Pride (2014)

Een film met het hart op de juiste plaats, dat zeker maar weet ondanks die kwaliteit de cliche's niet dragelijker te maken. Het waargebeurde verhaal achter de film is sympathiek, snap dan ook niet zo waarom het dan doordrenkt moet zitten met kunstmatig sentiment. Aardig, maar had meer ziel verdiend en een wat minder geforceerde gedachte erachter.

Wat mij betreft de feelgood film van het jaar. En het is geen toeval dat die uit Groot-Brittannië komt. Blijft opvallend hoe goed die Britten een serieus verhaal in een innemende film weten te verpakken. Bij Philomena was de glimlach al nooit ver weg en hier is het nog duidelijker. Wat mij betreft komt Pride door die aanpak ook nog extra hard binnen. De strijd van de homoseksuele en lesbische activisten, de vriendschap met de mijnwerkers, het werkt allemaal even goed.

Tel daar die geweldige cast en de heerlijke foute soundtrack bij op en je hebt een film die zomaar ineens mijn eindejaars top 10 kan gaan halen.

Voor een uitgebreide recensie zie: Filmmad.nl » Recensie: Pride (16 oktober)

Een historische gebeurtenis aansnijden met een, helaas, nog altijd actueel thema en dat zo maken dat er zowel gelachen als gehuild kan worden is knap. Pride is een zeer knap gemaakte film die het publiek niet snel los zal laten. Een film die bewijst dat we in 30 jaar niet heel veel vooruit zijn gegaan als samenleving, maar ook een film die bewijst dat je zo’n thema ook met een lach aan kunt pakken. Er valt namelijk genoeg te lachen met die homo’s en mijnwerkers uit 1984.

'Pride' Recensie - Filmtakers

Zo'n typisch formule feelgood filmpje dat heel veel baat heeft bij het feit dat het op waargebeurde feiten gestoeld is. Respect voor heel veel personages in de film hoor, daar niet van, maar puur film- en vooral scenariotechnisch is het wat mij betreft toch echt wel wat teveel lopendebandwerk. Jongen komt onder juk van ouders vandaan, de extravagante homo zet zich af tegen alles, de activist die van geen wijken weet, de butch pot, de senior die nog niet uit de kast is... Het is dat het allemaal zo leuk wordt ingevuld door de uitmuntende cast dat het onderhoudend blijft, Bill Nighy (als vanouds), Imelda Staunton en Dominic West voorop.

Maar goed, ondanks alles alsnog een inspiratievol en hoopgevend verhaal natuurlijk.

3*

Eigenlijk sprak het concept me vanaf het begin af aan al niet aan. Er dreigen mijnwerkers ontslagen te worden en een merkwaardige groep protestanten tracht hiervoor een stokje te steken. Het was me niet echt duidelijk waarom deze mensen zo gedreven waren in wat ze deden; waarom wilden ze zo graag die mijnwerkers helpen? Dit had wel iets beter geïntroduceert mogen worden. Sowieso vond ik het vrij debiel en wanhopig om met een plastic emmertje op de stoep te staan bedelen. ''Support the Miners!''... zeggen ze er dan ook nog bij op hetzelfde vervelende toontje. Het leek allemaal nergens naar toe te leiden. Af en toe wordt er geconcentreerd op één lid van de groep, om daarna weer rustig een kijkje te nemen bij de bingo of iets dergelijks. Ik vond de personages ook vrij stereotyp en de regisseur lijkt nogal vol van zichzelf. De jaren 80' look kwam wel goed tot uiting en de Engelse omgeving voegt enige authenticiteit toe.

Ik keek er wel erg naar uit, en werd niet teleurgesteld. De wat kritischere commentaren hierboven gaan wel degelijk (voor een deel) op, maar worden wat mij betreft overschaduwd door wat de film wél goed doet. Het is moeilijk om drama en komedie goed te combineren/balanceren en Pride doet dat behoorlijk adequaat.

Het gegeven is wat zot op het eerste gezicht, al hebben de groepen misschien inderdaad meer gemeen dan je op het eerste gezicht zou denken. Pride draait op de goed gespeelde karakters, ik heb erg genoten van met name staunton die een superrol speelt voor een film als deze, maar ook de supporting cast doet het prima. Inderdaad een feelgood film, al zitten er een paar behoorlijk ontroerende scènes tussen. Mijn softe kant werd in ieder geval een aantal keer aangesproken met opwellend traanvocht tot gevolg.

