Meningen

Hoewel ik deze veelgeprezen western zeker de moeite waard vind, heb ik er een lagere pet op dan van Once upon a time the west. 2 Westerns die ik altijd met elkaar vergelijk, ondanks dat ze totaal verschillend zijn. Wellicht zullen er dat meer hebben. Ik denk dat het komt door het typetje Eastwood met zijn eeuwige poncho en zijn sigaartje, niet bepaald mijn favoriete westernkarakter dat hij niet alleen in deze film speelt. Beide films hebben wat langdradige scenes maar bij deze vind ik het storender dan bij Once upon....

Pluspunt vind ik de grootse opnamen en vooral het acteerwerk van Eli Wallach en Lee van Cleef.

Wallach speelt een heerlijke schurk die uitpuilt van opportunisme om zijn doel te bereiken. Van Cleef een gewetenloze schurk die sadistisch kan genieten van het aframmelen van zijn tegenstanders, wellicht was hij wel de meest geschikte persoon hiervoor in welke film maar ook. Ach ja, en dan Eastwood de zwijgende mysterieus die net even iets slimmer is dan alle anderen.

Goeie film, maar vind 3 sterren genoeg.

De 3 Emil films zijn heerlijk onschuldig vermaak en zeer amusant. De 6 hoofdfiguren (Jan Ohlsson als Emil, Alan Edwall als de vader, Emy Storm als de moeder, Lena Wisborg als zijn zusje, Bjorn Gustafson en Maud Hansson als de knecht en dienstmeid) zetten allemaal perfect hun rollen neer.

Amusant is vooral de verhouding tussen de dienstmeid en de knecht, de meid verliefd op de knecht die voor het vrijgezellenbestaan kiest. Het joch Ohlsson speelt zijn streken met verve en weet de harten te veroveren als hij zich van zijn goede kant laat zien. Alan Edwall de vader is top, een brave maar opvliegerige vader die vooral op de centjes past. Altijd als hij in beeld komt schuif je even wat meer naar het puntje van de stoel. Emy Storm is in dit alles de stabiliserende factor wier moederhart regelmatig op de proef wordt gesteld.

De films hebben niet echt een duidelijke verhaallijn, het zijn een aaneen schakeling van gebeurtenissen waarin de streken van de jongen centraal staan. Ze zijn dan ook wel in delen uitgezonden door de Duitse en ook Nederlandse tv. Hoewel Pippi Langkous voor de kinderen leuk is, zullen deze films voor volwassenen veel meer aanspreken omdat ze realistischer zijn. Naast alle vermakelijke taferelen wordt men tevens getrakteerd op het prachtige zuid Zweedse landschap.

Je houd van de film Hugo of niet, zo blijkt uit de scores. Ik vond het een prachtige film omdat ik veel van ouderwetse sfeer houd. Monumentale gebouwen, stoomlocomotieven, kleding en bijpassende muziek. Bij Hugo kwam ik daarbij volledig aan mijn trekken. De Franse-Parijse sfeer kwam perfect over. Het verhaal zelf vond ik wel goed maar had iets sneller verteld kunnen worden. De hele cast vond ik op, Chloë Grace Moretz na, goed werk leveren. Moretz overdreef wat in haar rol (overacting).

Kingsly en Butterfield waren uitstekend op dreef. En leuk vond ik de regelmatig verschijnende

Richard Griffiths die vorig jaar juli helaas is overleden. Een film die ik op een koude winteravond beslist nog eens weer wil zien.

Een absolute topfilm uit het naoorlogse Italië van Vittorio de Sica die naast een sucsesvol regiseur ook sucses had als acteur. De film behelst het dramatische verhaal van een werkelose vader in het armoedige Rome net na de oorlog. Eindelijk wordt hem via een soort uitzendburo werk aangeboden als plakker. Hij moet grote reclameaffiches plakken op de daarvoor bestemde plaatsen. Maar om zijn job te kunnen doen heeft hij een fiets nodig. Hij heeft nog een fiets in een pandjeshuis staan en haalt deze in ruil voor beddegoed op. Direct al de eerste dag wordt zijn fiets gestolen, hij kan de dief net niet te pakken krijgen maar heeeft wel zijn gezicht gezien. De man Antonio (Lamberto Maggiorani) geheten is hopeloos, zonder fiets geen werk en zonder werk nauwelijks een inkomen.

