La Isla Mínima (2014)

Vandaag op TV te zien > NPO 2 extra > 23:30 uur

de cinematografie in deze film vind ik subliem, vooral sommige shots van bovenaf, het licht en de kleuren.

het tempo is rustig maar dat past hier goed, de onderhuidse spanning, de geheimzinnigheid in het dorp, langzaam wordt naar de climax toe gewerkt.

goed geacteerd.

Moest hele tijd denken aan die gast uit Narcos. Prima te kijken goede sfeer.

Sfeervol gemaakte thriller waarin het plot enigszins ondergeschikt is gemaakt aan de sporen die de jarenlange Franco-dictatuur door de Spaanse samenleving heeft getrokken.

Detective over twee rechercheurs die de moord op twee meisjes moeten oplossen. De sfeer van de film die zich afspeelt in 1980 na de periode van Franco is heel goed. Maar het is wel een moeilijke film. Een film voor de ervaren kijker en waarbij je heel goed op moet letten en niet afzwakken. Er doen namelijk heel veel mensen mee die allemaal wel ergens een link met het verhaal hebben. En ook zitten er regelmatig shots in de film die onbeduidend lijken maar die later heel belangrijk voor het verhaal zijn. En eigenlijk is dat het zwakke punt aan de verder prima film. Er gebeurt veel te veel en er doen teveel mensen mee. Heel vaak is 105 minuten een prima tijd voor een film. Vaak ook zelfs te lang. Maar in dit geval was het verhaal misschien meer geschikt voor een miniserie, zodat bepaalde aspecten en personages beter uitgelicht konden worden. Nu kwamen sommige gebeurtenissen en personages soms behoorlijk uit het niets naar voren en moest je goed nadenken waar dit eerder in de film naar te herleiden was.

Als ik een echt goede film zie, dan weet ik het meteen na 5 minuten al dat het heel bijzonder gaat worden. Dit is zo een film. Je ziet de setting met fraaie (drone?)beelden van boven, die ik nog nooit gezien heb in Spaanse films. Het overgrote deel van het land is geel en droog maar La isla Minima speelt zich af in het natste stukje Spanje. En het regent en blijft maar regenen in deze film. NIet allen zakken de personages figuurlijk in drijfzand maar ook letterlijk verzuipen ze in de onderhuidse spanning, de verborgen agenda's en de geheime, sadistische duisteren kanten die het Franco regime bij mensen naar boven heeft gehaald.

Dit is echt een hele knappe film die werkt op zoveel niveaus. Zonder te verzanden in een slappe actie of detective film. Het meandert tussen genres door zonder concessies te doen. Dit is wat deze film zo knap maakt. Vaak zie je dat er wordt gepoogd een genremix te maken maar dat er gefaald word om elke genre voldoende uit de verf te laten komen. Dat is hier zeker niet het geval.

Persoonlijk ben ik ook erg einde gevoelig. Daarom heb ik een milde hekel aan Amerikaanse films, omdat er vaak geforceerd of gemakzuchtig gedaan word op het einde. Deze film is zo ambivalent, je kunt niet eens zeggen of het nou eigenlijk goed eindigt of niet?? Tja er worden wat zaken afgewikkeld, maar de onderhuidse snelkookpan die blijft door sudderen. En de echte schuldigen blijven buiten schot. Terwijl dit op zo een manier wordt gebracht dat je als kijker wel tevreden bent, je zit eigenlijk in hetzelfde schuitje als de hoofdpersonages. Die berustten in de eindstand van zaken. Dit vind ik fantastisch, niet alles hoeft beantwoord, er is geen ultiem goed of kwaad. Er zijn geen winnaars en geen verliezers. Het is prachtig, genuanceerd maar toch krachtig.

Je begrijpt de goede agent, je begrijpt de slechte agent. Je begrijpt waarom ze moeten samenwerken, je begrijpt waarom ze eigenlijk niet echt kunnen samenwerken. Er zijn veel films gemaakt over het Franco regime en de littekens die ze hebben achtergelaten. Maar deze gaat echt onder je huid zitten.

Gister op de Belg gezien...Ik heb (weer) een afwijkende mening itt overspannen beoordelingen hier.. Ik vond het gaaaaaaaaap...einde niet afgekeken...Was mij een worst wie die meiden vermoord had.

Helemaal mijn mening Zo saaaaai... Las hier de waarderingen,....dacht nou "'daar komt het"'...en er komt niks Einde niet afgekeken , kon mijn ogen niet open houden.....gaaaaaap

Als de saaiheid van het eigen bestaan opgeleukt moet worden door spektakel, sensatie, actie en overig vertier in films dan zijn er talloze mega Hollywood producties om de tijd mee te doden. Voor wie iets fijnzinniger besnaard is en voor wie het bijna ongrijpbare element "sfeer" een wezenlijk en misschien wel essentiële rol in films speelt, is deze Spaanse film uitstekend vermaak. Sowieso kan ik films waarin zowat niets gebeurt enorm waarderen. In dat "genre" is Sofia Coppola een fenomeen.

