Meningen

Een zeer mooie film die naar mijn mening terecht een plek verdient in de top 250. Echter, gaat de film net zo goed ten onder aan zijn eigen schoonheid. Een kritiekpunt van Kubrick is namelijk dat zijn films vaak overgeproduceerd en emotieloos overkwamen. Toen ik Clockwork Orange en Lolita had bekeken vond ik dat wel meevallen, maar met deze film begrijp ik wat de critici zoal bedoelen. Zelfs de acteurs lijken wel robots en lijken emotieloos in het heelal te zwerven.

Anderzijds vind ik dat ook de kracht van de film. De film moet het namelijk vooral hebben van de sinistere sfeer die als een laken over het beeld zwerft. Wanneer de monoliet in beeld komt weet de muziek je te binden zonder dat er ook maar één klank synoniem is aan elkander. De stiltes die er ontstaan op de plaatsen waar je juist die niet had verwacht.

Op het eind vind ik het echter een beetje vreemd worden en ik weet zeker dat ik niet de enige zal zijn. Waar slaat dat stuk op dat hij steeds ouder wordt en uiteindelijk transformeert in een foetus of iets in die richting. Op het ene moment hoort hij een schokkende ontdekking over hun expeditie naar Jupiter en op het andere moment ontstaat dus de hierboven benoemde situatie. Is hij gestorven en ziet hij nu de rest van zijn leven aan zich voorbij flitsen?. Dit zal wss de functie hebben om over de film na te denken, aangezien ik geregeld Nietzsche lees zal dit wel over zijn theorie gaan dat God dood is en er geen zin van het leven bestaat. Maar ik denk dat de onervaren kijker dan toch gaat nadenken wat het laatste stuk in zal houden en het lijkt mij de bedoeling dat je zo'n film in het geheel bekijkt en daar over gaat nadenken. Een beetje slechte keuze van Kubrick (of wie verantwoordelijk was voor het script).

Maar, omdat Kubrick een koning blijft en deze film (zeker voor die tijd) de nodige progressiviteit heeft geboekt in Hollywood zou het een schande zijn om deze film met een onvoldoende uit te schelden.

3.5*

Zeer mooie film die goed wordt opgebouwd. Bij veel rampenfilms draait het soms echt alleen maar om het beeld van verwoeste gebouwen te zien maar bij deze kreeg ik soms echt de rillingen. Al begreep ik het einde niet echt. Opeens staat het schip op springen, het stopte en alles kwam weer goed? Kwam er dus op neer dat Roland Emmerich weer eens laat zien dat hij de godfather is in dit genre. 3,5*