Birdman or (The Unexpected Virtue of Ignorance) (2014)

Wat een tegenvaller. Na alle recensies en nota bene een oscar voor beste film had ik niet op zo'n dun verhaal gerekend. Kan je eigenlijk wel spreken van een verhaal? Voor mij een film vol egoisten en losers, op zoek naar aandacht en roem.

"This play is starting to feel like a miniature, deformed version of myself that just keeps following me around and hitting me in the balls with a tiny little hammer."

Subliem.

Voor mij een redelijke film, misschien beetje overgewaardeerd door de gewonnen Oscars en de recensies.

En dus heb je een verhaal. Wat een flutcommentaar weer zeg.

Tja, zal allemaal wel diepzinnig en geweldig zijn maar vond het een opstapeling van veel mimiek, onsamenhangende conversaties gecombineerd met een absurd aspect wat dan vernieuwend/onderscheidend zou moeten zijn. Sommige scenes waren komisch maar niet "mind blowing". Wat mij betreft zwaar over-rated.

Dit dus.

Mooi gefilmd, maar dat is dan ook alles. Als film echt niet de moeite waard.

De film begint hoopvol, maar zakt langzamerhand naar een bedenkelijk niveau! Iñárittu moet echt wel in staat geacht worden een betere film te maken dan deze. Waar zijn al die positieve recensies op gebaseerd??

film reviews in 100 woorden: Birdman: or (The Unexpected Virtue of Ignorance) (in 100 woorden) - filmreviewsin100woorden.blogspot.be

Birdman gaf me een dubbel gevoel. De sfeer is enorm uniek en trekt je helemaal mee in de film, het verhaal en het script daarentegen waren mij net iets te “zwak”. Ik had méér verwacht voor een film die zo geprezen werd als deze. Ik betrapte mezelf er meermaals op dat ik meer gefascineerd was door de stijl en de acteurs dan door het verhaal. Het acteerwerk is buitengewoon (vooral Keaton) en de stijl is magnifiek, maar doorheen de film was ik nergens omver geblazen van verwondering. Absoluut niet de beste film van 2014, maar wel een interessant stukje cinema.

3.0*

Ik was niet echt geïnteresseerd in die Stephen Hawkins-film en totaal niet in die muziekfilm maar ik ga beiden kijken alleen maar omdat ik me afvraag hoe het mogelijk is dat Keaton en Norton die Oscar niet gewonnen hebben.

Troost je de moeite. Die andere twee zijn zwakke films met weliswaar sterke rollen, maar nu ook weer niet vernieuwend of de moeite waard.

Daar sluit ik me bij aan. De 'Hawking-film' was een heel correcte romantische drama, niets meer en niets minder. Redmayne acteerde niet slecht, maar de verdiensten komen toch vooral door zijn fysieke gelijkenis met Hawking. Die muziekfilm (Whiplash neem ik aan) vond ik zelf zwaar tegenvallen, die moet het hebben van de stoere bad guy, dat scoort altijd en daar ligt volgens mij ook de verdienste. De oscar voor "Best Sound Mixing" is een beetje bizar aangezien je kunt zien dat het drummen in die film playback is.

Ik zat laatst Philip Glass' opera Akhnaten te luisteren toen me deze passage opviel, eentje die ik onmiddelijk (en letterlijk) aan Birdman koppelde: Thomson als een megalomane Icarus.

Het zal me, gevoelsmatig (ik heb me er verder nog niet in verdiept), niks verbazen als de Icarusmythe wat meer invloeden heeft gehad op deze film.

Goed acteerwerk, slecht eind, slap verhaal of is er uberhaupt geen verhaal?

Verrassende Oscar voor beste film dit jaar, al zou het feit dat de meeste dames en heren in de Academy zelf wel iets weten van de wereld van het theater en het acteren wel eens mee hebben kunnen spelen.

