Magic in the Moonlight (2014)

Weer een typische Woody Allen film. Veel intellectueel geneuzel en de bekend in de oren klinkende muziek. Niks nieuws dus. Het jaren twintig sfeertje met mooie oude vehikels werd wel mooi neergezet. Het verhaal met weer een zeer voorspelbaar einde vond ik honderd keer niks maar de zeer aantrekkelijk ogende Emma Stone voorkomt dat ik deze film een onvoldoende geef. Een ander positief punt is dat Woody Allen zelf niet meespeelt anders had zelfs Emma Stone voor mij de film niet kunnen redden vrees ik.

3,0*

Wat zou het leven zijn zonder magie? Een treurig bestaan op een miezerige aardkloot, bevolkt met cynici in hart en nieren, figuren van het genre dat doorwinterd donderwolk Colin Firth met verdomd veel energie op het scherm weet te toveren. Magie is nodig om niet tot verzuren tot een oude knar die er nu eenmaal vrede mee heeft genomen dat “geluk niet de natuurlijke staat is van de mens”. Magie is het voorbehoedsmiddel tegen een gortdroge kijk op de mensheid, die onvermijdelijk resulteert in misantropie. Welke magie? De magie van bijgeloof, van geloof, of wie weet zelfs…van cinema. Van een beeld waarin Monet plots doorschemert. Van een heerlijk ouderwets swingende soundtrack. Van een thematiek die zich doorheen de film blijft ontwikkelen. Want lijkt ‘Magic in the Moonlight’ oorspronkelijk te focussen op het vraagstuk naar bovennatuurlijke krachten, dan verschuift de klemtoon uiteindelijk naar de individuele perceptie van mystiek, in welke gedaante dan ook. Laat je die als mens toe in je leven, of niet? En wat gebeurt er als je dat niet doet? Is er dan nog ademruimte? Of ruik je, als je alle mysterie radicaal afzweert, al voortijds naar de verrotting van je eigen plezier, dat zich onverwijld heeft ingezet?

Ah. Een luchtige, doorzichtige film, zeer zeker. En toch: ontroerend, als onomwonden pleidooi voor een fractie irrationaliteit, om de dagen draaglijker te maken, het leven lichter. Allen synthetiseert er als het ware zijn oeuvre mee – heeft hij immers ooit iets anders gedaan dan triomfantelijk door de decennia van zijn verblijf op aarde gewalst, de existentiële vraagstukken met de glimlach aangeraakt, de grootmeesters van de kunsten met ondeugend genoegen geciteerd? Ook nu zijn die laatste weer van de partij: een best of van Stravinsky, Ravel en Beethoven – wiens zevende symfonie, zo weten we bij deze, allicht Allens lievelings moet zijn. Nee, iets scherpzinnigs heeft de auteur/regisseur niet toe te voegen aan de standaardwerken uit het klassieke repertoire. Maar als er liefde is, is er dan diepgang nodig? Aha! En! Net daarvan loopt Allens film alweer over: liefde. Liefde voor vrouwen, voor humor, voor een tijdperk dat zich net situeert voor Allens eigen geboorte (wonderbaarlijk eigenlijk, als je daar bij stil staat), voor muziek, voor de Côte d'Azur. Dus zelfs als de plot zich al laat raden op basis van twee minuten trailer, dan nog blijft het een genoegen. Misschien geen cinema die zin geeft. Wel cinema die zin heeft. Zin in zichzelf.

En dus? Dus werd er gelachen, kostelijk. Dus werd er gegrijnsd, stiekem. Dus werd er gehoopt, openlijk. Dus verlieten allen de zaal, in hun nopjes. En overtuigd van het feit dat het leven wel vaart bij een bescheiden portie kitsch en sentiment. Bij magie, bij maanlicht. Bij liefde, tegen beter weten in. Bij films die geen grote kunst pretenderen te zijn, maar best plezierig in elkaar steken. Ja dus, ook bij ‘Magic in the Moonlight’.

3,25*

Woody Allen maakt ieder jaar een nieuwe film en doet dit al voor vele jaren. De laatste jaren maakt hij soms en goede, Midnight in Paris, en soms een minder goede zoals From Rome With Love. Dat is het risisco van zo snel een film willen maken, de man lijkt soms wat teveel snelheid te willen maken met het schrijven en schieten van de films, dat dit ten koste kan gaan van de kwaliteit. Zijn nieuwste film is voor 75% een goede tot zeer goede film, het einde breekt alleen af wat Allen de hele film probeert op te bouwen, wat jammer is.

