A Nightmare on Elm Street: The Dream Child (1989)

De vorige film was zwak, en deze doet daar niet veel voor onder. De echte Elmstreet sfeer lijkt vervlogen, al is het script van deze film wel wat beter dan dat van deel vier. 2,5 Ster.

Eigenlijk jammer dat ze deze horror-reeks uitmelken!

De verhaal-lijnen gaan voortaan nergens meer over,

En dat freddy in alle markten thuis is!

Alles wordt vergeten wie freddy werkelijk is , en dat hij iedere keer toch verslagen wordt is ook niks nieuws meer.

Deze deel, heeft niet de inpact om mij te raken.

want het is zo erg flauw, dat ik zelf bijna in slaap viel.

De moord-scenes wekken mijn lachspieren op , dat ik mezelf betrap dat ik lach in een horrorfilm.

Alice ( Lisa Wilox ) begint mij ook te irriteren in deze film.

Want de aarts-vijand voor freddy blijft toch gewoon Nancy!

Duistere dromendief.

Deel vijf uit de beroemde horrorreeks is vooral een herhalingsoefening met mooie decors. Creativiteit is, op een handvol leuke effecten na, ver te zoeken. Verder moet het zelfs de doorgewinterde 'Nightmare'-fans opvallen dat het verhaaltje omtrent de duistere dromendief nogal rommelig wordt gebracht en de zogenaamde 'droomregels' wederom worden opgerekt. De kills zijn dan wel weer leuk.

Redelijk.

Mmm, redelijk onverwacht vond ik deze toch weer een stuk beter dan deel 4. Lisa Wilcox heeft toch iets meer uitstraling gekregen en acteert een stuk overtuigender, terwijl men dat hele goofy karakter van het vorige deel ook wat heeft aangepast (ok, met uitzondering van die afgrijselijke stripboekdood).

Nu de meeste vrienden wel dood zijn, is er weinig over voor Krueger om te vermoorden, dus het kill-gehalte ligt wat laag. Dit wordt allemaal echter goed gemaakt door een gigantische hoop sfeervolle scenes (de scene op de operatietafel bijvoorbeeld) en behoorlijk effectieve designs, die in combinatie met de sterke regie en fijne soundtrack alles bij elkaar voor een geslaagd eindproduct zorgen.

Dit had ik allemaal niet verwacht! Bij de vierde film had ik het idee dat men de serie al om zeep begon te helpen met de nieuwe cast en het feit dat men toch wel erg af begon te wijken van de eerste film, maar hier werkt het allemaal toch een stuk beter. Was het dan toch deel 6 die ik me als rampzalig herinnerde? Op naar het volgende deel dan maar.

geen idee welke film jij hebt gezien lennert, maar deel 5 is een en al bucht.

Ok, Alice doet het beter als in de vorige film (was ook niet zo moeilijk). Maar de film verliest met de keer aan geloofwaardigheid. Gelukkig dat de regisseur zich hier kan verstoppen achter het droomwereldconcept, want bij momenten voelt de film aan als een B, nee C-horrorfilm.

Nochtans was het goed begonnen, de eerste 20 minuten zijn misschien wel de spannendste van de hele reeks! Maar daarna zakt de film als een pudding in elkaar, en doen zelfs oneliners van Freddy mij niks meer (hij wordt er overigens ook niet 'mooier' op met de film).

Nee, teleurstellend deel. Hoop dat we hiermee het dieptepunt hebben bereikt en dat deel VI en VII terug beter worden. Als ik me goed herinner had ik deze 2 al eerder gezien, dus heb er goed oog in...

2*

ik vond het maar een vage film. Ik wou deze film zien omdat ik freddy awesome vind en omdat ik de boxset gekocht had en de serie aan het volgens was. Maar er waren wel wat leuke stukjes in de film. alleen het einde was echt vaag...

2.5 sterren

Vanaf dit punt ging de serie toch wel matig worden. Het is allemaal een beetje over-de-top en cheesy, ondanks dat de reeks bij wijlen best wel clownesk is.