De gelijkenissen met True Detective zijn zó treffend dat ik ervan uitging dat het hier om een soort Spaanse remake ging. Niet dus, aangezien ze beide ongeveer op hetzelfde moment uitkwamen.

Qua media-aandacht en roem komt La Isla Mínima natuurlijk niet in de schaduw van zijn Amerikaanse genregenoot, maar wat mij betreft hoeft deze film kwalitatief niet onder te doen. De makers leveren een ruige, intense thriller af die zuinig omspringt met goedkope schrikeffecten en plottwists.

La Isla Mínima kabbelt rustig voort, maar baadt wel 100 minuten lang in een lugubere sfeer. Van alles gaat dreiging uit: van de louche personages, van de ongetemde natuur, van het onstabiele politieke klimaat, … Deze film blijft na afloop nog even door je hoofd spoken.

Javier Gutiérrez en Raúl Arévalo doen het uitstekend. Met weinig woorden zeggen ze veel, zoals het hoort in dit genre. Ik miste wel wat chemie tussen de twee, al zal de beperkte speelduur en het gebrek aan lange dialogen daar uiteraard ook wel voor iets tussenzitten.

4*

is het gebrek aan chemie tussen die twee agenten niet net een onderdeel van heel de film?

Juist, omdat het laat zien hoe verscheurd Spanje nog altijd is na het schrikbewind van Franco.

Het land heeft nog steeds sympathisanten voor dat bewind, hoe gek het ook mag klinken. Maar er is daarnaast veel haat voor de sympathisanten, vandaar het gebrek aan chemie nadat duidelijk is/wordt.

@Left4Dead: het was een retorische vraag als antwoord op wat JoeCabot zei omdat ik via de reply-toets er niet in slaagde diens bericht te citeren. Ondertussen weet ik weer hoe dat wel moet.
Nog als toevoeging: ik vond het wel goed werken dat de sympathiekste van de twee de meest monsterlijke bleek te zijn.

stefan dias 'Chemie' hoeft m.i. niet te betekenen dat ze beste vrienden zijn. Pacino en De Niro waren dat ook niet in Heat, en toch leverde dat een geweldig samenspel op. Idem voor Foster en Hopkins in Silence of the Lambs.

Verder wil ik het ook niet overdramatiseren. Die opmerking was eerder een detail.

Sterke neo-noir. Met als context de val van Franco en daarmee het fascistische regime.
Een vraag resteert wat is het motief om de dames om te leggen? Quino fungeerde loverboy en werkte samen met 'hogere machten' om deze mensenhandel te bewerkstelligen. Alleen is me niet duidelijk geworden waarom de dames zijn vermoord. 4 dames zijn verdwenen over 1977 1978 en 1980 tijdens de kermis periode. Sebastian verdween in 1978 aannemelijk dat hij alle 4 heeft omgelegd.
Afhankelijk van het antwoord op de bovenstaande vraag beoordeel ik deze film met 3,5 of 4*.

Een Madrileens politieduo gaat op zoek naar een seriemoordenaar in het zuiden van Spanje. Het fijne aan deze detectivethriller is de context die bijzonder is. We spreken ergens begin de jaren 80, net na de dood van Franco. In het zuiden is de tijd blijven stilstaan en de geest van Franco waart nog altijd rond. Het geeft een speciale feeling aan de film.

Ook het decor is sterk met de moeraslanden en de irrigatiekanaaltjes. De uitstekende beelden en camerastandpunten zorgen ervoor dat het maximale er wordt uitgehaald en dit inderdaad geen doorsnee cliché politiethriller wordt.

De omkadering van de film is sterker en belangrijker dan het plot. Moeilijk soms, maar hier lijkt het me wel geslaagd te zijn.

Ik heb deze mooie Spaanse film nu pas gezien en heb er geen spijt van. Gefilmd in een fantastisch gebied in Spanje, geeft iets extra aan deze film. Speelt zich af na de vreselijke Franco periode. Het acteren is echt geweldig, zeker voor een Spaanse film...

Redelijke misdaad/thriller dat niet echt mijn ding was, voor de liefhebber.

Juan Robles [Javier Guitérrez] en Pedro Suárez [Raúl Arévalo] onderzoeken in 1980 de verdwijning van twee meisjes in een onherbergzaam moerasland in Andalusië. Het valt meteen op dat de meeste mensen niet zo rouwig zijn om hun verdwijning, zelfs niet waar de meisjes dood worden aangetroffen. Intrigerend misdaadmysterie met twee stereotype rechercheurs (een veteraan die een ernstige ziekte ontdekt en een jongere collega met bewijsdrang) en een verrassende ontknoping. Rodríguez maakt effectief gebruik van de mistroostige omgeving.