Magic in the Moonlight (2014)

Bij Woody Allen:

Hoofdrol voor Colin Firth in Woody Allen-komedie | nu.nl/film

Hij keert na Midnight in Paris terug naar Frankrijk.

Greek Crisis Inspires Woody Allen Film | Hollywood.GreekReporter.com

Titel, release datum en afbeeldingen nieuwe Woody Allen film met Emma Stone & Colin Firth | Filmtakers

Vanaf 21 augustus in de bioscoop (Paradiso)

Hij gaat maar door die man

Nederlandse poster

Nederlandse trailer

‘Magic in the Moonlight’ Review: Colin Firth, Emma Stone Light Up Woody Allen’s Latest | Variety

"Romance blooms under the sun and the stars in Woody Allen’s “Magic in the Moonlight,” a high-spirited bauble that goes down easy thanks to fleet comic pacing, a surfeit of ravishing Cote d’Azur vistas and the genuinely reactive chemistry of stars Colin Firth and Emma Stone."

In alle eerlijkheid niet zo heel erg benieuwd naar deze Woody Allen, ik wacht daarom ook nog even de reviews komende maand af.

De reviews die er al zijn zijn niet bijster slecht maar lopen ook niet over in enthousiasme.

Weer een typische Woody Allen film. Veel intellectueel geneuzel en de bekend in de oren klinkende muziek. Niks nieuws dus. Het jaren twintig sfeertje met mooie oude vehikels werd wel mooi neergezet. Het verhaal met weer een zeer voorspelbaar einde vond ik honderd keer niks maar de zeer aantrekkelijk ogende Emma Stone voorkomt dat ik deze film een onvoldoende geef. Een ander positief punt is dat Woody Allen zelf niet meespeelt anders had zelfs Emma Stone voor mij de film niet kunnen redden vrees ik.

3,0*

Wat zou het leven zijn zonder magie? Een treurig bestaan op een miezerige aardkloot, bevolkt met cynici in hart en nieren, figuren van het genre dat doorwinterd donderwolk Colin Firth met verdomd veel energie op het scherm weet te toveren. Magie is nodig om niet tot verzuren tot een oude knar die er nu eenmaal vrede mee heeft genomen dat “geluk niet de natuurlijke staat is van de mens”. Magie is het voorbehoedsmiddel tegen een gortdroge kijk op de mensheid, die onvermijdelijk resulteert in misantropie. Welke magie? De magie van bijgeloof, van geloof, of wie weet zelfs…van cinema. Van een beeld waarin Monet plots doorschemert. Van een heerlijk ouderwets swingende soundtrack. Van een thematiek die zich doorheen de film blijft ontwikkelen. Want lijkt ‘Magic in the Moonlight’ oorspronkelijk te focussen op het vraagstuk naar bovennatuurlijke krachten, dan verschuift de klemtoon uiteindelijk naar de individuele perceptie van mystiek, in welke gedaante dan ook. Laat je die als mens toe in je leven, of niet? En wat gebeurt er als je dat niet doet? Is er dan nog ademruimte? Of ruik je, als je alle mysterie radicaal afzweert, al voortijds naar de verrotting van je eigen plezier, dat zich onverwijld heeft ingezet?

Ah. Een luchtige, doorzichtige film, zeer zeker. En toch: ontroerend, als onomwonden pleidooi voor een fractie irrationaliteit, om de dagen draaglijker te maken, het leven lichter. Allen synthetiseert er als het ware zijn oeuvre mee – heeft hij immers ooit iets anders gedaan dan triomfantelijk door de decennia van zijn verblijf op aarde gewalst, de existentiële vraagstukken met de glimlach aangeraakt, de grootmeesters van de kunsten met ondeugend genoegen geciteerd? Ook nu zijn die laatste weer van de partij: een best of van Stravinsky, Ravel en Beethoven – wiens zevende symfonie, zo weten we bij deze, allicht Allens lievelings moet zijn. Nee, iets scherpzinnigs heeft de auteur/regisseur niet toe te voegen aan de standaardwerken uit het klassieke repertoire. Maar als er liefde is, is er dan diepgang nodig? Aha! En! Net daarvan loopt Allens film alweer over: liefde. Liefde voor vrouwen, voor humor, voor een tijdperk dat zich net situeert voor Allens eigen geboorte (wonderbaarlijk eigenlijk, als je daar bij stil staat), voor muziek, voor de Côte d'Azur. Dus zelfs als de plot zich al laat raden op basis van twee minuten trailer, dan nog blijft het een genoegen. Misschien geen cinema die zin geeft. Wel cinema die zin heeft. Zin in zichzelf.