Maar dit is wel heel erg extravagant.

Erg genietbaar (vijfde) deel van de reeks en daarom snap ik de lage waardering niet zo goed. Stephen Hopkins geeft een leuke draai aan het concept waardoor het makkelijker weet te boeien dan een simpele sequel waarin het bekende proces gewoon wordt herhaald. Het resultaat oogt redelijk hetzelfde, maar verhaaltechnisch is er wel een duidelijk verschil. Wat ik zelf belangrijk vind, is dat het eigenlijk wat makkelijker in slaagt om de aandacht vast te houden. Freddy zelf oogt humoristischer en minder serieus, maar des te enger. Hij is onberekenbaarder geworden en daarmee wordt effectief verbloemd dat er minder kills zijn. Al mag er best gezegd worden dat de film erg macaber is. De gore heeft er niet onder geleden. Freddy blijft erg creatief in het maken van zijn slachtoffers en daardoor is The Dream Child bijna mijn favoriete Nightmare on Elm Streetfilm. Het zijn inderdaad voorlopig de oneven films uit de reeks die het beste zijn.

Ook deze is niet de beste uit de reeks,maar zelfs dan vind ik het gewoon een goede nightmare!!!!!

Dit was toch wel het vreemdste deel uit de serie. Freddy vs. stripfiguren in zwart wit, wtf? Wel tof was het M.C. Escher doolhof, een vergelijkbare setting was de zien in Hellraiser II: Hellbound, ook gebasseerd op o.a. Eschers werken. 2*

Redelijk 5e deel.

Wel weer prima mee vermaakt maar zeker niet zo goed als de eerste 3 delen.

2,5*

Iets beter dan het vorige deel, maar het komt niet in de buurt van de beste delen.

Ik vond vooral het concept hier nog best goed gevonden. Freddy keert terug door de dromen van de ongeboren baby. Verder moet je hier niet teveel logica achter gaan zoeken, want dat is inmiddels verder wel helemaal verdwenen. Een groot minpunt vond ik de personages, die erg overdreven en irritant werden neergezet. Vooral die latino vriendin van de hoofdrolspeelster was echt enorm irritant en kon daarnaast nog wel behoorlijk wat acteer les gebruiken.

Het zijn echter effecten en de wat betere kills, die dit vijfde deel toch nog een klein beetje de moeite waard maken. Zo was het ”stripgevecht” best leuk verzonnen, met prima effecten. Ook de scene, waarbij Freddyuit de buik van Alice komt, zag er lekker goor en smerig uit. Verder hield Freddy zich deze keer wat meer op de achtergrond en waren zijn oneliners wat minder geslaagd. Wel zat er zowaar een paar keer de nodige spanning in, iets wat ik eigenlijk niet meer had verwacht.

In zijn geheel matig, maar bij vlagen nog wel redelijk, dankzij een paar wat sterkere scenes.

2,0*

Alweer het 5e deel uit de populaire jaren 80 "A Nightmare on Elm Street" horrorreeks en ook in dit deel draait het uiteraard weer om horroricoon Freddy Krueger (wederom verdienstelijk gespeeld door Robert Englund), die dodelijk toeslaat tijdens het dromen (nachtmerrie) van personen.

Veel stelt het flauwe verhaal eigenlijk niet voor en hetzelfde geldt voor de uitvoering ervan. Het verhaal is vrij standaard en hetzelfde geldt voor het verloop ervan. Het verhaal weet ook niet echt te boeien, laat staan dat het ergens echt spannend wordt. Visueel ziet het er overigens allemaal nog wel redelijk uit (zeker m.b.t. het "goor" gedeelte zoals de eet scene die ook wel grappig was), inclusief de special effecten, en ook met duistere sfeer zit het wel goed. Omdat de film amper 90 minuten duurt, kijkt hij wel nog enigszins lekker weg.

