Birdman or (The Unexpected Virtue of Ignorance) (2014)

Wat een onwijs slechte film, snapte er niet zo veel van en kwam pas laat op gang.

Een prachtig portret van een getroebleerde ziel. De film bouwt rustig op, maar na de eerste twintig minuten en de eerste confrontatie tussen Keaton en Norton begint de vaart goed in de film te komen. Als een lange dans verweeft Birdman realiteit, hersenspinsels en metafictie, om uiteindelijk bij een prachtige zelfreflectie uit te komen.

De film wordt gekenmerkt door de haast volledig vloeiende overgang van scene naar scene, waarbij ik met name de scene kon waarderen waarin Keaton's personage de jazz drummer (die de hele soundtrack inspeelt) op straat een paar centen geeft waar de muzikant als straatmuzikant blijkt te spelen (en zo nog een paar kleine verrassingen in verschillende shots). De film balanceert perfect consequent op het randje tussen drama en (zwarte) komedie. Niets meer dan lof voor deze acteurs en hoe zij zich staande houden in deze prent vol met lange one-shots takes.

Valt op: Of hele goede cijfers of drie keer niks.

Overrated it is! Ik snapde oscars niet. Ondanks het goede acteren....is het een zwaar overtrokken drama.

Je hebt zo van die films waar je als filmliefhebber niet rond kan, los van het feit of de film goed is of niet. Birdman is zo'n film die in eindejaarslijstjes terecht kwam en één van de opvallendste titels was bij de Oscars. Dus de film opgezet om zelf te kunnen zien.

Birdman is op de eerste plaats een creatieve prestatie. Geen opvallend mooie film, maar opvallend door de lange shots. Niet dat dit voor het eerst werd gedaan, maar het komt toch nog zelden voor. Dat zorgt voor een aparte stijl, waarbij je als een soort vogel meevliegt doorheen het verhaal. En toch ben ik er minder van overdonderd dan bij Rope, de fim van Hitchcock die bestaat uit 10 lange shots die aan elkaar gemonteerd werden. En in 1948 hadden ze nog niet de digitale mogelijkheden zoals nu.

De film is ook een sneer naar de theater/film wereld. Op zich wel leuk om eens te zien, het wereldje mag wel eens een spiegel worden voorgehouden. Langs de andere kant blijft het ook bij enkele voor de hand liggende verwijzingen en gaat het nooit echt voluit. Hoeft misschien ook niet bij deze film, maar als het zo opvallend aanwezig is, had het toch iets meer mogen zijn. Ook het birdman-gegeven sloeg bij mij niet echt aan.

Birdman is goed gemaakt, maar kan me niet echt boeien. Ik zie de prestatie van cast en crew, waar ik waarderend naar hun werk kijk. Maar meer dan dat is het ook niet. Nergens kon het mij als kijker vatten. Anders dan jaargenoten Interstellar of Whiplash. Het is een kwestie van smaak natuurlijk...

Eén moment is me wel goed bijgebleven. Als Riggan in het ziekenhuis ligt en z'n dochter Sam de juiste bloemen bij heeft en haar hoofd op z'n borst legt.

Haha this made my day. Hopelijk heb je de volgende keer wel een leuke lsd trip. Dan zal de wereld er voor jou ook weer vrolijker uitzien...

Ik vond het een waardeloze film erg langdradig en totaal geen humor anders kan ik er niet veel van zeggen. Ja je moet van de drama in de film houden.

Een film die prikkelt. Een film die wat bij me teweeg brengt, daargelaten wat het ‘wat’ is. Een film die - met twijfel deze woorden te gebruiken - intellectueel uitdagend is. En een die me aanzet tot het achterlaten van een reactie, wat in mijn geval al weer enige tijd geleden is. Dus, dat is positief.

Wat maakt het dat de film deze uitwerking op mij heeft. Om een aantal punten te noemen en te beginnen bij - in mooi Nederlands - the obvious: de (schijn van een) one-taker. De aandacht die deze film genoten heeft. De geschiedenis van de hoofdacteur en de parallellen met deze film. De vraag wat er in het hoofd van het karakter afspeelt en wat 'echt' is. De kritiek die er lijkt te zijn op de moderne cultuur, op film en filmkijker, het theater, terwijl de film gelijkertijd de kijker lijkt te misleiden met waar het kritiek op heeft.

