Meningen

Ik kwam deze film bij per abuis tegen toen het mij werd aangeraden door Netflix. Juist in een periode waarin mijn interesse voor het karakter en proces rondom Eichmann is aangewakkerd nadat ik zijn biopic Eichmann gezien had, heb ik deze film met veel interesse gekeken. Wat ik fijn vond was de afstandelijke houding die de regisseur hield van de personages. Hoewel ik mij bewust ben dat het om de bureaucratische man achter de Holocaust gaat, voelde ik geen voorgelegde haat jegens deze vertolking van het karakter Eichmann. Iets waar de film uit 2007 uit de bocht mee ging. Er is hier heel slim voor gekozen weinig tot geen beelden te laten zien van zijn tijd ten tijde van de Tweede Wereldoorlog en het verhaal kan in principe prima zonder de gruwelijke visuele verwijzingen. Het verhaal hield zich daarnaast goed staande, ondanks het feit (misschien dankzij) dat het grootste gedeelte van het verhaal zich in de schuilplek afspeelt. Het jammerre is, is dat de kijker toch met losse eindjes blijft zitten. Wat gebeurt er bijvoorbeeld met Sylvia Hermann en haar harde breuk met Klaus Eichmann? Die frictie leek toch van groot belang voor de verhaallijn en de opbouw aan het begin. En haar vader die als Joseph Mengele werd gepresenteerd door de Argentijnen om de Israelis uit de tent te lokken, maar waar wij nooit meer iets te horen over kregen? Dit zijn historisch gezien niet de belangrijkste vraagstukken, maar voor de kijker voelt het alsof de film wel heel hard haar prioriteiten stelt en met dingen begint die niet afgemaakt kunnen worden. Desalniettemin keek de film lekker weg en voelde ik geen dat het tempo en de verhaallijnen niet synchroon liepen. Een geslaagde productie durf ik wel te stellen.