Meningen

De openingsscène vond ik zeer indrukwekkend en uniek gefilmd. Het was alsof ikzelf keihard in mijn gezicht werd geslagen door Constance Towers die de rol van "Kelly" speelde. Ze stond op korte afstand recht tegenover mij. Er was direct en indringend oogcontact met haar. Ik was meteen gegrepen door dit camerawerk. Dit in combinatie met de acteerprestaties van "Kelly" waren voor dermate overtuigend, dat ik heb op kon brengen om gedurende de film oprecht met haar mee te leven. Ik gunde haar gewoon als mens het allerbeste.

Toen op een gegeven moment het thema pedofilie werd aangesneden met een drama tot gevolg, was dat voor mij net zo'n schok als voor "Kelly". Ik dacht: "Dat ze dit nou moet meemaken terwijl ze net het grote geluk in haar leven had gevonden."

Wat ik enigszins afbreuk aan de film vond doen, was dat de ontknoping erg snel in ongeveer 7 minuten werd afgeraffeld. Alsof er maar beperkte tijd beschikbaar was. Best jammer, omdat de uitdieping over "Kelly's" levensloop daaraan voorafgaand vrij uitgebreid aan bod kwam. Ik had graag nog wat langer genoten van een uitgebreidere uitwerking van de ontknoping. De film als geheel vroeg daar gewoon om.

De prachtige uitgave op blu-ray (regio B) van Criterion Collection (met haarscherp gerestaureerd beeld en geluid en met in- en uitschakelbare Engelse ondertiteling voor doven en slechthorenden) maakte de film tot een onvergetelijke belevenis die zeker weer een keer door mij zal worden herbekeken.

De oubolligheid (de meest wanstaltige meubels en interieurs), het zien van de vele (tegenwoordig klassieke) auto's en het vrolijke spel van Heinz Erhardt zorgden bij mij voor voldoende kijkplezier.

Homevideo-achtige beelden en foute, elektronische muziek versterken de walchelijke en doodzieke sfeer van deze film. Mijn maag draaide zich meerdere malen bijna om gedurende het zien van de film, me realiserende dat er werkelijk mensen bestaan die seks hebben met lijken. Deze film heeft absoluut niet de schrikmomenten van de doorsnee horrorfilm, maar blijft bij mij voor de rest van mijn leven in mijn gedachten hangen door de schokkende goorheid die voor onvergetelijke rillingen zorgden.

Felix Aylmer is subliem in de rol van kinderlokker. Hij lijkt aanvankelijk een lief, oud mannetje, maar ontpopt zich later tot een waar monster. Heel eng en overtuigend gespeeld. De film deed me enigszins denken aan "Es geschah am helllichten Tag".

Verwacht hier geen keiharde actie of sensationeel spektakel, want dan kom je bedrogen uit. Ik was in ieder geval diep geraakt door het indringende spel van de acteurs en het feit dat deze zinloze moorden echt gebeurd zijn en tot nu nog steeds in een doofpot gestopt zitten.

Dit is nou echt zo'n schitterende film noir die wat mij betreft wat langer had mogen duren. Het kijkgenot was helaas te snel voorbij.

Een juweel van een blu-ray met zeer geslaagde transfer van de film is verschenen bij Arrow Academy. Voor de liefhebbers beslist de moeite waard.

Verrukkelijke jaren 80 sfeer en bijbehorende typische muziek, felle kleuren, scherpe beelden (ook tijdens scenes in het donker) en tot het laatst bleef het gissen wie de gehelmde motorrijder in het glimmende zwarte motorpak was. Dit zorgde voor voldoende kijkplezier en dito spanning. Meeleven met de personages lukte mij niet, want daar was alles te oppervlakkig voor. Het verhaal was vrij dun. De transfer op de blu-ray van 88-Films was adembenemend goed gelukt.

Veel goed in beeld gebrachte achtervolgingsscenes met spectaculaire stunts, mooie auto's en dat alles overgoten met een fijne jaren '80 sfeer (en dito soundtrack) zorgden bij mij voor dik voldoende vermaak en pretentieloze ontspanning na een werkdag vol drukte. Een soort aflevering van "Alarm für Cobra 11" maar dan met de beschikking over een veel groter budget.

Ik was zo'n 96 minuten getuige van woede-opwekkende discriminatie van een dokter met donker huidskleur door een werkelijk doortrapt slechte, blanke crimineel (uitstekend gespeeld overigens door Richard Widmark). Ik kan me voorstellen dat deze film in bepaalde gedeelten van de Verenigde Staten destijds (1950) niet met open armen werd ontvangen of zelfs geheel verboden werd uit angst voor provocaties en onlusten.

Hoewel hij een belangrijke hoofdrol speelt in deze film (de film draait wat mij betreft juist om HEM), werd de naam van Sidney Poitier aan het begin van de film niet op de eerste pagina van acteurs genoemd, maar pas op de tweede pagina en dan ook nog in een kleiner lettertype. Ik vond dit een belediging voor de prestaties van deze geweldige acteur.