Over Ronald Colman
Ronald Colman werd geboren op 9 februari 1891 te Richmond, gelegen in het Engelse graafschap Surrey als zoon van Charles Colman, een succesvol handelaar in zijden, en zijn vrouw Marjory Read Fraser. Het was op een kostschool (Hadleigh House School) te Littlehampton waar de jonge, verlegen Ronald voor het eerst kennis maakte met het amateurtoneel. Het was de bedoeling dat hij na zijn tijd in de kostschool zou gaan studeren aan de vermaarde universiteit van Cambridge, maar de plotselinge dood van zijn vader in 1907 maakte dit financieel helaas onmogelijk. Ronald vond een baantje als bediende bij een Britse stoombootmaatschappij en in 1909 trad hij toe als vrijwilliger bij het London Scottish Regiment. Bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog werd hij in september 1914 als soldaat naar Frankrijk gestuurd. Op 31 oktober 1914 raakte hij echter ernstig gewond aan zijn enkel door granaatscherven tijdens de Slag bij Messines. Dit was er de oorzaak van dat hij de rest van zijn leven met één been hinkte, iets wat hij trachtte te verbergen tijdens zijn acteercarrière. In 1915 werd hij, onderscheiden met de Silver War Badge, eervol ontslagen uit het leger. Op zoek naar werk kreeg hij per toeval een bescheiden rol aangeboden in het toneelstuk The Maharani of Arakan. Dit leidde tot nog meer optredens in de theaters van Londen, waardoor Ronald Colman de smaak van het acteren echt te pakken kreeg. In 1919 beleefde hij zijn officiële filmdebuut in de Britse productie The Toilers van Tom Watts. Tot 1920 was hij nog in een aantal Britse films te zien, maar nog in hetzelfde jaar waagde hij de oversteek naar de Verenigde Staten, hopende op meer succes. In realiteit zou hij zijn eerste jaren in Amerika in bittere armoede doorbrengen, ondanks dat hij bleef optreden voor kleine theatergezelschappen. Het eerste succes kwam met het toneelstuk La Tendresse op Broadway. Tijdens één van de voorstellingen werd hij ontdekt door filmregisseur Henry King die hem meteen een hoofdrol aanbod naast Lillian Gish in The White Sister, hoewel hij reeds zijn bescheiden Amerikaanse filmdebuut had gemaakt in Handcuffs or Kisses (1921) van George Archainbaud. Na het succes van The White Sister zei hij het toneel vaarwel om zich volledig te kunnen concentreren op zijn filmloopbaan. Ronald Colman werd een zeer populaire ster van de zwijgende film, zowel in romantische als avontuurlijke producties met films als The Dark Angel (1925) naast Vilma Banky, Stella Dallas (1926), Beau Geste (1926) The Winning of Barbara Worth (1926), The Magic Flame (1927) en Two Lovers (1928). Met de komst van de geluidsfilm werd het bioscooppubliek aangenaam verrast met iets wat tot dan toe verborgen was gebleven: zijn prachtige, gedistingeerde stem die zijn handelsmerk zou worden in zijn verdere loopbaan. In 1930 werd hij voor het eerst genomineerd voor een Oscar en wel voor twee films (iets wat toen nog gebruikelijk was): Condemned (1929) van Wesley Ruggles en Bulldog Drummond (1929). Hij verzilverde de nominatie echter niet. Niettemin bleef hij zeer succesvol als acteur in films als Raffles (1930), Arrowsmith (1931) van John Ford, Cynara (1932) van King Vidor, Clive of India (1935), The Man Who Broke the Bank at Monte Carlo (1935), A Tale of Two Cities (1935), Lost Horizon (1937) van Frank Capra, The Prisoner of Zenda (1937), The Light that Failed (1939), The Talk of the Town (1942) van George Stevens en Random Harvest (1942) van Mervyn LeRoy, waarvoor hij een tweede Oscarnominatie kreeg, maar wederom niet binnen wist te slepen. In 1944 was hij te zien naast Marlene Dietrich in het kleurrijke Kismet. Na een korte pauze won hij in 1947 de Oscar voor Beste Acteur voor zijn hoofdrol in A Double Life van George Cukor. Het was wellicht zijn hoogtepunt uit zijn succesvolle filmcarrière. In 1950 vertolkte hij zijn laatste echte hoofdrol in Champagne for Caesar, want hierna was hij alleen nog te zien als één van de vele cameo's in Around the World in Eighty Days (1956) en als de 'geest van de mensheid' in The Story of Mankind (1957). Ronald Colman, die ook werkte voor radio en televisie, onderging in 1957 een operatie vanwege een longinfectie, wat resulteerde in een broze gezondheid. In 1958 werd hij opgenomen in het ziekenhuis waar hij op 19 mei 1958 overleed aan acute longemfyseem. Hij werd 67 jaar. Ten tijde van zijn dood was hij gehuwd met zijn tweede vrouw, de Engelse actrice Benita Hume. Ze hadden samen een dochter. Ronald Colman vond zijn laatste rustplaats op de Santa Barbara Cemetery, Californië. Op zijn grafsteen staat een open toneelgordijn afgebeeld met daaronder deze tekst: Our revels now are ended. These our actors. As I fortold you. Were all spirits. And are melted into air. Into thin air. We are such stuff. As dreams are made on. And out little life. Is rounded with a sleep.
Ronald Colman
