Magic in the Moonlight (2014)

De films van Woody Allen, het is een genre op zich. Zijn meeste films kunnen dienen als psychologisch drama (de stenen zijn zo neergezet) maar Allen kiest gewoon vaker voor lichtvoetige fijne filmpjes. Pakt hij wel eens uit, dan krijg je een klein meesterwerk als Match Point, doet hij dat niet, dan is het altijd afwachten hoe het eindresultaat zal zijn. Het muntje bij deze Magic in the Moonlight valt de juiste kant uit.

In dit geval ligt dat vooral aan de sfeer, aan de warme idyllische fotografie die we inmiddels kennen maar aan de Franse zuidkust extra tot zijn recht komt, aan de hele setting in de twenties met kostuums, auto's, sets en zelfs met een rollend doek als men een ritje maakt in hun voiture. De film gaat over goochelen, over illusies, en is in wezen zelf een grote illusie, in een wereld die wel kan hebben bestaan, maar gewoon net niet echt genoeg voelt. We kijken naar een film, en dat weet je als kijker, maar in dit geval maakt het niet heel erg uit, want het kijkt gewoon heel prettig weg. Daarnaast is het tempo gewoonweg uitstekend, zeker in het eerste gedeelte, waarin geen scène te lang duurt en snedig is gemonteerd. Zo over de helft zakt dat allemaal wel iets weg, maar door de lengte heb je er niet veel last van.

Verder leuk spel van Stone en soms goed en soms bloedirritant spel van Firth. Is hij rustig, dan weet hij een mooie emotionele dimensie toe te voegen en zijn zijn blikken al voldoende om mee te gaan in zijn personage, maar wordt hij hysterisch en stopt hij maar niet met praten, dan vind ik hem gewoonweg vervelend en dat doet echt wel een beetje afbreuk aan de film. Verder is het als geheel nergens echt sprankelend of bijzonder (alleen in het observatorium) en de twist zie je al snel aankomen maar het is wel erg aangenaam kijkvoer. 3,5*.

Erg leuke film. Grappig, tijdsbeeld goed gevangen en ik zag meer mr. Darcy in deze film dan in Bridget Jones (wat een pluspunt is; er zaten duidelijke parallellen in met P&P). Colin Firth op zijn best, de andere rollen waren ook erg goed. En ik ben een vrouw dus ik was helemaal blij met het einde.

Erg leuke film,valt goed in mijn smaak!

Leuke film! Was Woody Allen vroeger meer een 'mannenregisseur', dit is z'n meest vrouwelijke film ooit.

Kan zo onder de noemer 'ladies night'. Maar ook in dat genre heb je gewoon goede films en daar is deze er een van!

Weeral een leuke Woody Allen-film, al vond ik deze wel minder dan zijn vorige waarin een paar acteurs echt excelleerden en het verhaal ook op een dieper niveau wist te raken. Heb me hier prima mee vermaakt en ook ik zou eigenlijk wel met Emma Stone willen trouwen.

Wei Ling Soo.

Ha de ha, dat was grappig! Ik zag ineens één van de koos-troetelnaampjes voorbij komen, die gebruikt worden voor mijn Koreaanse persoon. Dat vond ik wel frappant. Ik kon me dan ook niet aan de indruk onttrekken dat mr Allen dit gedaan heeft omdat zijn vrouw ook de letters Soo in haar naam heeft, als eerbetoon aan haar. Het lijkt er op dat ik (min of meer) gelijk heb.

Ik verwachtte een heel erg saaie prent. Zo'n soort werk als Midnight in Paris, wat gewoon oefening is voor je blikveld..

Maar ik wilde er toch heel erg graag heen, ondanks het feit dat Woody me helemaal niet zo boeit en ik liever een straatje om ga rennen dan naar zijn films uitkijk.

Dit bezoekje deed ik echter vrijwillig. De redenen heetten Emma en Colin, en zij zijn gelukkig hartstikke top. Het is ook een enorm voordeel dat het van begin tot eind helemaal niet aanvoelt als zo'n duffe Woody Allen productie.