Al met al gewoon niet meer dan een matige tot redelijke horrorfilm, die leuk is om eens gezien te hebben en dan vooral vanwege het jeugdsentiment.

Irritant rommelig vervolg waarin Freddy wordt neergezet als vervelende grappenmaker. Niet eng, niet grappig en vooral niet leuk. 1*

Ondanks dat Robert Englund dit deel een succes noemde, zwakte de populariteit af.

Zowel Stephen King als Frank Miller werden benaderd voor het script en de regie. Uiteindelijk werd dit deel geregisseerd door Stephen Hopkins. Dit allemaal binnen een tijdsbestek van 8 weken. Deze prestatie gaf hem eveneens de kans om Predator 2 (1990) te regisseren. Het matige script werd geschreven door John Skipp en Craig Spector. Dit resulteerde in een tweestrijd tussen beide schrijvers.

De cast is mager. Lisa Wilcox en Danny Hassel keerden terug, nadat ze hun avonturen uit deel 4 overleefden. Robert Englund bleef uiteraard de film overeind houden. Zo had hij een korte cameo zonder zijn make-up. Ook voormalig drummer Eric Singer van Alice Cooper is kort te zien.

Uiteindelijk werd er ontzettend veel geknipt in de film. Sommige scènes zouden oorspronkelijk veel meer gore bevatten. Om een zogenaamde X-rating te voorkomen, werden deze ingekort. Dit deel is veruit het slechtste. Het nummer van Bruce Dickinson met "Bring Your Daughter to The Slaughter " won in 1990 een Razzie Award. Tevens werd het nummer "Let's Go! " van Kool Moe Dee hiervoor genomineerd. Wonderbaarlijk genoeg won regisseur Stephen Hopkins een Critic's Award in 1990, en werd zijn film genomineerd voor een International Fantasy Film Award.

2,0 *

Dit was een van de mindere uit de reeks, vrij mager over het geheel.

niet de beste uit de reeks.maar nog steeds zeer vermakelijk.heb de bluray collection nu .

moet de hele reeks maar weer even zien hoe de kwaliteit nu is op bluray.

Kids... always a disappointment...

Oeioei, het is al 20 jaar geleden dat ik die nog eens zag en dacht dat dit één van de beste van de reeks was. Zou het kunnen dat de VHS ongecensureerd was? Het verhaal is graatmager en bij het haar gegrepen. De spanning is nihil, iets dat de sequels van A Nighmare on Elm Street typeert.

De oneliners zijn voor Freddy, de ergernis is voor mij. Enkele mooie special effects kunnen de film niet uit de middelmatigheid redden. Een herziening die me niet is bevallen.

Dit vijfde deel is behoorlijk door het ijs gezakt. Niet alleen is dit de minste Nightmare on Elm Street tot nu toe, maar het is ook een hele slechte (horror) film. Althans dat was de bedoeling, maar van horror is geen sprake.

Bij mijn recensie over het vierde deel, gaf ik aan dat ik 'mijn hart' zal vasthouden voor dit vijfde deel en dit is jammer genoeg ook uitgekomen. Daar gaan we weer; niet eng, niet spannend, weinig van Krueger gezien en een erg slecht verhaal. De openingsscène mocht er wel weer zijn en op een paar special-effects na. That's it.

Maar we gaan door en geven uiteraard niet op! Slechter kan het bijna niet meer en ik hoop in de laatste 2 delen van mijn blu-ray collectie een stijgende lijn weer terug te zien Op naar Freddy's Dead: The Final Nightmare!

Ik vond dit deel 5 ietsjes beter dan deel 4. Heb alle delen in de herziening en is dus al heel wat jaren geleden dat ik ze gezien heb en dan valt je op hoeveel je is bij gebleven. Van de ene film dus meer dan de andere. Deel 5 heeft en aantal aardige effecten maar een mager verhaal. Krijgt van mij een magere voldoende, dus een -3

What's wrong with me?
Nothing, you're just a little pregnant.