Het was overigens behoorlijk rustig in het LHC Utrecht bij de 19.15 voorstelling, stuk of 20 bezoekers denk ik, terwijl de film net pas draait. Of het daarmee ook in Nederland een succes gaat worden betwijfel ik, maar de film verdient wat mij betreft zeker een publiek, al is dit niet persé een biosfilm.

De formule is wel vaker gehanteerd in GB en Australie. Ik denk aan ...

The Sapphires (2012) en The Boat That Rocked (2009)

Dat maakt de film niet erg origineel in zijn soort*, maar nog steeds erg leuk en leerzaam.

*Ik doel dan op de lach en de traan, de historische relevantie, de prachtige setting, 80ies vibe, muziek etc.

In het begin ergerde ik me wat aan de musical achtige aanpak. Netjes omstebeurt de tekst op een theatrale manier opdreunen. Gaandeweg verdween deze ergernis. De film is te leuk, te lief en....gemaakt gespeeld of niet: de types zijn vrolijk, de sfeer is vrolijk en de film is soms aangrijpend.

Ik vat de opmerking van John Lee Hooker niet, want er is geen concept toch? Het is op feiten gebaseerd. Het hele filmpje ademt de knalrode solidariteitsgedachte. De door JLH genoemde "wil om te helpen" kan je daar nl. simpel mee verklaren. De filmmaker heeft dat blijkbaar niet verder willen toelichten, dan wel introduceren. En...als je dit leest is zowel de intro(ductie) als de outro duidelijk.

Bizar wel dat volgens dit bericht de film niet geschikt is voor jonge kijkers.

”Dai, your gays have arrived!”

Op de een of andere manier slagen Britten er regelmatig in om van stakingsdrama’s mooie films te maken. Bij het zien van deze film schoten mij spontaan Made in Dagenham (2010), The Full Monty (1997) en Brassed Off (1996) te binnen.

Deze film over Pits and Perverts is een vernuftige mix van drama en komedie, die wonderwel werkt. Terwijl de ondertoon van dit grotendeels op feiten gebaseerde relaas over de ongemakkelijke solidariteit tussen homoseksuelen en stakende mijnwerkers serieus blijft, is het verhaal op de meest onverwachte momenten doordrenkt met humor waarop Britten het patent lijken te hebben. Te midden van alle ellende heb ik dan ook regelmatig in een deuk gelegen. En... kippenvel bij de community singing!

”Where are my lesbians?”

Naast het indringende verhaal zijn de regie en het acteerwerk puntgaaf. Neem daarbij de lekkere soundtrack en je hebt een perfecte film. Ik heb dan ook met volle teugen genoten en ben totaal verrast. Naar mijn smaak een van de beste films van 2014.

Echt zo'n film waarbij je aan het eind van de film elke seconde hoopt dat ie nog een uurtje duurt.

Zelfs homofobe mensen kunnen hier naar kijken lijkt mij.

Volgens mij kunnen die Britten zelfs van de mierzoetste Amerikaanse Feel-good cliché film een topper als dit maken.

Mooie film over het vechten voor wie je bent en waar je voor staat. Prachtig jaren 80 tijdsbeeld. Meerdere keren een deja vu gehad bij het zien van deze op waarheid beruste film. Hoewel er een aantal grappige momenten inzitten is het naar mijn idee toch echt geen komedie....

Lesbians and gays support the miners...

Je hebt films die te traag zijn, deze gaat te snel. Het is rushen van de ene korte scène naar de andere in een film die teveel hooi op de vork neemt en teveel personages opneemt, zonder de moeite te nemen om die echt uit te werken. Die Mark Ashton bleef niet meer dan een oppervlakkige gay activistenleider, ook het lesbo punkmeisje Steph werd niet uitgewerkt, en de vrouwtjes uit het mijnwerkersdorpje waren er meer voor de misplaatste grap dan wat anders. Het onderwerp is natuurlijk interessant en verdient zeker een film maar had het toch anders verwacht; vond de feelgood te veel overheersen in de negatieve zin. De impact van de LGSM groep dwingt respect af, maar ik blijf de mening toegedaan dat dit een betere film verdiende, wel inclusief de humor die hier aan bod kwam. Die mocht er wel zijn, alsook de leuke soundtrack.