Het schittert, het glanst, het straalt iets magisch uit. Ik denk dat dat komt door de setting die heel prettig is. Dat het niet in een hedendaags jasje gestoken is, maar dat het verhaal zich afspeelt in de jaren '20. Dat geeft een bepaalde sfeer, die vervolgens heel mooi uitgevouwen wordt. De lijn is ook gewoon helemaal romantisch. Komt waarschijnlijk door de achtergronden. Warme, zomerse kleuren en een voorkomen alsof het zomer is, dat doet wel romantisch aan in mijn mening. Het is prachtige cinema. Op dit stukje werk mag men trots zijn. Want ik heb super genoten, en dat is wel een ernstige zaak. Aangezien ik helemaal niets tot nada iets met Woody Allen heb.

Woody Allen is mijn ding niet.

Meteen toen de film begon en de oubollige titeltjes in beeld kwamen schoot het me al door mijn hoofd dat ik misschien toch bij de verkeerde film zat, dat ik deze had moeten overslaan. Maar het viel mee, het begin vond ik best aardig, en het leek er even op dat ik een van de uitzonderingen op de regel gevonden had - er zijn tenslotte best Allen-films die ik wel goed vind. En wat een voorwaarde daarvoor lijkt te zijn was al ingevuld - hij speelt zelf niet mee.

Halverwege gaat het dan toch mis. Het verhaal dat tot dan toe grappig, een tikkie magisch en een pietsje mysterieus was gaat over op een wat suf uitleggerig gedoe. Dan begint me ook de soundtrack op te vallen - en die is echt niet best.

Aan Emma Stone ligt het niet. Firth heeft een paar goede scenes, maar ook een paar niet zo goede. Zou hij toch beter moeten kunnen. Maar wat me het meest tegenviel is dat de tweede helft zo flauw is. Jammer. Toch weer een 'echte' Allen - een die ik echt niet waarderen kan.

Na het nog niet zo heel lang geleden voelende Midnight in Paris (waar ik niet zo kapot van was) nu dus weer een film in Frankrijk. Wel wat jammer op zich. Vooral omdat het er allemaal naar mijn smaak niet zo mooi uitziet als in die film. Helaas komen de personages vaak niet veel verder dan die net wat te keurige tuinen.

Firth is wel altijd wel leuk, vooral in zo'n stijve en af en toe heerlijk sarcastische rol als deze, maar van Emma Stone ben ik niet meer zo gecharmeerd. Ze maakte zo veel indruk op me sinds ze me voor het eerst opviel in Easy A, nog niet eens zo heel lang geleden, maar ze is vooral leuk in dat soort rollen en heeft sindsdien ook in vreselijke films als The Help gespeeld. Hier is ze overigens bij vlagen nog wel heel aardig met Firth.

Soms is er wel wat van een klik te zien. Andere keren dan weer wat minder. Dan vond ik zo'n bijrol als die van Eileen Atkins leuker. Verder heeft de film wel weer goede dialogen vaak, zoals je van Woody Allen wel kunt verwachten, maar soms voelt het ook wat gekunsteld aan allemaal. Het einde is vrij standaard en voorspelbaar, maar desondanks toch ook wel weer best leuk. Een redelijk tussendoortje. 3.0*.

Goed gespeeld maar verder weinig bijzonder. 3*

Deze Woody Allen kijkt lekker weg. Zeker niet zijn beste, maar de mooie locaties, het luchtige sfeertje en de bijpassende muziek maken het allemaal best aangenaam...en voor de Emma Stone-fans (zoals ik): ze ziet er erg leuk uit in deze film....

Blergh. Eéns met NYSe op de eerste pagina. Wat een gezapige film van Woody Allen. Magic in the moonlight is zo zouteloos als de titel al doet vermoeden: de film kent geen enkel origineel moment, is nergens scherp en nooit grappig. Het kabbelt maar voort en voort en onderwijl denk je als kijker; en wat wilde Allen ook alweer toevoegen aan de 44 films die hij al maakte?

Een lichtzinnige, maar ongeïnspireerde en vlakke komedie, waarin de charme ontbrak en die speelde in de twintiger jaren, aan de Franse Riviera, toen ook al bestemd voor de elite. De film leek van te losse scènes aan elkaar te hangen en vormde nauwelijks een vloeiend geheel. De beelden an sich klopten wel en waren bijna toverachtig (met de kleding, de oude auto's, de prachtige huizen en zeeën van vrije tijd). Ik vond verder dat Colin Firth dit keer nauwelijks overtuigde en hetzelfde gold voor Emma Stone.