Het irritantste aan de reeks is dat ieder deel zijn sterke punten of verbeteringen heeft, maar tegelijk op andere vlakken weer een stap terug zet. Deze film voelt zich bijvoorbeeld stukken vrijer in de droomrealiteit. Het levert niet altijd hogere spanning of betere kills op (Mark ) maar er wordt wel wat creatiever omgegaan met de fantasie. Betere scene-overgangen, erg mooie decors en een overall over-the-top-sfeertje dat niet meteen eng wil worden, maar soms best indruk maakt.

Jammer dat het verhaal dan weer een afschuwelijk bedacht zooitje is geworden. Nog altijd voortbordurend op eerdere elementen, moeten er telkens nieuwe manieren gevonden worden om Freddy te laten kunnen moorden (de Elm Street kinderen zijn al een tijdje op), hem dromen te laten binnendringen (via een ongeboren baby!) en uiteraard dood-maar-niet-dood te laten gaan. Zo veel potentie voor een reboot die het simpel houdt, al moet ik nog zien wat ze er in 2010 van hebben gemaakt.

Soundtrack mixt het slechtste van 80's achtervolgingsriedeltjes enerzijds en anderzijds onheilspellende orgels. Laatstgenoemde willen nog wel effectief zijn, maar de snelle afwisseling met corny synths bij paniekmomenten werkt op een gegeven moment wel op de zenuwen.

Wederom veel oninteressante personages en helaas moeten ook zij weer uitvoerig van het bestaan van Freddy overtuigd worden (vooral Yvonne bijt zich lang vast in ongeloof). Freddy zelf is een beetje gereduceerd tot een bijrol en de helft van de tijd geeft hij zijn karakteristieke, maniakale lachsalvo, dat allang geen indruk meer maakt.

Niet de slechtste, maar ook niet de beste. Al zal die uiteindelijk moeilijk aan te wijzen zijn, want dit blijft een gebrekkige reeks. 2,5*

Tegenvallende film waarin Freddy Kreuger de dromen binnendringt van een ongeboren kind van één van zijn slachtoffers. Het gegeven van de baby is een leuk idee, maar er wordt uiteindelijk te weinig mee gedaan waardoor dit gewoon weer een herhalingsoefening is. De kills zijn eerder lachwekkend te noemen dan spannend. Ook het acteerwerk is van een zeer matig niveau.

Best wel weer eens een aardig deeltje uit de Nightmare on Elm Street-serie. Met het slasher-genre heeft het allemaal niet zo veel te maken, maar de jaren 80 sfeer zit er nog wel steeds lekker in.

Desalniettemin best hele aardige kills en er was in ieder geval meer budget dan in 99% van de horrorfilms vanaf 1990. Het ziet er ook allemaal best heel aardig uit. Deel 1, 3 en de remake uit 2010 zijn beter, maar deel 5 krijgt voorlopig de vierde plaats.

Weer herzien, heb weer genoten.blijf bij mijn vorige mening.maar toch heeft dit deel ook weer een leuk verhaal.en de cast speelt het prima.

Minder.

Qua stijl lijkt dit een beetje op deel 4. Ik herkende tijdens het kijken dezelfde soort bombast, en Freddy gaat ook nog steeds door met een meer komische vorm aan te nemen. Dat kan natuurlijk aan de regie liggen, maar ik zie hem liever zoals in deel 1 en 2, ook al vond ik die twee niet de beste delen in de reeks.

Het jammere aan deel 5 is dat de film doorgaat met hetzelfde (vreselijke) hoofdpersonage als deel 4 ook al had. Wilcox bakt er absoluut niks van, en zet een extreem vervelend en oersaai personage neer die nergens een dialoog goed op weet te drammen. Alles voelt geforceerd en gemaakt aan. Niet dat ik Nancy goed vond acteren, maar ik snakte weer naar haar inbreng.