De politie verteld hem dat hij zelf op zoek moet gaan naar zijn fiets . Met zijn zoontje Bruno van 9 jaar begint hij aan een zwerftocht door Rome om of de fiets of de dief te vinden. Zowaar hij denkt sucses te hebben als hij meent de dief te herkennen, maar deze onkent in alle toonaarden. Buurtbewoners staan de vermeende dief bij als getuige dat hij geen dief is en zonder getuigen tijdens de diefstal van zijn fiets staat Antonio machteloos. Door wanhoop gedreven besluit hij zelf ook een fiets te stelen om toch zijn werk te kunnen doen.

Hij is echter geen getrainde dief en zijn poging mislukt en moet een vernedering ondergaan. Totaal ontdaan en zich schamend voor z'n kind loopt hij met zijn zoontje aan de hand richting huis.

Een prachtige neorealistische film met een mooie fotografie. De film heeft zeker ook een culturele waarde als het gaat om het leven in het naoorlogse Rome. Geen in elkaar gezette decors maar alles levensecht. Geen overdreven sentiment maar realistische dramatiek. Het harde leven van een alledaagse italiaan onder deprimerende omstandigheden. Toch is de film zelf niet deprimerend te noemen. Levendige straatbeelden met druk verkeer, muzikanten in een restaurant en soms omstandigheden die hoop geven in zijn situatie, voorkomen dat de film verzand in een en al ellende.

De film kijkt vlot weg en kent geen inzakkingen. Het acteer werk van Vader en zoon is uitmuntend, de kleine Bruno lijkt inderdaad zo van de straat gehaald en in zijn rol gekropen te zijn alsof hij altijd al dat joch is geweest.

De film staat internationaal hoog aangeschreven, won vele filmprijzen en werd genomineerd voor een oscar (Best writing screenplay).

Ook bekend als The bicycle thief en onder de Nerderlandse titel "Fietsdieven".

Door Shane ben ik een fan van Alan Ladd geworden. Voor mij is Shane de beste western die ik ooit gezien heb. Via Shane kwam ik terecht bij "The Proud Rebel" , voor mij ook een western die ik zeer waardeer door de goede acteerprestatie's van de cast. Vooral het spel van de jonge David, de zoon van Alan, vond ik zeer sterk. Als jong kind met een spraakgebrek, veroorzaakt door traumatische ervaringen i.v.m. de burgeroorlog. Het is meer een halve feelgood Disneyfilm, maar dat stoort mij het allerminst. Ook de 2 hoofdrolspelers zetten sterke rollen neer. De Havilland als een ietwat stoere no nonsens boerin en Ladd als vreemdeling, mannetjesputter en bezorgde vader.

De film draait om de genezing van de jongen, de hulp van De Havilland die voor Ladd een schuld betaald, die door Ladd wordt terugbetaald door werk op de boerderij. De relatie die langzaam maar zeker ontstaat tussen Ladd en De Havilland. En een hond die in de film ook een niet onbelangrijke rol speelt. Het dier en de jongen zijn onafscheidelijk. Wijdse landschappen, actiescènes en goed spel van de rest van de cast (waaronder Henry Hull als rechter) maken de film tot een aangename zit.

Voor mij 5 sterren voor deze film en voor David Ladd een 10 met een griffel en een kus van de juffrouw, om het met eertijdse pluimen weer te geven.

Jaren geleden deze film gezien. Voor mij een van de vreselijkste films die ik ooit heb gezien omdat de sfeer erin ijskoud is zodra het gezin het verlaten hotel betrekt. Lange lege hotelgangen, een griezelige achtervolging in een besneeuwd doolhof van hoge coniferen in het donker en een krankzinnige Nicholson die zijn gezin terroriseert en tracht te vermoorden. Duvall en Turkel zijn door hun uiterlijk de perfecte personages om de sfeer nog onaantrekkelijker te maken. Duvall die paniek extreem goed weet neer te zette en Turkel die wedijvert met Nicholson als het gaat om een koude gevoelloze blik de camera in te gooien.

Ik ben absoluut geen horrorliefhebber en heb er in het grijze verleden slechts een handvol gezien.

Deze heb ik die ene keer gezien maar wil hem nooit weer zien. Dat is dan wel juist de kracht van deze film wat mij persoonlijk betreft.

Om zoiets bij de kijker te bereiken verijst vakmanschap, want eerlijk is eerlijk het is een meesterwerk.

