Birdman or (The Unexpected Virtue of Ignorance) (2014)

Deze film is of een 1 of een 5 simpeler kan niet er tussen is bla bla

Ik geef mijn stem na de 2e keer kijken

Ik weet hem nogsteeds niet te plaatsen. Filmisch een pareltje, de regie van Inarratu is echt heel fijn. Zo ook het acteerwerk.

Maar dan... Het verhaal. Ik kan de clou echt niet vinden en weet ook niet waar het nou op slaat dat Birdman ineens gaat vliegen. Of het einde. Ik kan de clou niet vinden en zodoende beoordeel ik hem minder dan bijv een Nightcrawler.

Maargoed, heb geprobeerd de meningen van anderen te lezen, maar dan nog geen idee wat de clou is.

Iemand die er niet voor terugdeinst om Once upon a Time in America (gemiddelde waardering op MM: 4,10), Goodfellas (4,18) én The Shawshank Redemption (4,42) in zijn top 10 te zetten, geloof ik wat dat betreft op z’n woord.

Ferdydurke hahaha ik maak hier uit op dat het je enigszins tegenvalt dat ik maar 3 bekende films in m'n top 10 heb staan?

Ik vind Birdman een magnifieke film, de sfeer zit perfect. Alleen al het camera-werk dat de personages achtervolgt in (zo lijkt het) één lange tape. Zo werd ik toch meegezogen in het verhaal alsof ik live naar theater keek, wat natuurlijk heel leuk was omdat de film ook over een theatervoorstelling gaat. Het gedrum en de bewegende camera zorgen ook voor een nerveus tintje zo je mee kan voelen met Keaton die de hele film lang door stress achtervolgd wordt.

De humor en de surrealistische delen maken de film dan wat luchtiger. Ik vind de film grappig, soms zelf een beetje absurd maar humor kan zo verschillen van persoon tot persoon, zo kan ik er in komen moest iemand de film niet grappig vinden. Ook is het mooi gemaakt hoe de surrealistische elementen aan de realiteit gekoppeld werd.

En dan het acteerwerk, die is fenomenaal! Alle acteurs hebben een goede prestatie geleverd maar Norton en Keaton vind ik er boven uit schieten.

Het verhaal zoek je zelf hoe je het interpreteert. Ik persoonlijk vind het mooi in elkaar zitten, door het surrealisme weet je niet wat te geloven, zo blijf je met je gedachten er bij. De kritiek op recensenten, hollywood, sociale media,... is leuk en laat je nadenken. Ook vind ik het goed geïllustreerd hoe egoïstisch de mens eigenlijk is.

Een unieke film volgens mij en dat vooral door de stijl dat mij werkelijk vastgegrepen heeft en nog altijd niet heeft los gelaten. Ik zou hem makkelijk meerdere keren kunnen bekijken.

Hopelijk kan je er in komen waarom IK hem zóóó goed vind en dat is dus niet omdat iedereen dat zegt.

Oh maar begrijp me niet verkeerd hoor. Het was ook niet op jou persoonlijk gericht. Natuurlijk zijn er genoeg mensen die het een goeie film vinden.

Gelukkig heb ik geen zomer nodig om te genieten van de zon

Maar ik snap wel wat je bedoelt, bedankt voor je uitleg

Alle hulde gaat wat mij betreft naar Emmanuel Lubezki, fenomenaal camerawerk. Met de film an sich kon ik niet zoveel.

Komt ietwat stroef op gang door te veel aandacht voor de dialogen in het toneelstuk, maar weet je daarna als kijker goed vast te houden. Toch over het totaal bezien niet uitgebalanceerd genoeg wat betreft de ontwikkeling van de verschillende personen in de film en het in elkaar vallen van de verschillende rollen (b.v. Edward Norton als Mike Shiner heeft op bepaalde punten in de film een stevige functie, maar die vervlakt aan het eind en een aantal scenes met hem in het midden dragen niet bij aan het totaalplaatje).

Grote film van Inarritu. Visuele klasse, een magistrale soundtrack en gewéldige acteerprestaties van zowat iedereen. Van Keaton en Stone zelfs de beste rollen die ik al van ze zag, maar ook Norton schittert nog eens als vanouds. Voor het eerst sinds lang nog eens een film gezien in de bios en ik ben blij dat het deze was.