Dit is een leuke film. Hij verveelt niet. De spelers zijn goed gecast en het verhaal is interessant. Dat dit ooit echt gebeurd is blijft apart. Wel mooi om te zien, zeker voor de tijd waar het zich afspeelde. In 1984. Toen dacht iedereen nog héél anders over homo's en lesbiennes. Ik vond de film niet bepaald echt grappig. Gewoon leuk. Het einde is een kippenvel moment. Heel mooi.

Een zeer warme film; mooie karakters; wel wat glad. Zo blijkt de homofobie van de mijnwerkers verdacht veel op koudwatervrees. Maar gelukkig worden de grootste clichés vermeden. En in alle eerlijkheid ik weet niet of de film veel rauwer had gewild.

Goeie film waarin een groep homo's de mijnwerkers helpen tijdens hun staking in Engeland. Een mooi en inspirerend en waargebeurd verhaal dat zich afspeelt midden jaren '80. Een prima feelgood-movie waarin twee verschillende groepen mensen dichter bij elkaar komen. Evenwichtig qua toon, niet te dramatisch en niet te luchtig. Met gemak 3.5 sterren.

Gekeken tijdens een SP-ledenavond. Erg sterke film en je ziet dat Engeland in de jaren 80 nog dicht tegen de hele mentaliteit over homohaat in Amerika aanzit.

Wat kan je het beste doen als je als homo/trans helemaal wordt uitgekotst door de maatschappij? A: De stenen, brandbommen en de zoveelste spandoek boven tafel halen en uithalen, of B: Laten zien dat jij nog altijd niet zo primitief bent dan zo´n onderbuikend kutsysteem en in plaats daarvan een soort emancipatie oprichten door geld in te zamelen door de familie van de toen veel voorkomende mijnwerkers te steunen? Uiteraard kan het ook op de vriendelijke manier.

De film heeft een typische aanloop dat begint bij een nog naïeve homoseksueel Mark, die tegen zijn sub-assertiviteit maar aansluit bij de groep om de mijnwerkers te steunen en zo met alle hoop naar de eerste de beste mijnstadje te vertrekken. Het is in het begin behoorlijk door de zure appel bijten, zoals je kan verwachten, maar heel langzaamaan beginnen de dorpse bromberen te beseffen dat homo's ook maar gewoon mensen zijn. Die oude vrouwtjes die vond ik nog wel het leukst.

Een behoorlijke sterke film die laat zien hoe het destijds ook kon. De jaren 80 sfeer zit er hier ook lekker dik in, ook in de montage, waardoor het soms ook net leek alsof je naar een film uit de jaren 80 aan het kijken was. De afloop is echter minder mooi.

Een van de SP-leden moest na de aftiteling er nog van huilen. Erg begrijpelijk!

4,0*

Geweldig leuke film, begin komt wat traag op gang maar naar het einde toe wordt de film als maar sympathieker. Voor mij een Oscar waard voor beste buitenlandse film.

interessant dat de film op waarheid is berust.

Tenenkrommende film vol vals sentiment en goedkope trucjes. Zoals de recensent van de FT het zo mooi wist te verwoorden "a parade of tricks, tropes and tritenesses, designed to keep its balance for two hours atop a political correctness unicycle."

1*

De vijand van de vijand is mijn vriend, moeten de holebi's gedacht hebben toen ze de mijnwerkers gingen steunen. Thatcher kreeg de schuld van de mijnsluitingen, maar het was wellicht onvermijdelijk wegens economisch niet langer rendabel. in België sloten ze ook in die periode, eveneens met sociale onrust tot gevolg.

De combinatie van deze twee groepen is verre van vanzelfsprekend. Emancipatiebewegingen komen meestal van links, maar er bestaan ook rechtse holebi's die geen moer om de arbeidersbeweging geven. In arbeidersdorpen kan ook homofobie bestaan. Via de verschillende verhaallijnen zien we hoe het wederzijdse begrip geleidelijk aan groeit.

Het sociaal realisme wordt gecombineerd met een flinke dosis humor. De synthpop zorgt voor het juiste jaren '80-sfeertje - alleen Wham! ontbrak. Voor een sombere kant zorgt dan weer de aidsepidemie.