Prachtige oude Disney film over her Jochie Jeremiah (bobby Driscoll) die zijn passie voor een wereld paard inruilt voor een zwart schaap. Hij mag het onrendabele mannelijk lam houden van zijn oma, bij wie hij woont op een eenvoudig klein maar knus boerderijtje. Naarmate het dier groeit komen de problemen. De jonge wilde ram brengt de nodige vernielingen toe aan de boeren bezittingen. Smid uncle Hiram (weer een mooie rol van Burl Ives, zijn 4e optreden in de cinema) moet alle zeilen bijzetten om de zaak in het gareel te houden. De ram ziet er door de geweldige verzorging voortreffelijk uit, en besloten word om mee te doen aan de rammenkeuring op de fancy fair.
Ze lopen de 1e prijs mis vanwege de kleur van het dier maar krijgen wel en prijs voor de staat van verdienste.
De film is prachtig vanwege de eertijdse charme die de oude Disneyfilms kenmerkt. De mooie landschappen, de mooie animatie die er in verwerkt is, niet de stijve computer-animatie van nu maar de warme van destijds. En last but not least de cast. Beulah Bondi als granny (hier niet vermeld) Burl Ives als Uncle Hiram, Bobby Driscoll (The Window) als Jerry en zijn vriendinnetje Tildy gespeeld door Luana Patten. Beide kindren speelden eerder samen in "Song of the South" een andere schitterende Disneyfilm.

Best een mooie Disney film die op een prachtige locatie is opgenomen. Je waant je direct in het America van de 19e eeuw met een weelderige lommerrijke omgeveng. De mix van live action/animatie was voor die tijd baanbrekend. James Basket is de vlees geworden Uncle Remus. Prachtig hoe hij deze figuur neerzet. De animatie filmpjes zijn erg vermakelijk, het verhaal er omheen matig. Maar dat is dan ook gebruikt als raamwerk voor de animatie. Terecht is eerder opgemerk dat het raamwerk te veel tijd van de anderhalf uur opslokt. Aan de andere kant vond ik het niet erg vanwege de sympathieke verschijning van Basket. Wat de kinderen betreft vond ik Driscoll redelijk goed en Patten wat minder. Hattie mc Daniël had jammer genoeg een kleine rol, wat een persoonlijkheid was die vrouw. Heel gek misschien maar als ik een mannelijke evenknie van haar moet noemen denk ik het eerst aan Dan Blocker.

Tja en dan is er nog het racisme probleem bij deze film. Mijn mening hierover, typisch Amerikaanse hypocriete larie. Iedereen kent de geschiedenis van de slavernij. Het verleden is niet uit te wissen. Daar veranderd het wel of niet uitbrengen van deze film op DVD niets aan. Bijna geen land ter wereld zonder zwarte bladzijden in hun geschiedenis, ook Nederland heeft er genoeg.

Fröbe was werkelijk top in die film.

De eerste film in mijn leven die ik helemaal zag en behoorlijk kon begrijpen. Een neorealistische film over een door W.W. 2 veroorzaakt probleem. Namelijk kinderen die ouderloos en dakloos zijn geworden. Al zwervend en stelend door het Hongaarse en schaars bewoonde platteland, komen ze terecht bij een verlaten ruïne. Een soort burcht of kasteel boven op een heuvel, die echter niet helemaal verlaten is. Een oudere musicus die er zijn onderdak heeft is begaan met het lot van de bende. De bende heeft door hun rooftochten de plaatselijke handhavers der orde achter zich aan gekregen. Deze zijn zelfs met geweren uitgerust, maar de bende die voorbereid was, verdedigd zich met hand en tand door stenen vanaf de burcht naar beneden te gooien. De wetshandhavers moeten de aftocht blazen maar de bende betaald een hoge prijs, één van hen wordt door een kogel gedood. Uiteindelijk schenkt de musicus de burcht en bijbehorende grond aan de bende die onder leiding staat van een jonge man die zijn leden voortreffelijk onder controle had.

Prachtige film in zwart/wit met weidse opnamen en voortreffelijk spel van de jeugdige cast. Een speciale vermelding wil ik doen voor Ladislas Horvát die de rol van Kucksi speelde. De kleinste opdonder van het hele stel, door alle leden van de bende bemind. Het kereltje speelt in zijn rol de sterren van de hemel.