‘Magic In The Moonlight’ Review | Filmtakers

Deze film heeft alles wat ik fijn vind aan de meeste films van Woody Allen de laatste jaren. Fijne humor, geen Allen als acteur, heerlijk dromerige sfeer, prachtige locaties en uitstekende cast. Ik ben weer eens hopeloos verliefd geworden op Emma Stone en ook Colin Firth is erg leuk. Verder is het verhaal misschien wat voorspelbaar, maar wel erg geinig. Gewoon een hele fijne vrolijke film.

4*

Ik hou eigenlijk niet van Allen, maar toch beland ik door omstandigheden op regelmatige basis bij zijn nieuwste film in de zaal. Wat dat betreft viel deze me mee. Al moet je dan wel in een bui zijn om door zijn eeuwige gezeur over de Angelsaksische elite die allemaal in Europa gaan zitten heen prikken. Ook weer met dat quasi-intellectuele gedweep dat de kop op komt steken.

Het werkt als film vooral door de rollen die erg aangenaam zijn. Firth was leuk als karikatuur van zichzelf, en ook Emma Stone sloot zich daar goed bij aan. De setting en het tijdsbeeld was verder aardig neer gezet, en de warme uitstraling van de film hielp wel.

Natuurlijk was het verhaal extreem voorspelbaar en had de film lekker moeten stoppen toen Firth de boel ontmaskerd had. Lekker verbitterd en zelfingenomen terug naar Engeland, maar in plaats daarvan krijgen we een hoop slap afgezaagd gezeik. Jammer, maar voor de rest best een leuk filmpje. 3*

Wat een heerlijke roaring twenties sfeer! De prachtige kostuum en auto's en niet te vergeten de soundtrack maken direct dat je helemaal in het verhaal zit. Overigens heb ik de film gezien in Theater Tuschinski zaal 1 dus dat maakte het plaatje helemaal compleet.

Leuk verhaal over wetenschap versus magie, liefde en verstand met een voortreffelijke Colin Firth.

Een fijne film om te zien.

Een klassiek gevalletje van een komedie waarin alle grappen al in de trailer zaten. Dat is natuurlijk al jammer, maar helemaal treurig is het wanneer diezelfde grappen in de trailer veel beter uit de verf komen.

Dat heeft voornamelijk te maken met het script: hoewel het een charmant gegeven is, valt Allen terug in voorspelbare plotwendingen en dialogen en scènes van het niveau kerstmusical. Een personage wandelt de scène binnen, verteld wat er gebeurt is en/of wat hij of zij (daarbij) voelt en na een kleine conversatie over deze informatie verlaten de acteurs de scène alweer (waarbij er wellicht nog wat pretentieuze name-throwing wordt toegepast). Dat de doorgaans zo fijne acteurs elke overtuiging en chemie met elkaar missen maakt dat het hele verhaal zo triviaal aanvoelt als het maar kan.

De daarnaast afschuwelijke montage en saaie cameravoering maken van deze film een prutswerkje dat door mij zo snel mogelijk weer vergeten zal worden, ware het niet dat het tot nu toe één van de slechtste films is die ik dit jaar gezien heb.

Ligt het aan mij of lijkt Colin Firth's stem steeds meer op die van John Cleese naarmate hij norser gaat praten?

Magic in the Moonlight verraste me aanvankelijk. Inmiddels lijkt Woody Allen om en om een uitstekende film te maken, dus volgens dat patroon moest Magic in the Moonlight een wat mindere zijn, aangezien Blue Jasmine in de 'uitstekend' categorie valt. Veel gaat hier vanaf het begin goed, met name de erg fijne sfeerschepping van zowel tijd als plaats en de casting van Colin Firth en Emma Stone in de centrale rollen. Daarnaast zijn er natuurlijk de vele geestige one-liners, hier voornamelijk uitgesproken door Firth die te Brits is om een Allen-imitatie af te geven en daardoor fris aanvoelt.