Van die beroemde Hollywood-sterren die opeens zo nodig op de theater-planken moeten gaan staan, kennen we wel en mits er geen gezondheidsproblemen waren geweest zou dit wel eens een visie op Christopher Reeve kunnen zijn geweest.

Nu ben ik normaal niet zo van het theater of Broadway, maar de film is zwart genoeg, visueel fantastisch gedaan, geweldige hoofdpersoon en allemaal nog eens extra opgezweept door ijzersterk drumwerk.

Ja die jazzdrum is heerlijk. Past goed bij de film.

de sfeer is geweldig en het acteerwerk van keaton is ook super.

Maar toch heb ik een beetje een dubbel gevoel over deze film.

Acteerwerk en sfeer is fantastisch maar even zo vaak erger ik me aan het plot van deze film.

De ongenaakbare drang naar rijkdom en roem.

Het compleet overtuigt zijn van het eigen geweldig zijn.

Sommigen dialogen gaan soms ook nergens over.

Daar in tegen is de film wel heerlijk zwart en soms onbedoeld komisch.

Dat is inderdaad een groot onderdeel van het punt dat Birdman wil maken, maar wat vind je hier precies zo ergerlijk aan?

Af en toe komt het op mij over als potsierlig gedrag, maar misschien dat wel het sterke van de film. Want moet toegeven dat deze film van keaton wel de gehele dag door mn gedachten heeft gezweefd. binnenkort toch maar weer eens herzien

Na een half uur afgezet. Echt slecht

"People, they love blood. They love action. Not this talky, depressing, philosophical bullshit."

Een unieke film, enig in zijn soort, dat is zeker. Birdman was mij aangeraden en ik verwachte ergens al dat het een lange zit ging worden, en dat werd het ook.

De film lijkt uit slechts één enkel shot te bestaan. Dat is niet helemaal waar, aan het begin en aan het einde zien we dat er word ge'cut', er zijn zo ongeveer 16 zichtbare overgangen maar zelf zag ik er echt niet zo veel. Heb nooit eerder een stijl van filmen gezien met zulke lange shots en ik vind dat de film wel wat waardering verdient voor deze techniek. Toch is het niet heel prettig om naar te kijken, klassieke cinematografie kijkt een stuk lekkerder weg.

Een film als deze hangt vrijwel volledig van de acteurs af en ondanks de lange shots was het acteerwerk dan ook helemaal in orde. Veel mensen schijnen Michael Keaton niet zo geweldig te vinden maar ik vond hem altijd erg goed in de eerste twee Batman films, voor mij blijft hij de beste vertolking van de Dark Knight. Ook hier speelt hij een erg sterke hoofdrol in iets totaal anders, het feit dat hij Batman heeft gespeeld maakt hem wel heel geschikt voor de rol. Ook de andere acteurs waren allemaal prima.

Met de effecten was niets mis. Geniaal hoe ze de camera uit spiegelreflecties hebben verwijderd. Toch vond ik het surrealistische dat de film heeft maar een beetje vaag, wel prima gedaan als effecten. Tijdens het kijken van de film kreeg ik vaak een gevoel van: 'Waar kijk ik in hemelsnaam naar?'. Dat de hoofdpersoon de stem van Birdman hoort vond ik sterk maar het vliegen en het einde vond ik maar vreemd. Het einde suggereert dat hij echt is weggevlogen, wat dus betekend dat het geen waanbeelden of surrealisme was wat we eerder zagen. Enorm vaag.

Het verhaal had op zich wel potentie voor dit soort drama maar uiteindelijk vond ik het toch maar een lange zit om er 2 uur naar te kijken. Begrijp me niet verkeerd ik vond het erg sterk, vooral aan het einde, al was het toch weer niet zoals ik had verwacht. Misschien was het beter geweest als Riggan was gestorven toen hij zichzelf neerschoot, voor mij zou dat een sterk emotioneel einde zijn geweest.

Een grote misser vond ik de soundtrack. Vooral de eerste helft van de film is niet anders dan drums en percussie. Na vandaag kan ik nooit meer een drum horen... echt verschrikkelijk. Godzijdank word in het tweede deel van de film een beetje afgewisseld met klassieke muziek, die was wel erg mooi.

