Meningen

Een uitgangspunt met veel potentie, maar dat uiteindelijk niet helemaal waarmaakt.

De openingsscène was indrukwekkend, deed me erg aan Aronofsky’s ‘Pi’ denken. Het zette de toon voor een topper, helaas kon de film me dit niet bezorgen.

Grootste pijnpunt is dat de film zich voornamelijk focust op de relatie tussen Rhoda en John. Op zich moet dat geen probleem zijn, echter is het volgen van deze relatie een stuk minder interessant dan ik had gehoopt. Marling doet het wel goed als een ingetogen, wat teneergeslagen meisje. De rol van Mapother komt echter niet uit de verf: vond het nogal een saaie rol die nergens de kwaliteit van de acteur laat zien. Automatisch pilotenwerk. En dat is jammer als je de hele film laat leunen op het samenspel van deze twee personen. Door deze relatie ook nog eens een voorspelbaar verloop te geven, bleef er steeds minder over om van te genieten. Gelukkig werd dat nog wel deels goed gemaakt door een aantal mooi geschoten scènes. Visueel is het dan ook wel goed verzorgd, maar ik had het graag van een constanter niveau gezien.

De soundtrack is ook een gemiste kans: de film opende goed, maar was tijdens de gehele speelduur te afwezig en onopvallend.

Uiteindelijk nog wel een voldoende: een leuk concept en degelijke cinematografie, maar dat als geheel helaas niet erg boeiend uitpakt. Wel een redelijk debuut, ben benieuwd wat deze regisseur in de toekomst gaat brengen, want de potentie is er zeker.

3*

Fantastisch.

Verwacht geen tweede Hana-bi, maar eerder een Brother 2 on steroids. En wat ben ik er blij mee. In het kort:

De film draagt een redelijk complex plot waarin Yakuza leden van verschillende families flink met elkaar in de klinch liggen. Gelukkig hoef je niet veel van het verhaal te begrijpen om te kunnen genieten van Outrage.

Kitano hanteert weer geweldige shots in sublieme scenes, waarin hij z'n creativiteit de vrije loop laat. Het is dan ook duidelijk te merken dat Kitano de film heeft laten vormen om deze geweld scenes heen. Bloederig en origineel uitgevoerd, met een fijn laagje komedie er over heen. De cast is subliem: Kitano als vanouds, Kippei Shiina en Fumiyo Kohinata in het bijzonder geniaal.

De soundtrack van Keiichi Suzuki is fijn, maar kan niet opwegen aan wat Hisaishi eerder leverde voor Kitano's film. Verder niets te klagen aan deze zeer goede Kitano. Hoewel enige extra kijkbeurten nog zeker moeten gaan plaatsvinden, vooralsnog 4,5*.

Heerlijk

Kitano zet z'n harde lijn voort, gelukkig maar. Dit keer een wat meer gestructureerde verhaallijn dan z'n voorganger. Dat maakt Outrage Beyond makkelijk te volgen, want bij Outrage had ik meerdere kijkbeurten nodig. De cast was weer geweldig, Ryo Kase wordt nog een favoriet, heerlijke rol Ook hier weer vol met hilarische scheldpartijen en snoeihard geweld. Het gewelddadig toontje is wel wat minder dan in Outrage, afgezien van een paar fantastische - redelijk shocking - scenes die ik niet ga spoileren. Visueel is het goed, maar ik miste die prachtige shots die wel volop aanwezig waren in Outrage. Over editing hoef ik weinig te zeggen, daar blijft Kitano de koning in. Uiteindelijk een logisch vervolg die erg goed uitpakt. Iets minder intens dan zijn voorganger, maar wel fijner om te volgen.

4.5*

Een toegankelijkere en ietwat minder stijlvolle To.

M'n verwachtingen waren dan ook wel hooggespannen na het meesterlijke Exiled en Vengeance. De actie/misdaad cinema van To is voor mij het beste wat het genre te bieden heeft. Met Drug War levert hij nogmaals een prima film af, hoewel deze zijn meest commerciele lijkt.

Drug War kent een aardig verhaaltje over detectives, drugskoeriers en gangsters. Het wordt echter al snel duidelijk dat To meer aandacht heeft voor het voortstuwen van het verhaal dan het visuele. Het wordt zeker aardig in beeld gebracht, maar nu veel conventioneler dan het meer stylish werk in Exiled, Sparrow of Vengeance. Het was dan eigenlijk ook stiekem wachten op de beruchte shoot-outs. Hoewel in mindere mate (maar 2 shoot-outs in de gehele film), zat het met de intensiteit helemaal goed, met name in de eindscene laat To zien waarom hij de koning blijft van de shoot-out scenes.

