Birdman or (The Unexpected Virtue of Ignorance) (2014)

Hij had natuurlijk helemaal geen superpowers- hij vloog niet echt (je ziet hem nota bene uit de taxi stappen)

Hij maakt een Iron-Man achtige landing en loopt dan het theater binnen... ik herinner me geen taxi?

Toch liep er een man achter hem aan om geld te smeken voor een taxi ritje. Het zit allemaal in zijn hoofd, dat is toch wel duidelijk

Dat kwam ondermeer door de social media hype als gevolg van het 'naaktlopen'. Hij was natuurlijk wel een bekend (gewezen) acteur. Stel dat dit Michael Keaton in het echt zou overkomen (Batman, Birdman, what's in a name?), zou dit ook de nodige attentie voor het toneelstuk opleveren. Daarbij is het natuurlijk een komedie, dus alles is wel wat aangedikt. Ook het Norton personage is een bekend acteur die voor de nodige PR zorgde... Verder draait Birdman ook niet zo zeer om het verhaal, maar is het meer een portret van een gewezen acteur die via Broadway nog wat 'inhoud' aan zijn carrière wil geven. De poly-ritmische drumbeats en het claustrofobische camerawerk zijn er ook met name om zijn innerlijke (gestreste) toestand te verbeelden.

De show had hiervoor al succes (de zaal zat vol en het publiek zat er tevreden bij). En nogmaals, ik vond het niet echt nodig om dat zo te doen in zijn onderbroek. Wanneer dit als positief wordt opgevat door de media en de massa vind ik dat maar teleurstellend. Net zoals er veel mensen zijn het belangrijker vinden om over de kleur van de jurk van Kim Kardashian te praten in plaats van Obama in de gaten te houden die allerlei illegale regels doorvoert en het internet wil reguleren.


Hij speelde ene Mike? Geen idee wie het voor moest stellen.

Ik heb het meer over de toneelvoorstelling zelf waar al die mensen naar toe komen. Daar heeft 'Birdman' niets mee te maken. Het publiek komt om vermaakt te worden, lijkt me. Wanneer ze dan een scène aantreffen met een koppel in bed waarvan de vrouw duidelijk maakt niets meer te voelen voor een man die de kamer binnenkomt, vraag ik me af wat hier zo bijzonder aan is.

Edward Norton speelt natuurlijk zichzelf, cq iemand zoals hij. Heel de film is een surrealistische reflectie op de realiteit. De zaal zat ook eerder vol, maar wel met een ander meer hypergevoelig publiek. Het was duidelijk "the place to be" na het incident. (Het is ook als kritiek bedoeld. Ook op Broadway is de pr belangrijker dan de inhoud.)

Het toneelstuk was van , een bekend Amerikaans dichter/schrijver. Ondermeer Short Cuts is op zijn werk gebaseerd. De keuze voor dit minimalistische literaire werk staat haaks op het bombastische superhelden verleden als Bird(Bat)man. Het gaat vooral om de tegenstelling tussen 'high' en 'low' art. De ironie is dat Micheal Keaton aan het eind van de film gewond in het ziekenhuis ligt als ware het het einde van een superheldenfilm. Compleet met happy end natuurlijk.

De charme van Birdman zit 'm niet in het verhaal, maar in de sfeervolle setting en de surrealistische gelaagdheid waar Hollywood en Broadway elkaar raken op het spiegelvlak van realiteit en fictie.

Ik weet niet in hoeverre je die surrealistische gelaagdheid moet opsporen en ik ben meestal realistisch met die dingen. Ik vond het - uit z'n slof schieten - van Riggan ook een beetje overdreven want vrijwel alles ging goed behalve Mike die wat alcohol had gedronken. Maar ik vond het wel een aangename film. Edward Norton zet weer een magnifieke rol neer en drukt de rebelse dochter van Riggan met de neus op de feiten en komt zo op één level met haar. Ook heerlijk hoe Riggan afrekent met die recensent aan de bar. En bijvoorbeeld de scène in de kleedkamer met de kussende Naomi Watts en Riseborough mocht er natuurlijk ook wezen. Maar als totaalplaatje zie ik het niet als een masterpiece.