En dus? Dus werd er gelachen, kostelijk. Dus werd er gegrijnsd, stiekem. Dus werd er gehoopt, openlijk. Dus verlieten allen de zaal, in hun nopjes. En overtuigd van het feit dat het leven wel vaart bij een bescheiden portie kitsch en sentiment. Bij magie, bij maanlicht. Bij liefde, tegen beter weten in. Bij films die geen grote kunst pretenderen te zijn, maar best plezierig in elkaar steken. Ja dus, ook bij ‘Magic in the Moonlight’.

3,25*

Ik had hier over gelezen. Emma Stone zou er geweldig uit moeten zien in deze film blabla... trailer ziet er duf uit helaas.

Blue Jasmine vorig jaar was een grote stap in de goede richting, maar To Rome with Love was weer een grote misser..

Wat mij betreft mag Woody zich meer richten op films met meer inhoud, de drama films met andere woorden.

Wederom een hele leuke Woody Allen met prima dialogen en een schitterende Colin Firth. Leuke film!

Ik heb me überhaupt nog niet verdiept in Woody Allen. Ben daar altijd wel toe geneigd geweest door films als Annie Hall en nu ook weer dankzij Emma Stone. Alleen wil het er nog niet van komen.

Mocht je dat doen, is het ook zeker de moeite waard om zijn drama films te bekijken In het bijzonder de film September

Misschien eerst Midnight in Paris. Ik las het plot op IMDB en dat klinkt toch wel interessant. Alleen... Owen Wilson... what do?

Woody Allen maakt ieder jaar een nieuwe film en doet dit al voor vele jaren. De laatste jaren maakt hij soms en goede, Midnight in Paris, en soms een minder goede zoals From Rome With Love. Dat is het risisco van zo snel een film willen maken, de man lijkt soms wat teveel snelheid te willen maken met het schrijven en schieten van de films, dat dit ten koste kan gaan van de kwaliteit. Zijn nieuwste film is voor 75% een goede tot zeer goede film, het einde breekt alleen af wat Allen de hele film probeert op te bouwen, wat jammer is.

‘Magic In The Moonlight’ Review | Filmtakers

De aanwezigheid van Colin Firth én Simon McBurney zou je bijna laten geloven dat ik niet de enige fan van Tinker, Tailer, Soldier, Spy ben. Maar dat terzijde.

Magic in the Moonlight behoort zeker niet tot de betere films van WA. Zijn grapjes beginnen wel erg oubollig te worden. De film wordt gered door het leuke acteerwerk, setting en sfeer.

3*

Heerlijke film. Vanaf het openingsnummer zat ik er al meteen helemaal in. Emma Stone en Colin Firth zijn goed gecast en vooral de droge humor van het karakter van Firth was erg leuk

Allen kiest van alle mogelijke ontknopingen de minst interessante en meest clichématige, waarmee hij in 1 klap de potentieel aanwezige kracht van diverse voorgaande scénes voor een groot deel teniet doet.

Deze film heeft alles wat ik fijn vind aan de meeste films van Woody Allen de laatste jaren. Fijne humor, geen Allen als acteur, heerlijk dromerige sfeer, prachtige locaties en uitstekende cast. Ik ben weer eens hopeloos verliefd geworden op Emma Stone en ook Colin Firth is erg leuk. Verder is het verhaal misschien wat voorspelbaar, maar wel erg geinig. Gewoon een hele fijne vrolijke film.

4*

Ik hou eigenlijk niet van Allen, maar toch beland ik door omstandigheden op regelmatige basis bij zijn nieuwste film in de zaal. Wat dat betreft viel deze me mee. Al moet je dan wel in een bui zijn om door zijn eeuwige gezeur over de Angelsaksische elite die allemaal in Europa gaan zitten heen prikken. Ook weer met dat quasi-intellectuele gedweep dat de kop op komt steken.

Het werkt als film vooral door de rollen die erg aangenaam zijn. Firth was leuk als karikatuur van zichzelf, en ook Emma Stone sloot zich daar goed bij aan. De setting en het tijdsbeeld was verder aardig neer gezet, en de warme uitstraling van de film hielp wel.

Natuurlijk was het verhaal extreem voorspelbaar en had de film lekker moeten stoppen toen Firth de boel ontmaskerd had. Lekker verbitterd en zelfingenomen terug naar Engeland, maar in plaats daarvan krijgen we een hoop slap afgezaagd gezeik. Jammer, maar voor de rest best een leuk filmpje. 3*

Ook hier geen Woody fan, maar vanwege de acteurs/actrices in de film toch gaan kijken. En moet zeggen, een van de films die ik beter kan waarderen!

De settings zijn echt prachtig! Verder wacht je gedurende de film eigenlijk op dat ene onvermijdelijke ding.. Wat uiteraard ook gebeurd en dan is het wel goed genoeg, voor Woody niet.