Voor een gangster Johnnie To film, toch nog een hoop 'nieuwe' gezichten. Ik mis al snel een Antony Wong in dit soort films Wel erg blij om Suet Lam nog even voorbij zien te komen, fijne Johnnie To regular. De cast is verder prima, ik vond Honglei Sun verrassend goed.

Eigenlijk verdient Drug War 3.0/3.5*, maar die heerlijke eindscene zorgt voor een wel verdiende verhoging.

4.0*

Ik kon hem nog wel iets meer waarderen. Animatie is inderdaad niet erg mooi, weinig detail en de 2D/3D is erg wisselvallig qua kwaliteit. De eigen stijl is wel fris, al vond ik het bij Aachi wa Ssipak beter uit de verf komen. Het verhaaltje is wel leuk om te volgen en geeft tegelijkertijd een interessante kijk in het Koreaanse wereldje van pesterijen (sociale hiërarchie en gangs). Voice-acting vond ik dan wel weer puik: veel gescheld en allerminst subtiel, maar ook dat kenmerkt dit soort Koreaanse cinema en kan ik wel waarderen. Het is wachten op de echte animatie knaller uit Korea, maar de potentie is er zeker. 3*

Best goede film, alleen toch een aantal aspecten die de film tegenwerken:

De soundtrack was weer het typische bombastische Hollywood werk dat té aanwezig was. Onorgineel en inwisselbaar voor elke andere film. Het kwam m'n kijkplezier in ieder geval niet ten goede.

Bij een aantal scenes was het camerawerk en kadrering slecht, ik kan me met name een achtervolgingsscene in de stad en het gevecht in het hotel als zodanig herinneren. Teveel shaky camera gebruik en te sterk ingezoomd zodat je amper kon zien wat er precies gebeurde.

Hoewel de cast me nog wel mee viel, vind ik vooral DiCaprio en Watanabe nu niet echt een goede prestatie neerzetten.

Maar verder toch wel een erg vermakelijke film, dat het vooral moet hebben van het interessante plot.

Fantastische film dat zwaar leunt op de details en daar glorieus in slaagt.

Leuk om te zien dat het eenvoudige verhaal ietwat op de achtergrond blijft, zodat de details alle ruimte krijgen om deze film invulling te geven.

De animaties zijn wonderschoon, de humor is top en cinematografisch helemaal geweldig. De keuze om de kleuren verschillend te filteren bij zowel Mary als Max zette een fantastisch sfeertje neer en werkte helemaal.

Een animatiefilm als deze geeft je haast geen reden om nog een Pixar film te kijken. Dit is animatie zoals ik het graag zie: origineel, uitdagend en bovenal: het toont lef.

5* en het zou me niets verbazen als deze stiekem m'n top10 gaat binnensluipen.

Pff. Voor een 67 minuten durende film was dit een lange zit. Een typisch probeerseltje van amateurs. Het uitgangspunt was nog wel boeiend, maar uiteindelijk was het een collectie van willekeurige scenes die slecht uitgewerkt waren. Enig positief punt zijn de mooie locaties, met af en toe prachtige shots van landschappen. Meer dan dat was het helaas niet, waardoor je net zo goed naar een natuurdocumentaire kon gaan kijken. 2*

Lang naar uitgekeken en de verwachtingen meer dan waar gemaakt.

Ik was niet bekend met Hitoshi Matsumoto, enkel wat scenes gezien van Big Man Japan. Dus ik kon fris instappen met Symbol. En wát een kijkervaring, een fantastisch uitgangspunt dat subliem is uitgewerkt . Matsumoto is een komisch genie: perfecte timing, geweldige gelaatsuitdrukkingen en mimiek. De film concentreert zich vooral op slapstick humor, typisch Japans. In contrast staat de Mexicaanse verhaallijn dat de droge humor voor z'n rekening neemt.

Visueel is de film erg sterk: de scenes in de witte kamer zijn stuk voor stuk geweldig. Met name de eindscene brengt de film letterlijk en figuurlijk naar een hoger niveau. De scenes in Mexico staan goed in contrast en zijn zeer degelijk.

Symbol is bovenal een frisse kijkervaring: eindelijk weer eens wat orginaliteit, creativiteit en absurditeit op het witte doek. Zoals Onderhond al aangaf: gelukkig hebben we Japan nog voor het leveren van zulke geweldige cinema.

5* en een plek in m'n top 10.