Het lijkt zelfs een aardige, lichte meditatie op wensdromen a la Midnight in Paris te worden. In principe is dat ook zo; het gegeven van verlangen naar magie, maar het niet kunnen zien is zeer aardig, maar het verliest gewoon wat dramatische kracht zodra Firth gaat geloven in Stone's krachten. De humor verdwijnt en de dialogen worden dan voornamelijk licht-filosofische bespiegelingen die wat te lang doorgaat. Het helpt ook niet dat ik al snel raadde dat die vriend achter de bedrieging zat. Het was te duidelijk dat hij alle informatie bezat die Stone kon oprakelen. Enkele andere, latere scènes hebben ook een te lange lengte. Het gebed of dat moment waarop Firth's tante hem overtuigd dat hij verliefd is zijn aanvankelijk erg leuk, maar worden te ver uitgerekt.

Als laatste was dit misschien een film die beter was geweest als de twee elkaar aan het einde niet bij elkaar gekomen waren. Het was gewoon niet overtuigend dat zij alles voor hem zou opgeven, aangezien hij haar niet echt iets te bieden had en nauwelijks leek te respecteren. Misschien was het krachtiger geweest als Firth de magie van het leven (liefde) vond, maar het weer kwijtraakte door zijn eigen ongeloof vooraf. Daar stevende het verhaal op af.

Helaas, ondanks enkele momenten die eruit schoten is dit toch vooral een tussendoortje. Aangenaam en soms geestig en sfeervol, maar hier had meer ingezeten. Zeker omdat dit een uitgangspunt is waarvan ik het gevoel heb dat Allen er echt iets speciaals van had kunnen maken.
3*

De films van Woody Allen, het is een genre op zich. Zijn meeste films kunnen dienen als psychologisch drama (de stenen zijn zo neergezet) maar Allen kiest gewoon vaker voor lichtvoetige fijne filmpjes. Pakt hij wel eens uit, dan krijg je een klein meesterwerk als Match Point, doet hij dat niet, dan is het altijd afwachten hoe het eindresultaat zal zijn. Het muntje bij deze Magic in the Moonlight valt de juiste kant uit.

In dit geval ligt dat vooral aan de sfeer, aan de warme idyllische fotografie die we inmiddels kennen maar aan de Franse zuidkust extra tot zijn recht komt, aan de hele setting in de twenties met kostuums, auto's, sets en zelfs met een rollend doek als men een ritje maakt in hun voiture. De film gaat over goochelen, over illusies, en is in wezen zelf een grote illusie, in een wereld die wel kan hebben bestaan, maar gewoon net niet echt genoeg voelt. We kijken naar een film, en dat weet je als kijker, maar in dit geval maakt het niet heel erg uit, want het kijkt gewoon heel prettig weg. Daarnaast is het tempo gewoonweg uitstekend, zeker in het eerste gedeelte, waarin geen scène te lang duurt en snedig is gemonteerd. Zo over de helft zakt dat allemaal wel iets weg, maar door de lengte heb je er niet veel last van.

Verder leuk spel van Stone en soms goed en soms bloedirritant spel van Firth. Is hij rustig, dan weet hij een mooie emotionele dimensie toe te voegen en zijn zijn blikken al voldoende om mee te gaan in zijn personage, maar wordt hij hysterisch en stopt hij maar niet met praten, dan vind ik hem gewoonweg vervelend en dat doet echt wel een beetje afbreuk aan de film. Verder is het als geheel nergens echt sprankelend of bijzonder (alleen in het observatorium) en de twist zie je al snel aankomen maar het is wel erg aangenaam kijkvoer. 3,5*.

Woody Allen is mijn ding niet.

Meteen toen de film begon en de oubollige titeltjes in beeld kwamen schoot het me al door mijn hoofd dat ik misschien toch bij de verkeerde film zat, dat ik deze had moeten overslaan. Maar het viel mee, het begin vond ik best aardig, en het leek er even op dat ik een van de uitzonderingen op de regel gevonden had - er zijn tenslotte best Allen-films die ik wel goed vind. En wat een voorwaarde daarvoor lijkt te zijn was al ingevuld - hij speelt zelf niet mee.

Halverwege gaat het dan toch mis. Het verhaal dat tot dan toe grappig, een tikkie magisch en een pietsje mysterieus was gaat over op een wat suf uitleggerig gedoe. Dan begint me ook de soundtrack op te vallen - en die is echt niet best.

Aan Emma Stone ligt het niet. Firth heeft een paar goede scenes, maar ook een paar niet zo goede. Zou hij toch beter moeten kunnen. Maar wat me het meest tegenviel is dat de tweede helft zo flauw is. Jammer. Toch weer een 'echte' Allen - een die ik echt niet waarderen kan.