Visueel nog steeds relatief lawaaierig, maar waar de vorige film vooral kon steunen op de effecten valt het hier weer meer terug naar het steunen op de moorden. Enkele daarvan zijn ook erg leuk, maar de film gaat nog steeds door met een onnodig complex verhaal terwijl dat niet hoeft. Die hele gave van Wilcox, ik vat het niet zo. Van mij had dit lekker achterwege gelaten mogen worden.

Cinematografisch is de film half. Er zitten zeker aardige scenes in, maar in het algemeen is het een stapje terug ten opzichte van de vorige delen. Aardige moorden, creatief uitgevoerd, maar verder als geheel een film die ik snel weer vergeten ben. Dat kan je ook verwachten als je aan een deel 5 begint, maar niettemin is het jammer.

Nee, dit is dus weer een stapje minder in vergelijking met de twee vorige delen, die allebei ook niet geweldig waren, maar op z'n minst de hoogtepunten in de reeks wisten te vormen. Ik mis ook een beetje de akelige sfeer die deel 1 uitstraalde, want ze gaan hier nu volop voor het vermaak en minder voor de spanning. Ergens is dat jammer, maar blijkbaar verkocht het goed genoeg.

Redelijk deel in de reeks maar een aantal personages zijn slecht gecast. Er zitten knappe effecten in hier en daar en een paar brute kills: het vreetfestijn en vooral de snelheidsduivel zijn wel goed gedaan. De comic book guy is dan weer totaal niet wreed gedaan.

Het Rosemary's baby gegeven is amper genoeg om leven in de franchise te blazen want je krijgt het idee dat spanning gewoon niet meer de bedoeling is, cartooneske kolder krijgt nog meer de bovenhand. Visueel is er nog wel wat te beleven, op een gegeven moment krijgen we zelfs een Escher achtig tafereel dat veel wegheeft van de trapscene in Labyrinth (en waarschijnlijk heeft deze Freddy 5 daar ook leentjebuur van gespeeld). Op het einde wordt het allemaal wat warrig afgeraffeld en denk je het zal wel.

Bij de credits worden we net als in deel 4 getrakteerd op matige hiphop, dit maal met een slap Kool Moe Dee aftreksel...oh oeps het is echt Kool Moe Dee, die man heeft wel betere raps gemaakt.

Ja, lap. Dit is het moment dat alle films in de franchise op elkaar beginnen te lijken. Kudo's dat men wel al een aantal films direct op elkaar laten volgen. Nu is het wel genoeg en mag iets nieuws komen. Wat kijk ik uit naar Wes Craven's New Nightmare. Shit, is er nog Freddy's Dead?! Verdorie.

Ik houd van camp maar Freddy werkt niet (meer) bij mij. Het is er allemaal dat tikkeltje over. De storyline is niet echt interessant meer en de personages zijn allemaal te inwisselbaar. Geen enkele acteur (m.u.v. Englund) springt er uit.

Production design blijft wel dik OK met als hoogtepunt nog steeds de visual effects. Jammer dat zelfs die de film niet kunnen redden van een voldoende.

2*

*Gaap*

Hier zitten toch weer prachtige visuele dingen in, zoals de Escher-achtige beelden met die trappen op het eind.

Lisa Wilcox is best ok in de hoofdrol. De mayonaise met haar medespelers vind ik echter niet zo goed pakken. Het blijft allemaal wat vlakjes. Gelukkig is er wel nog steeds de surrealistische sfeerschepping en coole fx. Een hoogtepunt in de film en ook in de hele reeks is het ritje met de motorfiets.

In het scenario wordt de voorgeschiedenis van Freddy verweven met de zwangerschap van Wilcox. En daarbovenop een psychologisch sausje dat nog duidelijker wordt na het bekijken van het interview met de scenaristen. Intrigerend. Niet het beste deel - en dan heeft MPAA helaas ook nog stukken weggeknipt - maar zeker goed genoeg voor een avondje vermaak. Het blijft een film uit een unieke reeks.