Ik vind het moeilijk om Birdman te beoordelen. Ik heb ook nog niet genoeg van dit soort films gezien, misschien moet ik hem ooit opnieuw bekijken maar dan over een hele poos. Het was zeker niet slecht maar te vaag om vermakelijk te zijn, niet dat een film dat moet zijn, de achterliggende boodschap zegt mij gewoon nog niet zoveel. Hoe dan ook is de film uniek en visueel is er niets mis mee.

(Dit is waarschijnlijk ook de vaagste recensie die ooit heb geschreven.)

Tip: Rope (1948)

Ik kan bezig blijven natuurlijk, maar ik ben gewoon echt benieuwd: Het is 25 juni en je kijkt Dirty Sanchez: The Movie (2006) en je vindt die 5* waard. Daarna kijk je San Andreas (2015) en die is minstens even goed, 5 sterren. En toen was het een goed moment om Birdman er eens in te flatsen?

Briljant. Een groot meesterwerk.

Liefhebbers van New York en theater zullen deze film zeker kunnen waarderen aangezien "Birdman"

een echt Broadway sfeertje uitademt. Bovendien speelt de gehele film zich practisch enkel en alleen op deze lokatie af. Verhaal en acteer prestaties zijn prima. Keaton zet overtuigend een uitgerangeerde actie/fantasy acteur neer die het succes nu probeert te verdienen in de wereld die theater heet.

"Birdman " is een aparte film waar je wel even voor moet gaan zitten. Zelfs de soundtrack is bijzonder.

3*/3.5*

Het gaat niet goed met de wereld als we deze film met oeverloos gewauwel voorgeschoteld krijgen en nog op een voestuk gehesen ook !

De gedegenereerde types die deze film bevolken lijden weer eens aan het gevatheidsvirus.

Bijzonder treurigstemmende onzin.

Het heeft lang geduurd voordat ik deze film in mijn Playstation 3 duwde. Ik ben altijd nogal sceptisch wat Oscar-winnaars betreft. Zo ook met deze. Ik dacht eigenlijk: het zal allemaal wel, we zullen het zien. Ik ben al zo vaak teleurgesteld geweest in de keuze van de Oscar-jury. (Ik bedoel: "The English Patient", een saaiere film bestaat er niet in mijn ogen.) Tot vandaag dus. Film gestart en daarna gewoon domweg 119 minuten zwaar gefascineerd zitten kijken naar deze, naar mijn bescheiden mening, briljante film. Het zal niet iedereen zijn ding zijn, daar kan ik inkomen, maar ik denk dat de gelouterde filmliefhebber deze film wel kan waarderen tussen al het Hollywood-geweld. Ten eerste: verhaaltechnisch zit de film briljant in elkaar; je neemt een kijkje in het leven van een ooit gevierde acteur die nu eigenlijk een beetje "loser" is. Ten tweede: film-technisch gezien vond ik de film reuze knap gemaakt. Het lijkt één lang shot, iets wat me deed denken aan "Elephant" van Gus van Sant. Natuurlijk zitten er overgangen in, maar zo goed verborgen dat ik eerst echt even dacht dat het één lang shot was. Heel erg knap. Ten derde: wat een gewaagde keuze qua muziek en wat grappig dat je de maker ook nog eventjes in beeld krijgt te zien. Ten vierde: het acteerwerk van heel de cast is vet in orde. Deze film is zeker, zoals mijn bovenbuurman het noemde, GEEN oeverloos gewauwel, integendeel: deze film gaat eindelijk eens ergens over. En deze film stemde mij helemaal niet treurig, juist niet, ik dacht: Eindelijk weer eens iemand die iets nieuws durft te brengen op een ietwat orthodoxe manier en het pakt nog eens goed uit ook! Een waar meesterwerk deze film en daarom krijgt hij van mij: 4,5 *