Zelfs een Allen film op halve kracht is de moeite waard; maar meer dan dat ook niet. De dialogen, waar Allen het toch een beetje van moet hebben, zijn te gezocht en komen niet fijn uit de monden van de redelijke cast.

Ditmaal wordt Allen gespeeld door Firh (daar komt het toch op neer) en Firth is een goed acteur en Stone doet het ook niet onaardig, maar van chemie is geen sprake.

De setting is wel goed en het kijkt lekker weg. Toch mag de volgende film van Allen wel weer wat scherper.

Maar weer eens een Allen tussendoor. Fijne film deze 'Magic in the Moonlight', alleen jammer dat het niveau van het 1e deel uit de film niet constant wordt behouden. De sarcastische Firth zorgt toch voor de leukste momenten. Vanaf het moment dat-ie in Stone begint te geloven (+ natuurlijk de wending op het einde) wordt en is het allemaal net even wat minder leuk. Allen blijft gelukkig strooien met mooie beelden uit de jaren 20 in zuid Frankrijk. De film ziet er prachtig uit en kent een zeer prettige sfeer.

Luchtige film van Woody Allen. Emma Stone is (wederom) erg charmant en ook het acteerwerk van Colin Firth is prima. Het plot is degelijk, de film moet het echter vooral hebben van de sfeer, de setting en het acteerwerk.

Draak van een film, je moet echt wel voor dit genre zijn.

Ik vond het maar saai en niet boeiend.

Uitstekende film weer van Woody Allen en zoals gewoonlijk waren de dialogen weer van hoog niveau. Extra punten voor de prachtige decor sets en de jaren '30 muziek.

Deze op goed geluk eens meegebracht. Niet echt de bekendste van Woody, maar 'k was toch wel aangenaam verrast. Het is een erg toegankelijke film geworden.

Tof om eens een andere actrice in z'n films te zien dan Scarlett en was wederom aangenaam verrast door Emma Stone. Verder deed de rest van de cast het uitstekend.

Een aangename jaren '30 sfeer en dito muziek. Voor de rest zag de film er ook prima uit.

'k vond het wel een aanrader en 'k wil deze gerust nog eens her bekijken.

Aardig filmpje, doch niet heel bijzonder. De film is over de hele linie correct, mooie beelden, warme tinten, keurig acteerwerk, en een luchtig verhaaltje. Het begint vrij aardig met een illusionist die een mysterieuze dame die als medium werkt wil ontmaskeren. Dat verhaal weet de interesse te wekken en ook aardig vast te houden, jammer genoeg is daarmee wel het hoogst haalbare niveau in deze film bereikt. Telkens als de film dreigt te verzanden wordt er op het nippertje een keurige draai aan gegeven waardoor het door kan blijven gaan. Hoe eenvoudig de sceptische illusionist zich laat inpakken is niet erg overtuigend, maar dat is voor het verhaal in de visie van Woody ongetwijfeld irrelevant. Het laatste kwartier is wel overbodig, de afloop is dan al beslist en wordt onnodig uitgesmeerd.

Een vrij typische Woody Allen-film. Filmisch vlekkenloos, niet onprettig om naar te kijken, maar wel heel oppervlakkig. Fijn in ieder geval dat Woody Allen over zijn stadspamflettenperiode heen lijkt te zijn. De nadruk ligt op het verhaal en niet op de betalende stad die als achtergrond gepromoot wordt (denk aan Midnight in Paris, Vicky Cristina Barcelona, To Rome with Love... gelukkig maar dat Amsterdam niet wou betalen, anders hadden we ook een (dure) Woody Allen in Amsterdam gehad). 3*

De laatste scene tussen Stanley en zijn tante is wat mij betreft het hoogtepunt van de film (waarvan ik op dat moment tot de conclusie was gekomen dat ik 'm tegen vond vallen).

Deze sterk geschreven en grappige conversatie scene, die niet zou misstaan op het toneel, redt de film bijna.