Een scène die ik tekenend en illustratief vind voor de film is deze waar vader zijn mond afveegt met het beturfde toiletpapier en dochter beschrijft wat hij zojuist gedaan heeft. An sich een prachtig beeld. Maar te weinig tactvol en te veel in-your-face uitgevoerd, waardoor het beeld waarde verliest. En dat gevoel had ik te vaak.

Voor mij een film die duidelijk goed gemaakt is, maar waar de beleving wat achterblijft.

Leuk voor toneelliefhebbers niet voor filmfanaten.

''I'm the answer to a fucking Trivial Pursuit question.''

Goed acteerwerk / prima script / solide cast en toch koste het mij zeer veel
moeite om Birdman (2014) helemaal tot het einde uit te zitten, simpelweg
omdat het grootste gedeelte van de film zich op en rond het toneel afspeelt
en dat is niet echt mijn ding.

B (2014): Leuk om een keer gezien te hebben, niets meer en niets minder.

Twee sterren van mijn kant, puur voor de eerste drie genoemde punten.

Arty farty , zwaar overschatte film met veel quasi-intellectueel geleuter en een kerel op een drumstel die heel de film door aan t repeteren is. Echt geen poep aan.

Ik kan me helemaal vinden in de mening van King16. Fascinerende film, mooi geschoten en super geacteerd, De drummer vond ik juist wat toevoegen, urgentie of iets dringends, aan de film.

Hm, eindelijk deze eens gezien en m'n verwachtingen waren dan ook wel groot. 'k moet wel zeggen dat 'k een klein beetje ben teleurgesteld.

Visueel was de film wel top, het zag er erg goed uit, met ook heel wat lange shots. Ook de cast deed het prima.

Enkel het verhaal viel me wat tegen. Het eerste uur vond 'k het minste, gelukkig herpakte de film zich het tweede uur.

De film is zeker geen actiebom, maar eerder een drama die zich grotendeels in een theater afspeelt.

'k heb het me zeker niet beklaagd, alleen wat jammer van het verhaal, daar had 'k toch wat meer verwacht.

Visueel top ja maar waar gaat het nou eigenlijk allemaal over :

Een aantal gestoorde figuren , de een nog erger dan de ander, die zich druk maken over een toneelstuk en zichzelf en elkaar met de laagst denkbare omgangsvormen het leven zuur maken.

De zogenaamde spanningen tussen Holywood en Broadway interresseren toch bijna niemand zou ik denken. Hoge en lage cultuur , ok , op zich een thema wat aandacht verdiend maar in dit afstotelijk relaas blijft het steken in een hoop pseudo intellectualistisch gebral : veel geschreeuw maar geen wol . Daar hebben we dus helemaal niks aan.

Fly...!

Birdman is een unieke film met schitterende acteurs en een Lubezki die in topvorm is. De hele one-take benadering is erg goed gedaan en hierdoor stijgen ook de acteurs boven zichzelf uit. Ze hebben tijdens de opnamen constant op hun tenen moeten lopen omdat ze niet wilde dat de take door hun schuld overnieuw gedaan zou moeten worden. Hierdoor krijg je acteurs die alles geven en het is gewoon genieten om ze aan het werk te zien. Het is niet verwonderlijk dat Keaton, Norton en Stone genomineerd zijn voor een Oscar.

Het verhaal over een aan lager wal geraakte acteur die probeert via een toneelstuk zijn carriere weer nieuw leven in te blazen zit goed in elkaar en Keaton weet de gekte, gedrevenheid en zorgen van zijn personage goed te spelen. De ster van de film is voor mij toch Norton die een toneelacteur speelt met een groot ego. Hij is een ster binnen de toneelwereld en dat wil hij laten weten ook. Ook Stone, Watts en Galifianakis zijn fantastisch, alhoewel ik de Oscarnominatie voor Stone een beetje overdreven vindt. De dialogen en regie van Iñárritu zijn indrukwekkend. Er zitten verschillende lagen en 'Easter eggs' in het verhaal, waardoor ik denk dat bij een derde of vierde herziening er me nog steeds nieuwe dingen gaan opvallen.