Ik moet Quentin bijtreden. Ik vond de film aan de vervelende kant. Het lijkt overgeromantiseerd, er te dik opgesmeerd, te klef, te veel van alles, eigenlijk. In plaats van me betrokken te voelen en 'in het verhaal te zitten', zat ik naar een geforceerde feelgoodmovie met enkele voorspelbare maar niet altijd even slechte grapjes te kijken.

Leuke en lieve film.
Mooie personages. Andrew Scott speelt voor de verandering geen schurk. Zijn rol als homo is mooi en hij speelt het ook heel kwetsbaar en teder. Afgestompt door alle haat (hij verwijdert geroutineerd de graffiti van zijn winkel) stelt hij zich langzaam maar zeker open voor mensen die hem wel accepteren. Heel subtiel en ontroerend gedaan. Later bezoekt hij zijn moeder. Best ontroerend, zij doet de deur open en dan... zijn we ineens in een andere scene. Jammer, want ik had wel willen zien hoe de moeder reageerde. In de volgende scene is ze ineens bij hem in het ziekenhuis, dus kennelijk was de reactie positief, maar dat had ik wel willen zien.

Het oude vrouwtje ("Where are my lesbians?") stal soms echt de show. Ik moest om haar scenes ontzettend lachen. Meteen in haar eerste scene al, als ze in tergend langzaam tempo de telefoon opneemt en uiteindelijk zelfs indirect verantwoordelijk is dat de hele homo-groep haar kant opkomt. Het lesbische meisje vond ik ook leuk. De personages waren ook niet zo cliché. Een heel fijne scene is als "Bromley" zijn familie achterlaat. Ik vond het ontroerend dat de vader hem nog heel kwetsbaar nariep, maar heel goed dat Bromley voor zichzelf koos. Grappige bedscene tussen hem en het lesbische meisje: na een ontroerend gesprek zegt het meisje dat als ze "gewoon" waren geweest, ze nu zouden kussen.

Minpunt: ik vond het onrealistisch hoe de mijnwerkers zo snel gewend raakten aan de homo's. Zeker in die tijd. De mijnwerkers waren dan wel wanhopig, maar toch. Het lijkt daarin nogal overgeromantiseerd, maar het verhaal schijnt waargebeurd te zijn en dat herstelt toch wel een beetje het vertrouwen in de mens

De film had wel iets korter gemogen, maar ach, het was gewoon een fijne kijkervaring.

Erg geslaagde film die de typische elementen van een (goede) Engelse komedie bevat: geslaagde humor, goede cast en interessante karakters. Het verhaal is bovendien interessant en laat een mooi (of eigenlijk niet zo mooi) stukje geschiedenis zien waarbij er zelfs nog lichtjes de AIDS problematiek aan de orde komt. De muziek is ook nog eens goed.

Typische feelgoodfilm, 'ondanks' het zware thema. Op wat verplichte drama-momenten na is de sfeer voornamelijk lichtvoetig en humoristisch. Je moet hier echt met verstand op 0 naar kijken en dan heb je prima vermaak. De clichés vliegen je namelijk om de oren (feitelijk heb je deze verhaallijn al 100x gezien) en als je er te kritisch naar kijkt misgun je jezelf een plezierig tussendoortje.

Deze lag in de bib en eens geprobeerd. 'k vond het geen misse film. Nog leuk gebracht , ondanks dat het een waar gebeurd verhaal is. De cast deed het ook prima. Verder was het nog toffe muziek.

De moeite om eens gezien te hebben.

Sociaal-realistische feelgoodfilm in de geest van 'The Full Monty' (1997) en 'Billy Elliot' (2000). Het blijkt een gouden greep om de mythologie rond mijnwerkersstakers te koppelen aan de opkomende homorechtenbeweging. Het 'masculiene' verzet van de homorechten-activisten is minstens zo stoer (en een stuk meer eigen!) als dat van de onbehouwen, volkse rouwdouwers. 'Pride' (2014) is niet op alle punten even geloofwaardig (de manier waarop een heleboel Welshe dorpelingen switchen van homofoob naar extreem geïnteresseerd, lijkt wishful thinking) maar het levert in ieder geval een heleboel hilarische scènes op. Misschien is het een tikkeltje tandeloos in dat het homoseksualiteit losweekt van het seksuele aspect ervan, maar de seksuele geaardheid zelf vooral presenteert als een politiek geladen lifestyle.