Birdman is een vrij bizarre film die zich niet makkelijk laat labelen. De film voelt op momenten art house achtig aan en dat is een prettige bijkomstigheid. Vooral het camerawerk en fotografie is fenomenaal. De hele film voelt aan als één shot. Bij heel weinig films lukt dat niet goed, maar bij Birdman zou het niet anders kunnen zijn geweest. Het is heel interesssant om als kijker heel dicht op de acteurs te blijven, het voelt als het ware alsof je zelf in de film zit. Birdman heeft een hele fijne sfeer. Het is hartstikke leuk om een intens kijkje te nemen achter de schermen van Broadway. Vooral de bedrijvigheid van al het personeel geeft de film al een typische sfeer. De beelden worden vaak vergezelt door een drumsolo en die past er heel goed bij.

Michael Keaton is een absolute topper in deze film. Ik zal de man nooit bewonderen voor zijn acteertalenten maar hij bewijst hier toch dat hij echt wat in zijn mars heeft. Het grappige is dat het personage van Keaton eigenlijk best wel veel op hemzelf lijkt. Vergane glorie: vroeger speelde hij nog Batman, daarna in vrij onbekende productie. De gelijkenissen tussen Batman en Birdman zullen vrij snel in het hoofd van de kijker schieten. Edward Norton staat op gelijke hoogte met Keaton. Een echte tegenpool van Keaton's personage. De enorme verschillen tussen de twee zijn overduidelijk en dit zorgt voor geweldige cinema. Een zeer arrogant persoon: in kort het personage Mike. Emma Stone heeft een leuke rol als de dochter van het personage Riggan. Zack Galifianakis vermaakt altijd en hij speelt wederom een personage die hij vaker heeft gespeeld. Een geweldige cast.

Birdman is een film met een hoog surrealistisch gehalte. Af en toe wordt het een beetje te zweverig en iets te symbolisch. Dan wordt het wat lastiger om de aandacht vast te houden. De dialogen zijn van hoog niveau en af en toe doorspekt van humor. Soms is het bijna een tragikomedie. Tevens is het verhaal niet belangrijk (en niet zo sterk in deze film), daar ligt de focus zeker niet op. Het gaat vooral om de sfeer, dialogen en camerawerk. Eigenlijk alle facetten die om de film cirkelen. Birdman laat je nadenken over bepaalde onderwerpen in het leven. De film geeft de kijker ruimte om dingen zelf te interpreteren en dat vind ik bij deze film een pluspunt. Na de film zat ik namelijk nog steeds met vragen. Een aanrader.

4*

Birdman is zo'n film die ik op papier interessant vond klinken, maar waarbij ik al zo'n voorgevoel had dat het misschien niet helemaal mijn cup of tea zou zijn. Door de winst van een Oscar toch de bioscoop in gedoken en het over me heen laten komen, maar helaas had ik gelijk en heeft dit weinig indruk op me achtergelaten.

Begrijp me niet verkeerd, Birdman is een prima film en het was geen tijdverspilling, maar als het hoofdpersonage één van de weinige personages is die daadwerkelijk niet boeien, dan is dat gewoon jammer van de minimale tijd dat de overige acteurs in beeld zijn. Ik wilde méér Emma Stone, méér Naomi Watts en bovenal méér Edward Norton.

Komende week eens kijken of American Sniper meer in mijn straatje kan liggen.

*3

Redelijk goede film. Het verhaal vond ik niet sterk genoeg om 2 uur te boeien, maar de geweldige acteerprestaties van Norton, Stone en Keaton in combinatie met het fenomenale one-take effect geven de film wel net dat stukje extra.