4,5*

Ook ik vond het een erg sterke, originele film. In eerste instantie moest ik even wennen aan het camerawerk, technisch fantastisch knap maar pakte me niet direct. Maar gedurende de loop van de film zorgde het er steeds meer voor dat ik in de flow van het verhaal meegezogen werd. Nu was dat sowieso al niet zo'n probleem, want de film had sowieso van zichzelf al een prima tempo en was op momenten ook erg grappig. Wel werd het af en toe, als film over een gesjeesde blockbusteracteur en met belangrijk thema toch hoe hij zichzelf ziet en hoe hij gezien wil worden nadat hij in zekere zin toch het hoogtepunt van zijn carriere gehad heeft, een beetje metafilm en navelstaarderig. Maar dat stoorde eigenlijk nauwelijks, op een paar momentjes na. Ik kon het surrealisme/magisch realisme of hoe je het ook wil noemen in de vertelling prima waarderen, en gecombineerd met het geweldige acteerwerk, originele aanpak en het fantastische camerawerk was dit echt genieten.

Goeie film hoor. Intens, fascinerend en geweldige soundtrack!

Ik dacht, Terry Gilliam lapt het weer.

Had ik hier nog geen waardering gegeven voor de beste film sinds La Vie d'Adèle? Shame on me.

Voor de eerste keer in de bios gezien was een paar dagen nadat hij de Oscar voor Beste Film kreeg. Maar hij stond al op mijn wensenlijst vanaf het moment dat ik de poster in de bios zag hangen begin december, en niks over deze film wist.

Gezien in filmhuis Lux in Nijmegen en was na afloop overrompeld. Wow! En toen ik niet beel later las dat deze film al snel oo blu-ray zou verschijnen in de VS en dat deze niet alleen regiovrij zou zijn maar óók Nederlands ondertiteld én de mooie rode cover zou hebben en een uitklapbare kartonnen slipcover, heb ik hem meteen besteld. En een week of 2 terug lag hij op mijn deurmat en gisteren voor de tweede keer bekeken. En nogsteeds voor bewondering.

Schitterend vormgegeven en erg unieke editing, geweldige acteerprestaties, aangezien alles moet kloppen bij de acteurs voor de erg lange scènes. En ook het verhaal, de humor, het cynisme: puur genieten. En de extra's : kijken!

Al met al een parel van een film en blij dat ik twee maanden voor de release hier, de mooiere Amerikaanse blu-ray al heb.

De film zou overrated zijn lees ik hier af en toe. Niet waar. Bijzonder verhaal, waanzinnig geacteerd. Boeit van begin tot eind.

Ik ben wel een liefhebber van de films van Alejandro González Iñárritu, deze is vooral apart, in zijn vorm en ook wel qua verhaal. Babel en 21 Grams blijven mijn favoriete Iñárritu flims.
Ik heb er wel 2 uur geboeid naar zitten kijken, de opgeblazen en gekwetste ego's, de surrealistische stukken waarin hij zich superkrachten verbeelde, de botsingen tussen al die grote en minder grote (zijn dochter) ego's, ik vond het een prima film.

Wat ik mij afvraag, hoe zien jullie de slotscene?
Je kunt het zien als dat hij uit het raam is gesprongen en zelfmoord heeft gepleegd, maar (en zo zag ik het) ook alsof hij uit het raam is gevlogen op de vleugels van zijn nieuwe eer en roem. Je ziet zijn dochter ook uit het raam kijken en haar blik gaat uiteindelijk omhoog en blijft daar hangen waarna ze blij kijkt. En "birdman" kon tenslotte "vliegen".

Heb de film nog niet gezien... Maar ik vond Keaton op een offbeat manier goed in de nota bene niet eens zo'n grote rol als agent in Tarantino's Jackie Brown... Oh, en is ie niet "love to hate" als huurder from hell in Pacific Heights.

Oh maar ik kan best begrijpen dat jij hem goed vind hoor, ik zeg enkel dat het mijn favoriet nooit geweest is.

