Meningen

Van een rustige opbouw is in deze aangename thriller geen sprake. Het gaat meteen goed los als de killende bestaansreden voor de film al in de eerste scènes flink tekeer gaat. Als kijker schiet je onverbiddellijk uit je afwachtende en relaxte kijkhouding en zit je gelijk rechtop.

Het eerste optreden van de killer is van grote klasse. Filmisch klopt het allemaal. De vormgeving waarbij licht en donker elkaar onrustig afwisselen is mooi en prikkelt. Er is spanning. De killer is er, maar hij vertoont uitstelgedrag en dat werkt op de zenuwen. Hij speelt met zijn prooi en maakt een intens ijzige en onvoorspelbare indruk. De score accentueert de dodelijke bedreiging en duwt de spanning verder opwaarts. Het zweet staat in de handjes.

Na de eerste furieuze minuten van de film, die zowaar enkele horrorelementen bevatten, gaat de film een paar versnellinkjes minder hard en worden de zenuwen minder belast. De spannende opening wordt in het vervolg niet meer overtroffen. Desondanks blijft de film boeien, zij het op een minder enerverende manier. De spanning neemt meer onderhuidse vormen aan. Eigenlijk is het grootste deel van de film een lange opbouw (met hier en daar een spannende uithaal) naar de finale die weer herinnert aan het furieuze begin van de film.

De meest aansprekende rol is die van de gestoorde killer, gespeeld door John DiSanti. Een zeer onaangename rol en erg memorabel. De vrouwelijke actrices zijn bekend en leuk, maar niet heel indrukwekkend. Lauren Tewes is een aantrekkelijke dame, maar heeft een veel te lieve uitstraling om een geloofwaardige opponente van de meedogenloze killer te zijn. Jennifer Jason Leigh dan. Haar eerste grote filmrol. Heel schattig, maar niet meer dan dat.

Tot slot nog dit. Om één scène heb ik erg moeten lachen. Een stripper die een zeer merkwaardige dans uitvoert waarbij haar benen uitzonderlijke bewegingen maken, is zeer vermakelijk. Een eigenaardige scène en een geweldige spanningsbreker!

Een bijzonder aangenaam debuut van Nicolas Pesce. Intussen zijn er twee andere films van hem verschenen (Piercing (2018) en The Grudge (2020)) die mijn nieuwsgierigheid na het zien van dit prachtdebuut absoluut hebben ge-wekt. Beide films staan hoog genoteerd op mijn filmverlanglijstje.

The Eyes of My Mother schept in slechts 76 minuten een spannend beeld van een eenzame instabiele vrouw. De film focust zich heel prettig op dit personage en laat potentiële zijplotjes en intrigerende bijpersonages grotendeels voor wat ze zijn. Zij zijn passanten die schemeren aan de rand van haar belevingswereld. Ze staan in dienst van de hoofdvertelling. De film volgt één lijn en dat is de lijn van hoofdpersonage Francisca.

De entourage, de sfeer en de fotografie zijn fantastisch. Volledig gedraaid in hypnotiserend zwart-wit ontstaat een intrieste en onheilspellende ambiance die in al zijn treurige beklemming nog eens extra dreigend wordt ondersteund door verontrustende muzikale klanken en het geluid van een dreinende bas. De film zegt het met beeldende sfeer en van veel dialoog is dan ook geen sprake. Verklaringen zijn er amper.

Een brute film is het. Niet door heel plastisch en bloederig met geweld te smijten, maar juist door binnen die sfeer van beklemmende dreiging het brute geweld suggestief weer te geven. Het onzichtbare geweld nestelt zich in je hoofd en laat daar een permanente vieze smaak achter.

Als kijker wordt je psychisch vetgemest. Op den duur zit je zo vol met ongemakkelijke indrukken dat het bijzonder onaangenaam gaat aanvoelen.

Geen lichte kost. Met relativering of andere vormen van comic relief, wordt door Pesce niet gestrooid. De tanden op elkaar en doorbijten maar.