Klopt ook. De film moet ook gemaakt worden, geen 13 uit een dozijn. Maar.helaas niet mijn ding

Klopt ook. Birdman is wel een film die.gemaakt moet worden

Meestal vind ik films die ik bij een eerste kijkbeurt erg goed vond toch erg tegenvallen bij een tweede kijkbeurt. Half omdat ik Birdman zo goed vond dat het naar meer smaakte en half bij wijze van test om zo zeker te kunnen zijn dat Birdman echt een fantastische film is, ben ik ‘m vandaag nog een keer gaan kijken. Conclusie: Birdman is echt een boven verwachting verschrikkelijk goede film. Ook bij de tweede kijkbeurt heb ik twee uur constant gebiologeerd naar het scherm gekeken en van elke minuut genoten: opnieuw werd ik de film ingezogen en was er geen moment dat ik de behoefte had om op mijn horloge te kijken (hetgeen bij mij zelden voorkomt). Birdman is alles wat je hoopt en nog veel meer dan dat. Ik heb besloten dat ik Birdman maar eens op nummer 1 in mijn Top 10-lijst moet zetten (maar weet iemand hoe je je Top 10 kunt wijzigen?).

Met de muis over je avatar gaan (rechtsboven in de zwarte balk, rechts van het uitroepteken), en in het menu dat verschijnt klik je op Top 10, en vervolgens op "bewerken".

Bedankt!

Mijn cinemadieet bestaat vooral uit klassiekers, zoals de films van Alfred Hitchcock, Billy Wilder, Joseph L. Mankiewicz en John Huston. Een film als Sunset Boulevard verbeeldt op ingenieuze wijze de tragiek van de acteur. Films van deze heren pakken mij vanaf de eerste seconde. Zij bieden spanning en schoonheid in topvorm.

"Birdman" daarentegen kon mij totaal niet boeien en heb hem na verloop van tijd afgezet. Het surrealisme van Birdman laat me ijskoud, het komt geforceerd op mij over en haalt mij uit het verhaal. De karakters interesseren mij niet en dat ligt zeker niet aan de 'achter de coulissen' setting.

Als iemand op het toneel een zwaar ding op zijn kop krijgt en half dood is, moet dit komisch of dramatisch zijn, maar hier is het niks.

Het is het cynisme, de afstandelijkheid en de lelijkheid die maken dat ik mijn heil elders zoek.

Vreselijk saai en bovenal irritant met continu dat geluid van die drummer. Ik begrijp niets van al die hoge scores.

Ik ook niet

De acteerprestaties en het camerawerk maakte het toch nog een redelijk boeiende film, gezien het verhaal natuurlijk niet echt opvallend is. Met de lichte vlaag van humor (persiflage) die door het verhaal heen sijpelt kijk je af en toe met een glimlach. Ik las verder heel wat berichten over de drummersound door de film, maar ik vond het er eigenlijk wel prima bij passen.

4.0 * Niet hoger vanwege het ontbreken van het wow gevoel en het nogal aparte einde.

Wat een prachtige lange shots en camerawerk, maar 16 zichtbare cuts in de hele film, echt gaaf gedaan.

We hebben de film na afloop vaak teruggespoeld om de cuts te ontdekken, dat valt niet mee...

Briljante filmpaden, van het dak naar beneden, langs gebouwen door een hek, raam om vervolgens weer door de deur naar de gang te gaan en dat zonder zichtbare knip. Meesterlijk, kunstzinnig, vindingrijk...

Zeer Jaloers op Alejandro González Iñárritu, dat camerawerk, daar kan ik alleen maar van dromen...

Poeh poeh jij bent vol van jezelf.

I am going to kill your play

Look at me i've won the Oscars! Een betere marketing kun je als film eigenlijk niet hebben. Het winnen van de Oscars staat namelijk garant voor tienduizenden mensen die je film alleen al om die reden willen gaan bezoeken. Soms is dit volledig terecht, maar in het geval van Birdman gaat die vlieger toch echt niet op. Wil niet zeggen dat hier helemaal geen sterke elementen te vinden zijn, want Birdman is namelijk vakkundig in elkaar gezet. Ook de acteerprestaties zijn van een absurd hoog niveau en de cameravoering is briljant. Deze speerpunten hoeven er echter nog niet voor te zorgen dat de film maar meteen de hemel in geprezen hoeft te worden. Wat Birdman namelijk nekt voor mij is zijn dodelijke saaiheid.