Blergh. Eéns met NYSe op de eerste pagina. Wat een gezapige film van Woody Allen. Magic in the moonlight is zo zouteloos als de titel al doet vermoeden: de film kent geen enkel origineel moment, is nergens scherp en nooit grappig. Het kabbelt maar voort en voort en onderwijl denk je als kijker; en wat wilde Allen ook alweer toevoegen aan de 44 films die hij al maakte?

Zelfs een Allen film op halve kracht is de moeite waard; maar meer dan dat ook niet. De dialogen, waar Allen het toch een beetje van moet hebben, zijn te gezocht en komen niet fijn uit de monden van de redelijke cast.

Ditmaal wordt Allen gespeeld door Firh (daar komt het toch op neer) en Firth is een goed acteur en Stone doet het ook niet onaardig, maar van chemie is geen sprake.

De setting is wel goed en het kijkt lekker weg. Toch mag de volgende film van Allen wel weer wat scherper.

Maar weer eens een Allen tussendoor. Fijne film deze 'Magic in the Moonlight', alleen jammer dat het niveau van het 1e deel uit de film niet constant wordt behouden. De sarcastische Firth zorgt toch voor de leukste momenten. Vanaf het moment dat-ie in Stone begint te geloven (+ natuurlijk de wending op het einde) wordt en is het allemaal net even wat minder leuk. Allen blijft gelukkig strooien met mooie beelden uit de jaren 20 in zuid Frankrijk. De film ziet er prachtig uit en kent een zeer prettige sfeer.

Luchtige film van Woody Allen. Emma Stone is (wederom) erg charmant en ook het acteerwerk van Colin Firth is prima. Het plot is degelijk, de film moet het echter vooral hebben van de sfeer, de setting en het acteerwerk.

Deze op goed geluk eens meegebracht. Niet echt de bekendste van Woody, maar 'k was toch wel aangenaam verrast. Het is een erg toegankelijke film geworden.

Tof om eens een andere actrice in z'n films te zien dan Scarlett en was wederom aangenaam verrast door Emma Stone. Verder deed de rest van de cast het uitstekend.

Een aangename jaren '30 sfeer en dito muziek. Voor de rest zag de film er ook prima uit.

'k vond het wel een aanrader en 'k wil deze gerust nog eens her bekijken.

Aardig filmpje, doch niet heel bijzonder. De film is over de hele linie correct, mooie beelden, warme tinten, keurig acteerwerk, en een luchtig verhaaltje. Het begint vrij aardig met een illusionist die een mysterieuze dame die als medium werkt wil ontmaskeren. Dat verhaal weet de interesse te wekken en ook aardig vast te houden, jammer genoeg is daarmee wel het hoogst haalbare niveau in deze film bereikt. Telkens als de film dreigt te verzanden wordt er op het nippertje een keurige draai aan gegeven waardoor het door kan blijven gaan. Hoe eenvoudig de sceptische illusionist zich laat inpakken is niet erg overtuigend, maar dat is voor het verhaal in de visie van Woody ongetwijfeld irrelevant. Het laatste kwartier is wel overbodig, de afloop is dan al beslist en wordt onnodig uitgesmeerd.

Een vrij typische Woody Allen-film. Filmisch vlekkenloos, niet onprettig om naar te kijken, maar wel heel oppervlakkig. Fijn in ieder geval dat Woody Allen over zijn stadspamflettenperiode heen lijkt te zijn. De nadruk ligt op het verhaal en niet op de betalende stad die als achtergrond gepromoot wordt (denk aan Midnight in Paris, Vicky Cristina Barcelona, To Rome with Love... gelukkig maar dat Amsterdam niet wou betalen, anders hadden we ook een (dure) Woody Allen in Amsterdam gehad). 3*

Goeie film waarin een goochelaar wordt gevraagd om een medium te ontmaskeren. Een romantische comedy a la Woody Allen ditmaal gesitueerd in het zuiden van Frankrijk eind 1920 (dus genoeg mooie zomerse plaatjes). Onderhoudend en vol goeie en ook wel boeiende dialogen. Een kleine 3.5 sterren.