Welkom in de hel.

Regisseur Tony Goldwyn en scriptschrijver Tony Spiridakis nemen de thema’s autisme en ouderlijke zorg en verpakken deze in een vermakelijke en humorvolle film. De film draait om het autistische jongetje Ezra en benadrukt de neiging die de maatschappij blijkbaar heeft om autistische mensen sociaal uit te sluiten en geeft de duidelijke boodschap af om die uitsluiting niet vanzelfsprekend te laten zijn. Spiridakis heeft zelf een autistische zoon en dat lijkt me een goede garantie dat het maatschappelijke en autistische element van het verhaal dicht bij de werkelijkheid staat. Robert de Niro, die in de film de grootvader van de autistische Ezra speelt, heeft trouwens ook een autistische zoon, zo las ik.

Een leuke cast mag die boodschap tot uiting brengen. Een prima Robert de Niro, die geen hoofdrol heeft maar die mij met zijn bijdrage wel liet lachen. Rose Byrne als de moeder van Ezra. Een zorgzame vrouw die haar zoon tegen overmatige prikkels en pesterijen wil beschermen en hem daarom op een school voor speciaal onderwijs laat plaatsen. Bobby Cannavale als de heethoofdige vader en stand-upcomedian die zijn zoon juist zoveel mogelijk maatschappelijke betrokkenheid en middelen om in de gewone wereld te kunnen integreren wil bijbrengen. En dan is er nog Ezra zelf. Een opgewekte jongen, die graag dialogen uit films reciteert. Hij kan lief zijn, is slim en opvliegend. Ezra wordt overtuigend door de jonge William A, Fitzgerald gespeeld. Ik was onder de indruk.

De kern van de film bestaat uit een roadtrip van vader en zoon. Leuk zijn de fragmenten uit de stand-up van Cannavale. Zijn voornaamste onderwerp bestaat uit verwikkelingen die Ezra en als gevolg daarvan ook hemzelf overkomen. Volgens de critici in de film een te ernstig thema om grappen over te maken. Ik vond de energieke optredens van Cannavale wel leuk. Hoor- en zichtbaar gefrustreerd, bijtend, confronterend maar ook met relativering. Ze passen prima in de film. De film is niet heel diepzinnig maar laat wel goed zien hoe de wereld van een autist moeilijk verenigbaar is met de gewone wereld. En andersom natuurlijk. Prima feelgood.

De Israëlische regisseur Idan Haguel heeft het in zijn speelfilmdebuut over het bevoorrechte homostel Ben en Raz in een woonwijk in Tel Aviv waar veel migranten zijn gehuisvest. Haguel hanteert in beginsel een luchtige satirische toon. Hij schetst een situatie waarbij hij menig illusie van de tot de linkse bourgeois behorende personages blootlegt. Personages die zichzelf als progressief zien en met hun goedbedoelde en enigszins naïeve acties nogal wat turbulentie veroorzaken.

Een boompje dat door Ben wordt geplant vormt de aanzet tot onaangename gebeurtenissen die weer aanleiding geven tot een brok zelfinzicht bij met name Ben. De gebeurtenissen zijn ook aanleiding voor Haguel om de toon van de film te veranderen. De ambiance verandert van luchtig, vriendelijk naar onbehaaglijk, benauwend. Opeens verwordt de wijk waar Ben en Raz wonen en die door hen als charmant werd gezien voor hen tot een afschuwelijke woonoord waar zij zich als liberaal homostel met een kinderwens absoluut niet meer thuis voelen.

Haguel weet zowel de luchtige als de onbehaaglijke sfeer in fijnzinnige scènes goed te vangen. Op die manier worden thema’s als zelfloochening, klassisme en racisme sfeervol aangestipt zonder heel erg diepzinnig te worden behandeld. Concerned Citizen signaleert misstanden, zelfbedrog en desillusie, hanteert daarbij geen belerende en zwaar emotionele toon en dat voelt wel prettig. Aangenaam filmpje.