Een terechte Oscarwinnaar (alhoewel mijn persoonlijke voorkeur stiekem uitgaat naar het kleine maar geweldige Whiplash).

Visueel gezien prachtige film en de cast is goed; de setting staat centraal maar lijkt de acteurs wel goed te doen, alsof ze elkaar aanvullen.

Het is dan wel jammer dat ze bepaalde pretenties hebben met het verhaal waar niet echt een touw aan vast te knopen is; alsof het erin zit om lekker apart te zijn. Het voegt niets toe, sterker nog, het haalt tempo en geloofwaardigheid uit het verhaal. Jammer aangezien de film dit helemaal niet nodig had.

Een film die ik om verkeerde redenen te lang heb uitgesteld.

Erg intense film. Erg grappig. Alle emoties komen op de juiste manier door. Iñárritu geweldige regie en Lubezki's oscarwaardige cinematografie vormer weer een geweldige symbiose. Het acteerwerk is ook fantastisch. Keaton speelt een gewelige rol en zet een prachtig personage neer. Stone is ook erg goed bezig. Heeft goed laten zien dat ze meer in huis heeft dan de gebruikelijke rollen die ze speelt. En dan hebben we nog Edward Norton die misschien wel de rol van zijn leven speelt.

Alles in Bridman komt op een fantastische manier samen.

Sinds lange tijd ben ik het volledig eens met de Oscar winnaar voor beste film. Birdman heeft mij in heel positieve zin verrast!

Nummertje 42 in de Moviemeter jaarlijst van 2014 voor één van de meest intrigerende films van het jaar (nog onder films als Fury, X-Men: Days of Future Past en Guardians of the Galaxy). Die lijst hoef je ook niet meer serieus te nemen dus..

De film verdient zeker een top 10 vanwege de prachtige (functioneel) zweverige cameravoering, de heerlijk passende jazzy soundtrack (2 elementen die flink bijdrage aan de sterke sfeer setting) en uiteraard het acteerwerk en originele plot.

Als dit geen FILM is weet ik het niet meer.

Seam schreef:

(quote)

Haha, ik kwam niet meer bij, dank voor deze mening

Dank je Seam, misschien moet ik toch de film eens proberen uit te zitten dat is me nog niet gelukt en dat komt maar zelden voor.

Pff, was moeilijk om door te komen. Allemaal wel mooi en goed gefilmd en revolutionair, maar als het verhaal je nauwelijks tot niet boeit, kun je daar weinig mee aanvangen. Dacht al dat het niets voor mij zou zijn als ik het plot las. Een film die vooral voor mensen die veel films kijken goed zal overkomen, omwille van de vele filmreferenties heb ik de indruk.

Omdat de cinematografie van wereldklasse is toch nog een 2.5

Wat een fantastische film! Dit had ik nooit durven denken.

Heerlijk origineel verhaal, bril-jant camerawerk en een fraaie omgeving. Door de laatste 2 factoren spreekt het visuele voor zich. Ook lekkere humor op de achtergrond.
De dialogen, vooral die tussen Norton en Stone, scoren voor mij 10/10.

Het acteerwerk was voortreffelijk. Norton's prestatie is buitengewoon. Keaton, Watts en Stone doen het eigenlijk niet eens minder al is eerstgenoemde voor mij de absolute ster van deze film: "Let's really fuck" bevestigde de pure genialiteit van dit meesterwerk.

De soundtrack wordt gedurende de film steeds beter. Wanneer het geluid wordt ingezet wanneer Keaton rondvliegt zorgt voor misschien wel de beste scène.

Ik ben een mega debiel aangezien ik geen film van Iñárritu wou zien voor The Revenant, ik wist vooraf dus ook niet dat deze film van hem was, maar mij zul je zéker niet horen klagen.

4.5*!

Interessante prent. Een afgegleden acteur die vroeger succesvol in een superheldenfilm speelde, probeert weer in the picture te komen door een theaterstuk. Heerlijk ironisch dat deze rol vertolkt wordt door Keaton, die ooit Batman was. Zowel Keaton als Norton spelen geweldig.

