Meningen

Sfeervolle film noir op goed gelukte en onlangs verschenen blu-ray transfer van www.eurekavideo.co.uk met Engelse ondertiteling.

Enkele scenes waren minder scherp van beeld. Veronica Lake steelt de show letterlijk en figuurlijk. Ze zingt enkele aanstekelijke liedjes, waaronder één terwijl ze daarbij ook nog wat goochelacts uitvoert. Aan het einde van het eerste liedje (getiteld "That's Love") zien we haar "manager" in de vorm van een fantastisch leuk aapje (zal tegenwoordig waarschijnlijk niet meer mogen in een film), dat luid voor haar applaudisseerde. Die scene heb ik wel vijf keer teruggespoeld en herbekeken. Verder zijn er prachtige scenes te zien op een rangeerstation. Bijzonder mooi en akelig sfeervol en met honderden grijs-zwart-wit schakeringen en uiteraard weer de film noir typische lange schaduwen van personen. De gebroken linker pols van Alan Ladd (die de rol van Philip raven speelt) zag er huiveringwekkend realistisch uit. beslist een aanrader voor film noir fans.

Een heel eng rot-sfeertje dat van begin tot eind blijft beklemmen. Heel goed gedaan.

Heel erg traag, maar dat vond ik beslist niet erg in dit geval. Het melancholieke verhaal, de hoofdpersonen en de mooie zwart-wit beelden bleven me nog dagenlang bij.

De film had wat mij betreft veel spannender en mysterieuzer gemaakt mogen worden. Het gegeven vraagt daar gewoon om. Helaas wordt daar door enkele cruciale zaken flink wat afbreuk aan gedaan. Als eerste is daar in het begin van de film het vrouwelijke slachtoffer dat op een ongeloofwaardig overkomende wijze krijste en gilde tijdens de eerste aanval van de gemaskerde persoon. Het leek op het gegil van een mager speenvarken. Dit zorgde ervoor dat het gegil onecht overkwam en dat werkte bij mij enorm op de lachspieren, terwijl dat waarschijnlijk niet de bedoeling van de makers is geweest. Deze scene schreeuwde om een echte kreet van iemand die in doodsnood verkeert en niet om het gegil van een speenvarken.

Dan is er zo nu en dan tussendoor een klunzige politiemedewerker te zien die in een slapstick van Abbott & Costello beter tot zijn recht zou komen. Het haalt de spanning van de film erg omlaag. Ik vroeg me af wat hij in deze film te zoeken had. Hij zat duidelijk in de verkeerde film. De film bevat een slordige fout. Tijdens het afspelen van de film wordt rond 14 minuut 42 seconden beweerd dat 24 maart 1946 op een zaterdag viel en dat deze dag drie weken na zaterdag 3 maart 1946 zou zijn, maar 24 maart 1946 viel op een zondag en dat was drie weken en één dag na 3 maart 1946. Dat dag en datum werden ook nog eens groot in beeld gebracht. Dit is jammer, zeker wanneer aan het begin van de film wordt gepretendeerd dat hij waar gebeurd is. Hoe zorgvuldig zijn de makers van zo'n film dan bezig geweest?

Wat voor mij ook afbreuk deed aan de sfeer in deze film, was de soundtrack. Die klonk namelijk typisch jaren zeventig (zoals in TV-series van Charlies Angels, Pepper, Starsky & Hutch, Kojak, Columbo enz.), terwijl het verhaal zich in de jaren veertig van de vorige eeuw afspeelde. Twee en een halve ster voor de mooie beelden, het mooie spel van de hoofrolspeler en de spannende momenten, die helaas wat te vaak om zeep werden geholpen door zaken die niet bij de spanning van dit verhaal pasten.

Te koop bij powerhousefilms.co.uk op Blu-ray disc en ik vond hem zeer de moeite waard met een doorlopend ingetogen spanning veroorzaakt door het goede spel van Oliver Reed (in deze film een regelrechte engerd).

Een heel trage film. Vond ik dit erg? Nee, zeer zeker niet. Daardoor had ik alle tijd om te kijken naar de trieste omgeving waarin de al even trieste actrice Kati Outinen zich voortbewoog. Ik vond dat ze met haar rol een super zielig meisje neerzette waarvoor ik, ondanks de schijnbare afstandelijkheid, toch heel veel empathie op kon brengen. Aki Kaurismäki heeft weer eens bijzonder knap werk afgeleverd.