Een film hoort voor mij in de eerste plaats te vermaken of interesse op te wekken, maar geen van beiden is hier van toepassing. Het verhaal is veel te afstandelijk en zweverig. De personages bleven ook te nietszeggend, en wisten mij nooit te raken waardoor er geen empathie ontstond. Ik had ook veel meer verwacht van het alter ego Birdman zelfs, maar deze verschijnt zelf maar in één scené. Ook wordt er aangegeven dat het genre eveneens humor zou moeten bevatten, maar ik heb niet een komische noot weten te ontdekken. Daarnaast is de film muziek irritant, en op momenten zelfs ongepast.

Op papier is de gedachte die achter het verhaal zit de grootste kracht van de film, en met een betere/andere uitwerking had dit ook kunnen werken, maar nu komt het gewoon niet over. Ik begreep niks van het slot, en hoewel ik moet toegeven dat de gedachte erachter zeer sterk is (na de uitleg hierover op hebben gezocht op het internet) zorgt dit er nog niet voor dat je met een goed idee al gelijk een goede film hebt als je uitwerking ruk is. Dan kun je een cast hebben die de sterren van de hemel heeft of wel 100 Oscars winnen, als je als film in de eerste plaats niet weet te kunnen vermaken of intrigeren is het voor mij al snel afgelopen.

2,5*

Persoonlijk zijn dit alleen al meer dan genoeg redenen om de film de hemel in te prijzen. Deze elementen dragen de film en dat is meer dan de meeste films kunnen zeggen.

Dit is een sublieme film over de kunst van het toneelspelen en de manieren waarop de hallucinante werkelijkheid zich kan verbergen in de gedachten van de verteller. Het verhaal maakt gebruik van diverse stemmen. De hoofdfiguur is Riggan, de regisseur en acteur in een toneelstuk van Carver. Hij werd wereldberoemd in de vorige eeuw als de filmheld Birdman, een karakter ontleend aan een comicboek. Deze toneelfilm ‘speelt’ met en commentarieert de cultus en investeringen die gedaan worden in Marvel-comics films. De film speelt zich af tijdens een reeks voorvertoningen met als apotheose de première. De film gaat over de aanloop naar de officiële première waarbij, wordt duidelijk, de voornaamste criticus al vooraf haar standpunt heeft bepaald over de kunsten van de regisseur en bewerker van het stuk. Deze film speelt met het zelfbeeld van acteurs, verwachtingen, angsten en de waanzin van jezelf in een rol zijn. Of: wie ben ik.. En dat dan toegesneden op de vraag wat dat IK dan uitmaakt, wanneer dat Ego oplost in een filmisch moment, een comicboek karakter en een krantenartikel dat een stuk mogelijkerwijs doodt, en karaktermoord pleegt op de mensen die in dat toneelstuk meespelen of erin geïnvesteerd hebben. Daarnaast bevat deze film ook wat citaten uit andere films. Dit is een film vooral voor lezers en kijkers met oog voor meer dan een focalisator en voor kijkers die kunst met karakter en ernst, gravitas, kunnen verbinden. De vorm neigt naar ‘embedded news’ stijl, waarbij de gewone edits vervangen lijken door panning van de camera (John Ford beheerste dat stijlmiddel heel subliem). Wie avontuur wil en simpele humor moet deze film niet gaan zien, dit is een film over een toneelstuk.. Voor culturele omnivoren, niet voor univoren.. Een ‘boek’ met fragmenten dus waarin een vertelstem samenvalt met muziek-wendingen, en de monologue interieur beelden produceert. Waar de waanzin begint in de film dat te bepalen laat de regisseur wijselijk aan de kijker over. Desondanks is het slim om na het zien van deze film met bedachtzame minderjarigen te praten, want deze vorm van waanzin is in de echte, tastbare wereld heel erg ongezellig, en verscheurend. In dat opzicht wandelt de film door zijn kunstvorm behendig over dit ongemak heen. Uiteindelijk valt het perspectief van de vrijheid in deze film toch samen met een gekte... omdat het leven geen sprookje is.