Een zeer indrukwekkende film, maar ik denk dat ik me hem over bijvoorbeeld een jaar nog vooral zal herinneren vanwege de acrobatische regie en de geweldige rollen van Edward Norton en vooral Emma Stone, en dus niet zozeer vanwege het verhaal of de thematiek, hetgeen voor mij toch wel wat afdoet aan de impact van de film als geheel.

        des1, die rol van Michael Keaton in Pacific Heights staat voor mij in de schurken-top-10-aller-tijden, ik heb er zelfs moeite mee om die film te bekijken uit angst dat ik ooit nog eens ècht zo'n creep als buurman zal krijgen. Los daarvan vond ik Keaton toch ook wel geweldig als de titel"held" van Beetlejuice.

De eerste keer kon ik niet door Birdman heen komen, en moest ik afhaken na 15 minuten omdat ik zo teleurgesteld was over het Broadway drama dat dus een soort zwarte komedie was.

Vanavond ben ik wel doorheen gekomen. Weer maakt de film een acute moedeloosheid in mij los. Is dit wat de moderne mens mooi vindt? Technisch inderdaad perfect maar gevoelsmatig een lege huls. Alleen Michaal Keaton was gevoelig goed, maar Emma Stone of Edward Norton, wat krijgen zij nu werkelijk te doen in deze film behalve een paar keer losgaan? Is schreeuwen, vloeken en chagrijnig doen het hoogste wat een acteur kan bereiken? Kunnen zij uberhaupt wel acteren? Edward Norton was toch groots in American History X? Wat zielig allemaal. Acteren is niet dat wat je laat zien, maar dat wat je de toeschouwer laat voelen, dat wat er doorheen schemert. Maar in Amerika en vooral bij de Oscars moet het allemaal letterlijke emotie zijn...De huilscenes van Naomi Watts zaten er ook flink naast.

In de zin van de huidige algemene geestesgesteldheid, waarin tantrums centraal staan in een uiterste wanhopige poging het laatste restje vrijheid te verdedigen, klopt deze film wel.

Eindelijk iemand die die superheldenonzin eens op de hak neemt. De grommende stem van de vogel, ja, leuk. Niet het enige dat er hier van langs krijgt. De snobistische theaterwereld is ook aan de beurt. Super realisme heet het dus, een van de beste grappen in iets over onder andere ego en zelfobsessie, vermoed ik. Iedereen is per slot van rekening bijna alleen met zichzelf bezig. Het moet wel, want dat zegt iemand onderweg. Minpuntje, maar goed.

Een knappe film, zonder meer. Gelet op de single shot benadering misschien wel zo knap dat het lastig kan zijn om het helemaal tot je te nemen. Het maakt het gejaagd in een toch al geagiteerde wereld. Een eigenaardige cadans die nog eens wordt versterkt door de drum score. Iñárritu haalt er wat dat betreft alles uit, net als uit zijn cast. Keaton uiteraard, maar ook Norton, Stone en Galifianakis hebben zo hun momentjes waar ze indruk weten te maken.

Riggan's wandeling over Times Square is onbetaalbaar, surrealistisch wordt het als er drank aan te pas komt. Ook een behoorlijk aantal scherpe dialogen, maar toch komt bij mij niet alles aan of over. Wellicht dat de combinatie van deze ononderbroken stijl en een donkere komedie dat enigszins in de weg staat. Opvallend dat Iñárritu het uitgerekend bij een film als deze gebruikt, al valt er getuige de afloop wat voor te zeggen. Hoe dan ook, een bijzondere film.

Popularity is the slutty little cousin of prestige

Vroeger volgde ik de Oscars vrij hard op de voet, maar de laatste jaren is dat wat verminderd. De recente genomineerden/winnaars konden me ook niet altijd even goed bekoren en bij sommige films geraakte ik zelfs gewoon niet aan de aftiteling (Beasts of the Southern Wild, ik heb het over jou) waardoor het lijkt alsof ik wat achterop loop met het kijken van recent spul. Birdman past perfect in dat lijstje, met als verschil dat ik hier wel erg in geïnteresseerd was. Superhelden doen het altijd wel goed bij mij en Michael Keaton blijf ik een ondergewaardeerd acteur vinden.