Bijna, want wat mij betreft is het filmisch niet interessant genoeg. Ik ben het eens met het commentaar dat dit misschien Allen's meest vrouwelijke film is (van zijn films die ik gezien heb in elk geval). Gelukkig zit er wel een aardig tempo in het verhaal, want een gebrek hieraan was was wel dodelijk geweest in een dergelijke film.

Allen is de laatste jaren wel erg lichtvoetig. De films uit zijn Europese periode, als je het zo kan noemen, zijn makkelijk verteerbare, ietwat ouderwetse maar degelijk uitgevoerde films. Maar net als bij Midnight in Paris en To Rome with Love, is ook Magic in the Moonlight een wat gezapige film, waarbij magie ontbreekt.

Over de film: wat grappige momenten, aardige dialogen en aankleding is ook wel prima, en hij duurt ook lekker kort, maar het is het type film die ik na een maand vergeten ben - wat ook deels aan mijn gebrekkige geheugen ligt overigens. het is een film die vooral wil plezieren, waar niks mis mee is, maar bij Woody Allen hoop ik altijd op iets meer.

Allen is productief als nooit tevoren, en gelukkig komt er af en toe een sterke film bij zijn oeuvre (Blue Jasmine bijvoorbeeld), maar verder vooral weinigzeggende films die wel een zekere charme hebben en leuk wegkijken- maar te luchtig naar mijn smaak. Waarschijnlijk is Allen gewoon wel een beetje uitverteld, en maakt hij nu het liefst lieve romantische films, maar ik vond hem leuker toen hij nog wat meer boosheid en scherpte in zn films bracht, zoals zn New York films, maar ieder zijn smaak.

Goeie film waarin een goochelaar wordt gevraagd om een medium te ontmaskeren. Een romantische comedy a la Woody Allen ditmaal gesitueerd in het zuiden van Frankrijk eind 1920 (dus genoeg mooie zomerse plaatjes). Onderhoudend en vol goeie en ook wel boeiende dialogen. Een kleine 3.5 sterren.

Het komt op een of andere manier allemaal een beetje simplistisch over. Vooral de scene-opbouw is van een niveau 'dit en dit bespreken we, klaar, en nu door naar de volgende scene'. Ik kwam er niet echt lekker in, en was me er heel de tijd vol van bewust dat ik naar een verfilmd script zat te kijken en naar acteurs die zochten naar een manier om hun rol vorm te geven. Vooral Colin Firth is vaak nogal overdreven en niet heel overtuigend, en dat zelfde geldt in het begin eigenlijk voor Emma Stone.

ZIjn omslag ten opzichte van Sophie komt ook nogal uit de lucht vallen en voor zijn tweede omslag later in de film geldt eigenlijk hetzelfde. Nogal gemakzuchtig gedaan allemaal.

Ik moet zeggen dat het tegen het einde wel iets beter wordt, het thema en de boodschap pakken nog wel leuk uit. Het scheelt ook dat de setting erg mooi en zonnig is en op zich de sfeer wel goed zit.

Ik zeg het al jaren, hoewel ik Woody erg hoog heb zitten, het is misschien eens tijd voor hem om te stoppen met films maken, of er wellicht wat minder te maken in plaats van elk jaar weer een middelmatige.

2,5*

Als Firth boos wordt klinkt hij exact als Basil Fawlty!

Je moet er echt van houden, nou ik hou dr van! Heerlijk rustige komedie en wat is Firth toch een heerlijke acteur! Stone ga ik steeds meer waarderen! Geniale man Woody Allen, terwijl ik nooit fan van hem was, zal wel door de leeftijd komen

Een goed komedie/romantiek film...

Goed verhaal...

Goed acteerwerk...

Bekende acteur Colin Firth...

Goed achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Hoewel hij in Midnight in Paris zogenaamd afgerekend had met de opvatting dat Frankrijk in de jaren 1920 het Gouden Tijdperk is, heeft Woody Allen zijn nieuwste geplaatst in... Raad eens.

Het uitgangspunt is leuk. Colin Firths personage heeft wat van Patrick De Witte, de betreurde voorzitter van SKEPP - een organisatie die elke aanspraak op het bestaan van paranormale begaafdheid probeert te ontkrachten.

