijk heeft het natuurlijk allemaal niets om het lijf en ben je de film goed en wel vergeten voor hij is afgelopen. Groot vermaak, weinig impact.

Heerlijke film weer, en waarschijnlijk de Dupieuxste film die Quentin Dupieux tot nu toe maakte. De grote plotlijn doet er maar deels toe. Het is daarnaast een vehikel om een paar maffe korte films aan op te hangen.

Op de een of andere manier zit Dupieux precies in mijn sweetspot. Ik geniet volop van al die onverwachte wendigen, en steeds als hij wat mij betreft over het randje gaat, lijkt hij dat zelf ook te vinden en geeft hij daar binnen de film impliciet of expliciet commentaar op.

Waar je uit zijn eerdere films (voor zover ik ze zag) nog wel een boodschap kon extraheren, lijkt hij in Fumer Fait Tousser het idee dat een film ergens over moet gaan volledig los te laten. Knap dat hij zo weet te vermaken, te ráken zelfs, zonder dat je maar een moment met de hoofdpersonen meeleeft.