Het komt op een of andere manier allemaal een beetje simplistisch over. Vooral de scene-opbouw is van een niveau 'dit en dit bespreken we, klaar, en nu door naar de volgende scene'. Ik kwam er niet echt lekker in, en was me er heel de tijd vol van bewust dat ik naar een verfilmd script zat te kijken en naar acteurs die zochten naar een manier om hun rol vorm te geven. Vooral Colin Firth is vaak nogal overdreven en niet heel overtuigend, en dat zelfde geldt in het begin eigenlijk voor Emma Stone.

ZIjn omslag ten opzichte van Sophie komt ook nogal uit de lucht vallen en voor zijn tweede omslag later in de film geldt eigenlijk hetzelfde. Nogal gemakzuchtig gedaan allemaal.

Ik moet zeggen dat het tegen het einde wel iets beter wordt, het thema en de boodschap pakken nog wel leuk uit. Het scheelt ook dat de setting erg mooi en zonnig is en op zich de sfeer wel goed zit.

Ik zeg het al jaren, hoewel ik Woody erg hoog heb zitten, het is misschien eens tijd voor hem om te stoppen met films maken, of er wellicht wat minder te maken in plaats van elk jaar weer een middelmatige.

2,5*

Een goed komedie/romantiek film...

Goed verhaal...

Goed acteerwerk...

Bekende acteur Colin Firth...

Goed achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Hoewel hij in Midnight in Paris zogenaamd afgerekend had met de opvatting dat Frankrijk in de jaren 1920 het Gouden Tijdperk is, heeft Woody Allen zijn nieuwste geplaatst in... Raad eens.

Het uitgangspunt is leuk. Colin Firths personage heeft wat van Patrick De Witte, de betreurde voorzitter van SKEPP - een organisatie die elke aanspraak op het bestaan van paranormale begaafdheid probeert te ontkrachten.

Het is moeilijk te geloven dat deze geharde skepticus zich zo gemakkelijk om de tuin laat leiden en op het einde van het eerste bedrijf plots gelooft dat Sophie (Emma Stone) echt helderziend is. De enige logische verklaring is dat zijn vriend Howard (Simon McBurney) in het complot zit, maar die mogelijkheid komt even niet bij hem op.

Hierdoor wordt een klassieke dramatische opbouw mogelijk volgens de driedeling these-antithese-synthese. Eerst gelooft hij niet in magie: these. Dan gelooft hij er wel in - antithese - en gedraagt hij zich veel sympathieker en romantischer. In de derde fase - synthese - is de illusie ontkracht, maar heeft hij geleerd om de aangenamere kanten van zijn persoonlijkheid te etaleren en dat liefde een vorm van magie kan zijn.

Het liefdesverhaaltje dreigt een beetje zoetsappig te worden. Bij Woody Allen komt een happy end niet vaak voor. Om het grote leeftijdsverschil tussen de twee hoofdrolspelers te maskeren hebben ze Firths haar donkerder gemaakt. Ze doen het allebei erg goed. Firth loopt er keurig gekleed bij; Emma Stone kleurig met soms bloemmotieven. Het contrast tussen het nuchtere en het dromerige type levert mooie momenten op. Het is onvermijdelijk dat ze naar elkaar toe groeien. Opposites attract.

De zomerse sfeer van Zuid-Frankrijk wordt weergegeven door het getsjirp van krekels en een zee van licht en heldere kleuren. De natuur op de achtergrond lijkt soms op een schilderij van Seurat.

Allen gebruikt weer muziek uit die periode. Brice (Hamish Linklater) begeleidt zichzelf op de ukelele terwijl hij I'm Always Chasing Rainbows zingt. De melodie van dat liedje is geleend van de Fantaisie-impromptu van Chopin.

Het citaat weary, stale, flat and improfitable komt uit Hamlet, dus geen Dickens. Sterkste oneliner: We all hope someone will come along with superpowers, but the only superpower certain to show up wears a black robe. Dit illustreert weer eens Allens existentialistische visie op de dood en is tegelijk een steek onder water naar het populaire superheldengenre.

Aangenaam klein filmpje van Woody Allen, leuk zolang het duurt maar qua plot aan de erg dunne kant. Colin Firth is gelukkig erg grappig in de cynische hoofdrol en de film kabbelt op prettige wijze voort, zodat je niet echt doorhebt dat alles wel wat weinig om het lijf heeft. Absoluut een iets mindere Allen-film, maar net plezierig genoeg.