Het is moeilijk te geloven dat deze geharde skepticus zich zo gemakkelijk om de tuin laat leiden en op het einde van het eerste bedrijf plots gelooft dat Sophie (Emma Stone) echt helderziend is. De enige logische verklaring is dat zijn vriend Howard (Simon McBurney) in het complot zit, maar die mogelijkheid komt even niet bij hem op.

Hierdoor wordt een klassieke dramatische opbouw mogelijk volgens de driedeling these-antithese-synthese. Eerst gelooft hij niet in magie: these. Dan gelooft hij er wel in - antithese - en gedraagt hij zich veel sympathieker en romantischer. In de derde fase - synthese - is de illusie ontkracht, maar heeft hij geleerd om de aangenamere kanten van zijn persoonlijkheid te etaleren en dat liefde een vorm van magie kan zijn.

Het liefdesverhaaltje dreigt een beetje zoetsappig te worden. Bij Woody Allen komt een happy end niet vaak voor. Om het grote leeftijdsverschil tussen de twee hoofdrolspelers te maskeren hebben ze Firths haar donkerder gemaakt. Ze doen het allebei erg goed. Firth loopt er keurig gekleed bij; Emma Stone kleurig met soms bloemmotieven. Het contrast tussen het nuchtere en het dromerige type levert mooie momenten op. Het is onvermijdelijk dat ze naar elkaar toe groeien. Opposites attract.

De zomerse sfeer van Zuid-Frankrijk wordt weergegeven door het getsjirp van krekels en een zee van licht en heldere kleuren. De natuur op de achtergrond lijkt soms op een schilderij van Seurat.

Allen gebruikt weer muziek uit die periode. Brice (Hamish Linklater) begeleidt zichzelf op de ukelele terwijl hij I'm Always Chasing Rainbows zingt. De melodie van dat liedje is geleend van de Fantaisie-impromptu van Chopin.

Het citaat weary, stale, flat and improfitable komt uit Hamlet, dus geen Dickens. Sterkste oneliner: We all hope someone will come along with superpowers, but the only superpower certain to show up wears a black robe. Dit illustreert weer eens Allens existentialistische visie op de dood en is tegelijk een steek onder water naar het populaire superheldengenre.

Aangenaam klein filmpje van Woody Allen, leuk zolang het duurt maar qua plot aan de erg dunne kant. Colin Firth is gelukkig erg grappig in de cynische hoofdrol en de film kabbelt op prettige wijze voort, zodat je niet echt doorhebt dat alles wel wat weinig om het lijf heeft. Absoluut een iets mindere Allen-film, maar net plezierig genoeg.

Zelfs een wat middelmatige en mindere WA-film als deze steekt nog altijd met kop en schouders uit boven de rest van zijn genre-genoten uit de rest van de Verenigde Staten en omstreken. Een verhaal waar ik vaak genoeg de aandacht verloor, maar mensen als Colin Firth, Emma Stone en vooral Eileen Atkins blijven fijn om tijd mee door te brengen. Tel op de aangename sfeer en je krijgt een allerluchtigst, lekker tussendoortje.

3,5*

Zeker niet de beste Woody Allen film, de sfeer en de beelden zijn prachtig geregisseerd maar het verhaaltje stelt helaas niet al te veel voor. Het lijkt als of Woody dit script snel geschreven had, het is in mijn ogen bijvoorbeeld bij lange na niet zo briljant als You Will Meet a Tall Dark Stranger & Midnight in Paris die een aantal jaren hiervoor kwamen. Net als met To Rome with Love lijkt het verhaaltje zelf maar weinig om het lijf te hebben. De dialogen maken gelukkig wel weer veel goed en de bekende jazz muziek maakt het toch wel weer een typische Woody Allen film, alleen mis ik een scherp randje. Het einde vond ik ook wel kort door de bocht, iets wat ik over het algemeen niet gewend ben van deze beste man.

Tja, de beelden zijn prachtig en de muziek is passend en feel-good en de acteerprestaties zijn degelijk, jammer dat het verhaaltje na de eerste helft steeds minder weet te blijven boeien. Ik hoop dat Woody voor dat hij is overleden nog 1 keer komt met een ultieme verrassing, hij heeft het zeker nog wel ergens in zich want hij blijft 1 van de aller beste regisseurs en schrijvers die we mogen aanschouwen.

2,5*