Meningen

Het is een halfuur nadat ik deze film heb bekeken en nog sta ik met open mond te kijken van haar genialiteit. Wat een power komt er van zo'n film af. En ze voldoet ook aan alle criteria waar een goede film aan moet voldoen. Emotie, fantasy, een goed verhaal en natuurlijk niet onbelangrijk geniaal acteerwerk. Van de hoofdpersonage tot de gehate slechterik Vidal. De setting is al fantastisch gekozen: Spanje in 1944. Een politiek statement gaat hier aankomen. dat weet je al.

Dat statement is iets minder duidelijk naar voren gebracht dan ik had verwacht, maar dat een kind uit zo'n desolate wereld kan ontsnappen via haar fantasie (was het wel fantasie?) . De kritiek hierboven is kennelijk dat het rond de hoofdpersoon niet zo spannend was. Ofelia vult hier de plek van emotie in en haar verschijning brengt de sfeer. Als Ofelia er niet zo zijn geweest en wij hier een impulsief en onvoorspelbaar type hadden neergezet zou de film haar magie kunnen verliezen. De slechterik vind ik ook geen interessante persoonlijkheid, maar hij vult wel de positie op waardoor al vanaf het begin de spanning wordt opgebouwd.

De uiteindelijke klap in het gezicht kwam toen Ofelia werd neergeschoten door Vidal, maar zelfs toen nog een uitweg kon vinden in haar fantasiewereld. Het kind heeft gewonnen, want zij is al enige niet emotioneel gebroken na de oorlog. Wat een heerlijke filosofie.

Dan natuurlijk nog de fantasiewerelden die ten eerste zo goed vormgegeven zijn, maar ook alle aspecten bevat die je verwacht in zo'n wereld. Het hoogtepunt van spanning, angst, sensatie en sympathie kwamen samen bij de tempel van die menseneter. Wat ongelofelijk mooi. Spanjaarden kunnen blijkbaar naast goed voetballen ook geniale films maken. Bravo! Bravo!

Misschien wel de film die de afgelopen jaren de meeste kritiek heeft gekregen. Dan zou het zonde zijn als ik er zelf niet aan was begonnen.

Na 15 minuten kon ik de kritiek al begrijpen. Als je zo'n serie verfilmt dan is de kracht erachter om er nog wat extra's aan toe te voegen. Iets waardoor de film nog meer dimensie kan hebben dan de serie. Shyamalan heeft ervoor gekozen om een complete remake te maken. Zonde, want de specialeffects waren gewoon hartstikke gaaf waardoor je prima het niveau van de serie kon evenaren.

Dat niveau werd op één of andere manier nooit gehaald. Waarom? Simpel, het voelde allemaal te geforceerd. Alles ging te snel en er werd vrij weinig tijd geschonken aan de punten waar dat sentimentele gevoel (in positieve zin) tot uiting kwam. Sommigen zeggen hier dat het bekijken van de serie je beeld op de film kan veranderen. In mijn geval veranderde dat in negatieve zin, aangezien ik weet wat de film miste. Het machtige, avontuurlijke gevoel van de serie kwam geen één keer terug, ondanks de pogingen met overheersende landschappen. Als ik dan na een Googlebeurt te weten kom dat het budget maar liefs 175 miljoen erootjes bedroeg, dan kan je eruit concluderen dat het geld in de verkeerde dingen is gestopt.

Toch waren de acteerprestaties helemaal niet zo beroerd. Aang en Katara kwamen geloofwaardig over, ondanks de jeugdige leeftijd van de acteurs. Ze hadden alleen Generaal Iroh niet dat mooie vaderlijke gevoel kunnen geven. Jammer, want ook dat droeg zeker bij aan de kracht van de serie.

Is de kritiek terecht dat het allemaal over de top was? Ja, die kritiek is terecht, maar om deze film neer te zetten als één van de slechtste films van de 21e eeuw tot nu toe vind ik nogal overdreven.

Dit is een behoorlijke brok in mijn keel waar ik nog niet weet hoe ik erop moet reageren. Dit is namelijk meer dan een gewone superheldenfilm, maar James Mangold kiest er specifiek voor om de menselijke kant van het oerwezen Wolverine aan het licht te brengen (de titel is al veelzeggend, om de menselijkheid van hem aan te tonen wordt niet voor een titel gekozen met zijn superheldennaam Wolverine erin verborgen, maar is zijn mensennaam het enige wat als titel wordt aangeboden). De gevoelige brok die er daardoor groeit voedt zich aan twee kanten. Aan de ene kant heb ik een fantastische portrettering gezien van een aftakelende en gevoelige Logan, die zat is van het leven en wil sterven als een gewone stervelingen aan de andere kant kwamen er veel radicale beslissingen in een hoog tempo voorbij die flink op je gevoel werken. De brute dood van Charles en de familie, het harde bestaan van de kinderen en hoe verzorgster Gabriela er op wordt gewezen dat de kinderen geen mensen zijn, maar proefratten zijn allemaal harde wendingen die je wel voelt. Tel daarbij de vrij desolate omgeving en de destructieve levenswijze van Logan op en je hebt te maken met een mentale post-apocalyptische wereld. Je leeft met Logan mee en je voelt zijn verdriet. De woorden die professor Xavier (ooit een groot genius die nu steeds meer lijkt weg te kwijnen in zijn ouderdom en teleurstelling) die Logan er keer op keer op wijst dat hij hem heeft teleurgesteld en hem mentaal en fysiek maar laat afsterven bevestigt jouw medeleven.

Daarnaast brengt Marvel in een tijdsbestek van een jaar, twee R-rated films uit. Maar waar Deadpool nog een humoristisch en haast slapstick randje aan het geweld en het verhaal kleeft, voelen de actiescenes hier veel intenser aan. Bij Deadpool moet je stiekem lachen bij een afgehakt hoofd, bij Logan schrik je daadwerkelijk. Dit betekent ook de zwakte van de film. Voor mijn gevoel deed de harde omgeving, de moeilijke tocht met het meisje en het rimpelige voorhoofd van Logan al genoeg om er een rauwe sfeer omheen te bouwen en daardoor moet je zuinig zijn met je actiescenes. Daar heeft Mangold geen boodschap aan gehad en geregeld vliegt er menig lichaamsdelen over het witte doek. Soms voelde dat heerlijk, maar soms ook vreselijk ongepast. Maar wellicht heeft dat ook te maken met mijn persoonlijke smaak.

Bij elkaar een prima film, met een mooie overgang naar de volgende Wolverine. Hopelijk horen wij daar snel meer van.

Een erg vermakelijke film die ondanks het dystopische thema vrij luchtig blijft. Door de simpele verhaalvertelling (Joel moet naar de kolonie van zijn vriendin) biedt de film veel ruimte om het hoofdpersonage veel zorg en aandacht te bieden. Helaas blijft het daar wel een beetje bij. De overige personages worden vrij kort in beeld gebracht en blijven vrij vlak. Aimee is in het verhaal meer een MacGuffin dan een daadwerkelijk ontwikkelde personage en haar schermtijd is vrij kort in vergelijking met haar belang voor het verhaal. Het voelt alsof de beloning uitblijft en de keuzes aan het einde toe een beetje gehaast zijn. Uiteindelijk levert de film wat je verwacht en heb ik mij geen enkel moment verveeld.