Zeker niet de beste Woody Allen film, de sfeer en de beelden zijn prachtig geregisseerd maar het verhaaltje stelt helaas niet al te veel voor. Het lijkt als of Woody dit script snel geschreven had, het is in mijn ogen bijvoorbeeld bij lange na niet zo briljant als You Will Meet a Tall Dark Stranger & Midnight in Paris die een aantal jaren hiervoor kwamen. Net als met To Rome with Love lijkt het verhaaltje zelf maar weinig om het lijf te hebben. De dialogen maken gelukkig wel weer veel goed en de bekende jazz muziek maakt het toch wel weer een typische Woody Allen film, alleen mis ik een scherp randje. Het einde vond ik ook wel kort door de bocht, iets wat ik over het algemeen niet gewend ben van deze beste man.

Tja, de beelden zijn prachtig en de muziek is passend en feel-good en de acteerprestaties zijn degelijk, jammer dat het verhaaltje na de eerste helft steeds minder weet te blijven boeien. Ik hoop dat Woody voor dat hij is overleden nog 1 keer komt met een ultieme verrassing, hij heeft het zeker nog wel ergens in zich want hij blijft 1 van de aller beste regisseurs en schrijvers die we mogen aanschouwen.

2,5*

Ongelooflijk saai verhaal dat aan alle kanten rammelt. Plus dat het concept (erg) jonge vrouw met oude man me stoort. Zeker in combinatie met Woody Allen.

Pluspunten zijn het film- en acteerwerk.

Fijngrappige, romantische komedie waarin de dialogen toch heel belangrijk zijn en waarin Colin Firth toch weer eens zijn klasse op dit vlak demonstreert.

Zet Woody Allen misschien niet meer die meesterwerkjes neer van destijds (alhoewel), deze "Magic in the Moonlight" kon toch wel bekoren, want naast het geciteerde dialoogwerk, toch een charmant sfeertje en de intrige zelf was echt grappig, levenstheorieën inbegrepen.

Zoals steeds valt de soundtrack bij Woody Allen in mijn smaak.

Wat een fijne verrassing. De film heeft vaart, flair, mooie plaatjes en gebruikt de Engelse taal fantastisch. Mooi personage ook dat van Colin Firth en goed neergezet. Aan Emma Stone die ik meestal geweldig vind moest ik even wennen in deze rol maar ook mij weet ze om haar lieftallige vinger te winden.

Charmante film, aanradertje.

Zeer matig.

Eén van de mindere Woody Allens. Colin Firth is erg zwak en Emma Stone evenzeer. Dat ze dan ook nog geen niks van onderlinge chemie hebben, doet de film al helemaal de das om. Verder ook qua setting niet echt mijn ding. Ik mis de gezelligheid of warme kwajongenscharme die Allen z'n films vaak weet mee te geven. Enerverend, dat moet zowat het eerste woord zijn dat bij me opkwam na afloop. Dat is niet de eerste keer dat ik dat heb bij een film van Allen, maar de laatste tijd was dat gevoel toch vaak uitgebleven. Bij deze dus niet. Spijtig.

2

Het is allemaal wel mooi en gezellig, he. Maar waar is de inhoud?

Emma Stone is vrijwel altijd charmant maar ze heeft totaal geen chemie met Colin Firth die alweer een arrogant typetje speelt. De sfeer die wordt gecreëerd met het zuiden van Frankrijk, de jaren '20 en de gezellige muziek zorgt voor een rustgevende film. Het grote pijnpunt is echter het verhaal. Het voelt als een film die Woody Allen wil nadoen in plaats van door Allen gemaakt is. Originaliteit is niet te vinden en uiteindelijk zit je gewoon 97 minuten te staren naar een meute saaie personages met de sympathie van een courgette.

2,5*

Hoewel de film niet extreem bijzonder was, had het zeker elementen waar ik van geniet in films, waaronder het element van surprise. De hele film vraag je je af of Sophie echt helderziend is of dat ze maar een spelletje speelt. Wel leek het leeftijdsverschil tussen Colin Firth en Emma Stone iets te groot, waardoor ik het soms moeilijk kon geloven wat ik voor mij zag. Magic in the Moonlight is hier en daar verrassend en leuk om naar te kijken, en bevat goede acteurs. Een luchtige romantische film, met een vleugje magie in de vorm van illusionisme.