De cameratechniek/editing is een verhaal apart; alsof de gehele film één onafgebroken shot is. Knap en bijzonder. Visueel dus zeker ook aantrekkelijk. De sneren naar superheldenfilms/blockbusters en hoe 'het volk' daarop reageert is fijn. het is filosofisch, maar lichtvoetig. De subtiele zwarte humor maakt het af. De roffelende freestyle jazzdrummer is een rode draad, die ook de mooie credits begeleidt. Het concept van een in verval geraakt persoon die weer iets probeert op te pakken is zeker niet nieuw, maar de aanpak voelt fris.

Eigenlijk best vreemd dat zo'n film als deze zo laag gewaardeerd wordt op een filmsite vol filmkenners en liefhebbers.

Deze film geeft juist een uitstekend beeld over het film- en theaterwereldje met alles wat daarbij komt kijken. En zit op alle fronten fantastisch inelkaar, zou toch een must voor de liefhebber moeten zijn..

Je moet er wel voor in de stemming zijn, kon eerst ook nauwelijk in die dialogen komen, maar paar dagen later op een beter moment nog eens opgezet en in één ruk uitgekeken, erg genoten!

Of probeer 'm over een x aantal jaar nog eens te bekijken, een film als dit zou mij zo'n twintig jaar terug ook weinig kunnen boeien, vermoed ik.

Hoezeer ik ook genoot van het meesterschap van Lubezki, man wat is hij toch dodelijk met die camera, en hoezeer het acteerwerk van buitenaardse proporties bleek; de film selbe intrigeerde mij niet. De dialogen leken wel uit een moderne adaptatie van Shakespeare gegrepen zo mooi, maar het geheel, de som der delen, het was gewoon niet mijn cup of tea. Evenwel, nul minpunten te bespeuren. 3.5

Ja, dat heeft mij ook verbijsterd c.q. teleurgesteld: de film staat niet eens in de Top 100 van "de beste recente films" (http://www.moviemeter.nl/list/top_recent/) terwijl het toch als een paal boven water staat dat Birdman de beste film - de nummer 1 - van de laatste jaren is en misschien wel de beste film aller tijden is...

Mogelijk zien veel filmfans de film toch nog puur als 'dom vermaak' die als zodanig moet worden beoordeeld op een spannend verhaal en mooie actiescenes, zodat de enorme filosofische diepgang van een film als Birdman gewoonweg niet wordt ontdekt of gewaardeerd. Zoals de grunt hierboven opmerkt zijn de dialogen in Birdman ongeëvenaard indrukwekkend en inderdaad een soort moderne Shakespeare. Birdman is pure kunst. Maar ik vermoed dat velen hier niet geïnteresseerd zijn in prachtige dialogen of echte kunst.

Klopt natuurlijk. Maar het feit dat iets kunst genoemd kan worden betekent nog niet dat het goed is. En ook hoeft niet iedereen hetzelfde te vinden.

B.v. ik vind Birdman absoluut niet de beste film aller tijden, misschien wel de vervelendste om naar te kijken.

Een redelijk drama/komedie film...

Redelijk verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Bekende acteur Michael Keaton...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Goed achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Niet te moeite waard...

Het is jaren geleden dat een Amerikaanse productiemaatschappij nog zo’n prachtige film heeft voortgebracht. Het is een enerverend, fascinerend drama over verwikkelingen en onderlinge relaties in de theaterwereld, meer in het bijzonder het prestigieuze Broadway. Het pakkende verhaal laat op indringende wijze een breed scala aan gevoelens en gedragingen voorbijkomen; gedrevenheid, geldingsdrang, vertwijfeling en faalangst. González Iñárritu, zonder twijfel een van de allerbeste regisseurs van het huidige tijdsgewricht, weet zijn acteurs over de hele linie tot grote hoogte te stuwen met als uitschieters Michael Keaton en Edward Norton. Waarlijk een juweel van een film, zeldzaam intensief. Mijnerzijds mag deze film nog op menige herziening rekenen. Filmkunst met een hoofdletter F.