De jaren '80, altijd leuk, net als naturelle Engelse films en de gay-scene.

Zorgt voor een prima film dus, maar wel eentje die doet wat je ervan verwacht. Wat mensen met HIV, wat mensen die en passent zelf uit de kast komen, een lach en een traan.

Soms wil de film iets te snel gaan, waardoor het wat rommelige momenten heeft, maar voor de rest heel weinig op aan te merken. Helpt wel dat het een waargebeurd verhaal is.

4*

Fijne film. Vooral de sfeer beviel mij. De muziek, het dansen en de leuke personages. Wel had ik minder met het verhaal, alhoewel ik erg ben voor acceptatie van homoseksualiteit. Goed acteerwerk. Een voldoende. 3,5*

Fijne film.

Voor mij een totaal onbekend gegeven, maar ongetwijfeld vrij waarheidsgetrouw weergegeven. Dit is brits van de bovenste plank, humoristisch en een zonder franjes. Dit soort films is en blijft een must om te bekijken.

Een goeie film, zeker het gedeelte waarbij de gay scene in London ontdekt wordt door het plattelandsvolk was onvergetelijk.

Ik lag in een deuk bij de ontdekte"speeltjes" op de slaapkamer.Zo zie je maar dat twee uitersten ook verenigd kunnen worden.

Boeiende film over een onderwerp dat me totaal onbekend was, laat staan dat er een film is over gemaakt. Homoseksualiteit was destijds een groot taboe waarmee de gemeenschap niet te veel mee te maken wou hebben. De speech van de ene vakbondsman vatte het echter goed samen. De mijnwerkers werden de hand gereikt door een onbekende vriend om ten strijde te gaan tegen een grote machtige vijand die alleen samen verslaan kan worden. Langzaamaan groeien beide groepen naar elkaar toe door het gemeenschappelijke doel.

De film voelde aan als een feel good movie en is vrij luchtig van aard, wat komisch zelfs bij momenten. Daarnaast zijn er uitstekende vertolkingen van Imelda Staunton, Bill Nighy, George MacKay en Dominic West.

Gebaseerd op reële feiten, maar wel wat geromantiseerd, maar dat doet de film wel enigszins goed. Beetje clichés hier en daar, catchy songs en een luchtige sfeer maken van Pride een makkelijk verteerbare film over een onderwerp die destijds heel wat stof deed opwaaien in GB. Leuk om eens gezien te hebben, maar niet zo memorabel als ik aanvankelijk dacht.

Geraakte nooit echt in deze film, eerder een kleffe bedoening, vond ik, en te lang aanslepend.

In de beginne kunt ge het nog wel "fris" noemen, maar nadien veel te veel personen, nevenhistories en details.

Miste toch ook voor een stuk de echte Britse humor.

Er begint langzaam een cultuur op te komen waarin de homobeweging haar eigen historie meer een meer in kaart brengt. En dat leidt ook tot films. Bijvoorbeeld 120 Battements par Minute (2017) en Milk (2008) . Films die beiden zaken laten zien die je onderdeel van de gay canon van de 20e eeuw zou kunnen noemen. Pride is ook zo'n film. Niet zo goed als de twee eerder genoemde films. Pride kiest bewust voor een tamelijk luchtige toon met veel humor zonder meteen de serieuze zaak waarover het gaat uit het oog te verliezen. De film strijkt alles een beetje glad. Zo wordt de zeer linkse poltieke kleur van LGSM en vooral ook Mark Ashton een beetje onder het tapijt geschoven en ziet alleen iemand die een beetje oplet af en toe wat communistische symbolen. Verder is het script een nogal keurige opsomming van mensen in allerlei smaken. Waaronder de mijnwerker in de kast en de jongen die er uit durft te komen en de homofobe dame die de homo's niet kan accepteren. Maar het werkt wel. En mede door een consequente toon en erg overtuigende acteurs.

En het is sowieso goed om te blijven benadrukken hoe enorm schadelijk het beleid van Thatcher was,

Op de soundtrack veel 80's hits die niet zelden behoorlijk gay waren.

Net ook wat beelden bekeken van de echte organisatie en dat valt op dat ze erg de uitstraling goed getroffen hebben.