Bizar genoeg is dan ook juist het paranormale gaven gedoe hetgeen me het meeste stoorde in de film, met uitzondering van die vreselijke openingscredits trouwens. Soit, terug naar de krachten. Volgens mij had Birdman beter tot zijn recht gekomen mocht Riggan geen telepatische krachten hebben. Het zit weliswaar allemaal in zijn hoofd, maar het vloekt ontzettend met het voor de rest uitstekende drama rond een acteur die zich na jarenlange afwezigheid terug probeert te bewijzen en een gooi doet naar artistieke erkenning. Veel knipoogjes naar het leven van Keaton zelf (zo kwam de derde Birdman film uit in 1992, hetzelfde jaar als wanneer Keaton voor het laatst Batman speelde), maar de voornaamste aantrekkingskracht is toch de stijl van regisseur Alejandro González Iñárritu. Had tot sinds kort enkel Babel van hem gezien, was er niet kapot van, maar dit doet hij toch erg mooi. Het moet in ieder geval een serieus huzarenstukje zijn geweest om dit allemaal in één vloeiende beweging neer te poten.

Glansrol voor Keaton dus, zoveel is duidelijk. Aangenaam verrast echter dat de rest van de cast ook goed op hun benen blijven staan. Emma Stone filmde haar scènes tijdens een pauze ten tijde van Amazing Spider-Man 2 en begint nu toch één van mijn favoriete actrices te worden. Ook Edward Norton en Naomi Watts zijn uitstekend, maar het is toch vooral Zach Galifianakis die me nog het meest wist te verrassen. Ik was hem de laatste tijd wat beu geraakt, met de derde Hangover film als dieptepunt, maar dit doet hij goed. De hallucinante drums van Antonio Sanchez helpen trouwens ook wel uitstekend bij het sfeerbeeld. Onvoorstelbaar dat de Oscars de soundtrack niet nomineerden omdat het niet voldeed aan hun criteria..

Ik ben niet zo overtuigd van Birdman als de meesten, maar bon. Het is in ieder geval duidelijk dat dit visueel een hoogstandje is en Iñárritu zet zich hiermee finaal op de kaart. Had het alleen nog net iets meer ingetogener willen zien, vond bijvoorbeeld de actie scène niet vloeiend in het geheel passen, om hier echt de volle pot aan te kunnen uitdelen.

Kleine 4*

Een van de meest boeiende films allertijden...

Geweldige aaneengesloten dialogen...

El rapho schreef :

Mee eens. Het verhaal wist me totaal niet te boeien ondanks de goede bedoelingen rond de thematiek toneel en acteren. Gelukkig is het camerawerk en de regie van een hoog niveau, net zoals de cast die prima werk levert. Voor mij een dikke tegenvaller ! 5/10

Keurige film met een erg leuke rol van Keaton. Cameravoering was geweldig, maar het verhaal heeft weinig om het lijf. Soundtrack was nogal een vreemde keuze. Vond het freejazz achtige gedrum niet passen bij het droge sfeertje. Gaf de film een bij vlage een geforceerd arty farty sfeertje. Al met al wel een kleine aanrader, al is het maar om de gezichtsuitdrukkingen van Keaton.

Het 'geforceerde' aritmische drumwerk past perfect bij de onrust die de hoofdpersoon doormaakt. Juist een hele logische en passende keuze.

Ergens in de verte doet het me aan Irréversible denken.

Unieke cameravoering, noodlot, maar steeds een dwingend camerastandpunt dat een

poging doet om de kijker ergens in mee te nemen.

Lijkt ook een beetje op found footage, ik loop met een camera ergens achteraan en dan is het

net of het echt gebeurd is.

Gevalletje van niet goed ingelezen. Ik wist wel iets van het thema af, want dat Keaton de acteur speelde die over zijn hoogtepunt was, was me bekend. Maar ik had verwacht dat er meer actie in zou zitten. Blijkt de Birdman niet meer te zijn dan een duiveltje op zijn schouder, of een stem in zijn hoofd. Dat is dan even omschakelen dus en daarmee toch genoten van deze film waarin de hoofdpersoon vooral met zichzelf worstelt. Ik heb Keaton altijd een stijve, ietwat vervelende gozer gevonden.

Dat viel hier dan wel reuze mee. Samen met Emma Stone en Edward Norton wordt hier een heerlijk verhaal op poten gezet en mag Birdman zich zo naast The Wrestler plaatsen. Alleen is de arena niet het strijdveld, maar Broadway. Zo krijgen we nog een leuk kijkje achter de schermen en heb ik best mogen genieten van dit drama. Birdman is vooral een prachtig verhaal om een persoon die vaak verkeerde keuzes maakt of ze lijkt te maken.