Wat een heerlijke roaring twenties sfeer! De prachtige kostuum en auto's en niet te vergeten de soundtrack maken direct dat je helemaal in het verhaal zit. Overigens heb ik de film gezien in Theater Tuschinski zaal 1 dus dat maakte het plaatje helemaal compleet.

Leuk verhaal over wetenschap versus magie, liefde en verstand met een voortreffelijke Colin Firth.

Een fijne film om te zien.

Woody Allen verpakt zijn demonen tegenwoordig in aangename feelgood movies. De typisch Amerikaanse obsessie met het oude continent wordt ook in deze film weer smeuïg aangedikt. Lekkere film.

Een klassiek gevalletje van een komedie waarin alle grappen al in de trailer zaten. Dat is natuurlijk al jammer, maar helemaal treurig is het wanneer diezelfde grappen in de trailer veel beter uit de verf komen.

Dat heeft voornamelijk te maken met het script: hoewel het een charmant gegeven is, valt Allen terug in voorspelbare plotwendingen en dialogen en scènes van het niveau kerstmusical. Een personage wandelt de scène binnen, verteld wat er gebeurt is en/of wat hij of zij (daarbij) voelt en na een kleine conversatie over deze informatie verlaten de acteurs de scène alweer (waarbij er wellicht nog wat pretentieuze name-throwing wordt toegepast). Dat de doorgaans zo fijne acteurs elke overtuiging en chemie met elkaar missen maakt dat het hele verhaal zo triviaal aanvoelt als het maar kan.

De daarnaast afschuwelijke montage en saaie cameravoering maken van deze film een prutswerkje dat door mij zo snel mogelijk weer vergeten zal worden, ware het niet dat het tot nu toe één van de slechtste films is die ik dit jaar gezien heb.

Ligt het aan mij of lijkt Colin Firth's stem steeds meer op die van John Cleese naarmate hij norser gaat praten?

Magic in the Moonlight verraste me aanvankelijk. Inmiddels lijkt Woody Allen om en om een uitstekende film te maken, dus volgens dat patroon moest Magic in the Moonlight een wat mindere zijn, aangezien Blue Jasmine in de 'uitstekend' categorie valt. Veel gaat hier vanaf het begin goed, met name de erg fijne sfeerschepping van zowel tijd als plaats en de casting van Colin Firth en Emma Stone in de centrale rollen. Daarnaast zijn er natuurlijk de vele geestige one-liners, hier voornamelijk uitgesproken door Firth die te Brits is om een Allen-imitatie af te geven en daardoor fris aanvoelt.

Het lijkt zelfs een aardige, lichte meditatie op wensdromen a la Midnight in Paris te worden. In principe is dat ook zo; het gegeven van verlangen naar magie, maar het niet kunnen zien is zeer aardig, maar het verliest gewoon wat dramatische kracht zodra Firth gaat geloven in Stone's krachten. De humor verdwijnt en de dialogen worden dan voornamelijk licht-filosofische bespiegelingen die wat te lang doorgaat. Het helpt ook niet dat ik al snel raadde dat die vriend achter de bedrieging zat. Het was te duidelijk dat hij alle informatie bezat die Stone kon oprakelen. Enkele andere, latere scènes hebben ook een te lange lengte. Het gebed of dat moment waarop Firth's tante hem overtuigd dat hij verliefd is zijn aanvankelijk erg leuk, maar worden te ver uitgerekt.

Als laatste was dit misschien een film die beter was geweest als de twee elkaar aan het einde niet bij elkaar gekomen waren. Het was gewoon niet overtuigend dat zij alles voor hem zou opgeven, aangezien hij haar niet echt iets te bieden had en nauwelijks leek te respecteren. Misschien was het krachtiger geweest als Firth de magie van het leven (liefde) vond, maar het weer kwijtraakte door zijn eigen ongeloof vooraf. Daar stevende het verhaal op af.

Helaas, ondanks enkele momenten die eruit schoten is dit toch vooral een tussendoortje. Aangenaam en soms geestig en sfeervol, maar hier had meer ingezeten. Zeker omdat dit een uitgangspunt is waarvan ik het gevoel heb dat Allen er echt iets speciaals van had kunnen maken.
3*

Grappig, Cleese was ook het eerste waar ik aan dacht tijdens Firth's geschreeuw in de openingsscène; daarna werd het me steeds meer Rowan Atkinson.

Wat een ongelooflijke saaie film! Paar keer in slaap gevallen tijdens de film in de bioscoop, toen maar besloten weg te gaan.

1*

Fawlty Towers, 100%, zelfde stem en net zo hysterisch soms.