Fijn weer eens een review te lezen van iemand die de film wel goed weet te duiden.

Ondanks het goede acteerwerk en de gimmick van het camerawerk, kon deze film mij niet geheel (of zelfs geheel niet) overtuigen.

De spanning tussen "hoge"- en "lage" cultuur, de gedachte dat mensen "iets" willen achterlaten / presteren, niet in de vergetelheid willen geraken en zichzelf willen bewijzen, vind ik een beetje karig en matig en soms zelfs rommelig uitgewerkt. Op andere momenten ligt het dan weer te dik erboven op. Deze film doet het gewoon niet voor mij.

Geweldige film!!! Super goed geacteerd en een film met zoveel lagen. Ook bijzonder camerawerk, chapeau.

Ik begrijp jouw standpunt ook absoluut, en vanwege de ''mooie plaatjes'' snap ik daarom ook wel dat mensen dit een goede film kunnen vinden, vandaar ook alsnog mijn 2,5 voor deze punten. Maar op het gebied van vermaak en het vasthouden van mijn aandacht scoorde het geheel voor mij zo minimaal, dat de eindbeoordeling op een 2,5 wordt vastgesteld voor mij. Mooi weer maakt nog geen zomer.

Als je enkel eenvoudig hapklaar vermaak zoekt, snap ik dat dit niet is wat je zoekt. Maar de schoonheid, die ik wel zie, zit m niet in de mooie plaatjes of het acteergeweld. Het is het IDEE en de haarscherpe wijze waarop dit met cinematografische middellen wordt opgetekend en gecommuniceerd. De lange shots zijn geen gimmick en de muziek is niet bedoeld om te behagen. De film is ook niet vrolijk, want de situatie vraagt daar ook niet om.

Zelden vallen vorm en inhoud zo perfect samen.

Gisteren heb ik Birdman dan maar eens bekeken. De afgelopen 5 edities vind ik de oscarwinnaar van beste film eerder middelmatig. Alleen Argo vond ik nog goed, maar toen vond ik dat er geen andere noemenswaardige kandidaten bij de selectie zaten. Bij deze film is dat voor mij niet anders. Het is een leuke film om eens gezien te hebben, maar naar mijn gevoel niet één om snel te herbekijken. Dat deze film als genre 'komedie' krijgt toebedeeld, is me eerlijk gezegd wel ontgaan. Ik kan me maar een paar scènes herinneren die ik grappig vond. Wat ik wel nog wil benadrukken is de montage en de manier van filmen; ongelofelijk knap gedaan! Het tilt de film echt wel naar een hoger niveau.

Dit vind ik nou typisch zo'n film die voor hij hier te zien was al de hemel in geprezen werd. Het is inderdaad ook geen slechte film, maar om nou te zeggen dat ie zóóó goed is? Waarom dan, omdat iedereen dat zegt? Ik heb deze film nu voor de 2e keer gezien en zoals ik al zei is ie wel aardig maar meer ook niet. Persoonlijk vind ik het ook zwaar overdreven dat "Birdman" 5 sterren krijgt. Maar goed, het zal wel weer met smaak te maken hebben, al heb ik vaak het gevoel dat als er een paar keer geroepen word dat het een geniale film is, dat dan blindelings een hoge stem gegeven word omdat bijna iedereen zegt dat ie zo geweldig is. Maar dat zal wel tegen gesproken worden, en toch zeg ik dat het heel vaak wel zo gebeurd.

Het is gewoon een aardige film met wel een goeie rol van Keaton, of beter gezegd vind ik dit zijn beste rol tot nu toe, want ik heb die hele Michael Keaton nooit niks aangevonden.