I Origins (2014)

Vind dat nu niet echt vergelijkbaar om eerlijk te zijn, al kun je het woord zweverig zeker op deze plakken en misschien op enkele van Von Triers films.

Niet zo best, deze film van Cahill over intelligent design versus wetenschap,, waarin met name het zwakke acteren van Astrid Bergès-Frisbey opvalt. Ongetwijfeld een model die ook een acteercarriere ambieert maar nogal slecht voor de dag komt. Zij en Pitt vormen dan ook een ongeloofwaardig stelletje, en de film wordt beter op het moment dat haar personage dood gaat.

Intrigerend wordt de film maar even, als het zoontje nader wordt onderzocht omdat zijn ogen overeenkomen met die van een overleden man, maar al snel daarna volgt een wat onbevredigende finale in India.

Mike Cahill verraste destijds zo aangenaam met de emotionele low budget sciencefictionfilm (of beter: spirituele dramafilm in een sciencefictionjasje) Another Earth. En ook deze film is weer emotioneel soms loodzwaar met een centrale rol voor rouw en een bitterzoet einde. Helaas ontbreekt de originaliteit nu een beetje en weet de film de frisheid van het sterke begindeel niet vast te houden. Daarna wordt de film zelfs een beetje stuurloos. De ambities van de film zullen samen met de ernstige en zweverige toon ook niet iedereen aanspreken denk ik.

Het is allemaal op momenten ook wel weer wat te aangedikt en bovendien van begin tot eind enorm voorspelbaar en hangt intussen te veel van toevalligheden aan elkaar. Wel weer een hoop visuele flair en een goed gekozen soundtrack. De personages zijn goed dankzij het spel van de acteurs, niet dankzij het schrijfwerk. Ditmaal is het niet Marling maar Pitt die de aandacht trekt. En wat is die Berges-Frisbey prachtig zeg. Zelfs haar stem heeft wel wat. Het personage zelf zou me misschien gaan vermoeien na een tijdje. Haar sterfscène is wel sterk trouwens. Het niveau van Another Earth wordt niet gehaald, maar ook deze is wel weer de moeite waard en laat het talent van Cahill zien. Een dikke 3.0*.

Intrigerende combinatie van romantisch drama en SF, met een intelligent script en een prima cast. Regisseur Mike Cahill maakte eerder indruk met zijn debuutfilm Another Earth en komt ook hier sterk voor de dag. Rustig opgebouwd en verteld, fraai gefotografeerd en zorgvuldig in elkaar gezet. Eén en ander zul je met een korreltje zout moeten nemen, vooral naar het einde toe, maar de film is meeslepend en boeiend genoeg om dit door de vingers te zien.

Een film in lijn met Another Earth qua thema's, sfeer en uitstraling. Wat dat betreft niet heel origineel, maar desondanks weet Cahill weer een prima film uit de hoed te toveren. Met een interessant uitgangspunt en invalshoek behandelt hij wat spirituele thema's die al snel melig en cliché kunnen worden. Gelukkig blijft het net voor de rand in I Origins. Dat komt denk ik vooral vanwege de beheerste manier waarop het verhaal verteld wordt en hoe de beelden het woord doen.

Ruime 3.5*

Flavio noemt de woorden intelligent design vs wetenschap.

Zo heb ik het zelf niet direct ervaren, als intelligent design. Gelukkig maar, dan had ik er een stuk zuurdere smaak van overgehouden. Ook al ben ik een zeer overtuigd atheïst die wetenschap ten alle tijde prefereert boven mystiek en religie, voor een filmpje kan ik daar best even afstand van doen. Zoals wetenschappers zeggen, als er bewijs komt dat we ernaast zaten, dan is dat zo. En dat lijkt in deze film te gebeuren. Interessant gegeven dus, daar wil ik best even in mee! Fascinerend juist.

Maar intelligent design impliceert een God als schepper en ontwerper van het leven in al zijn complexiteit en sluit derhalve evolutie uit. Zo heb ik dat in de film niet direct begrepen. Of moet dat blijken uit de film, en heb ik het gemist?
ik kwam niet veel verder dan dat er redenen werden aangevoerd om aan te nemen (in de wereld van de film dan) dat er zoiets is als een ziel, die niet alleen voort blijft bestaan na de dood, maar ook weer in iemand anders terecht komt, en zich bepaalde dingen uit het vorige leven kan herinneren. Reïncarnatie dus. En dat er een fysieke link is naar het patroon van de iris.

Geen van dat alles wijst toch onomstotelijk op intelligent design?

Klopt, ik heb het niet goed opgeschreven. De film gaat over een wetenschapper die intelligent design wil ontkrachten door de evolutie van het oog aan te tonen, het oog dat volgens veel ID-aanhangers te complex is, en daardoor een argument tegen evolutie. De wetenschappers weten de evolutie van het oog door het experiment met blinde dieren min of meer te bewijzen, 1-0 voor wetenschap dus, intelligent design verliest een argument. Maar dan is het zoals je zelf aangeeft reïncarnatie dat als mogelijkheid wordt gesuggereerd.

Dus het is eigenlijk in het eerste deel wetenschap vs intelligent design, en dan in het tweede deel wetenschap vs reïncarnatie...

eensch!

Mooi verhaal.
Halverwege dacht ik wel even, ok hij heeft haar gevonden wat nu?
Maar dan wordt het opeens weer lekker geheimzinnig.
Ook dacht ik bij die testen, toen hij alle letters afging, waar blijft dan test "Z", maar gelukkig kwam die op het eind, mooi gedaan!
Je zou bijna denken dat het ook echt bestaat met die ogen.

Als je veel films kijkt, zoals ik, is dit zeer verfrissend! Ik vond het een origineel en intrigerend verhaal dat me van begin tot eind bleef boeien. Het zet je aan het denken over ons bestaan, iets wat ik zeer interresant vind. Ook het acteerwerk is prima en alles bij elkaar maakt dat ik dit een zeer geslaagde film vind! Ik heb er van genoten! ☆☆☆☆

Top film! Eindelijk een film die vernieuwend is op een flink aantal gebieden en niet telkens hetzelfde riedeltje.

Deze film mengt wetenschap met religie en eigenlijk gaat het niet om wat nou eigenlijk beter is, maar meer om het feit dat alles samenkomt doordat het één het ander ontrafelt.

De film is gelukkig niet compleet SF en dat is persoonlijk ook niet mijn smaak. Teveel wetenschap en SF maken een film voor mij heel gauw afstandelijk en niet goed voelbaar. Juist door er religieuze elementen aan toe te voegen weet de film je te boeien. I origins is dan ook naar mijn mening een film die je of helemaal geweldig vindt of drie keer niks. Gelukkig hoor ik bij de eerste doelgroep.

Je wordt meegesleept in het persoonlijke leven van dr. Ian Gray, die geweldig geportretteerd is door Michael Pitt. De overige tegenspelers doen ook enorm hun best. Zelf vind ik vooral het contrast tussen de twee dames heel interessant. Sofi met haar typische Zuid-Amerikaanse jaloezie en Karen die bijna altijd rationeel probeert te denken.

Voor mij is toch echt het einde van de film het absolute hoogtepunt en gaat het niet om het gelijk krijgen van welke partij dan ook, maar meer om de belevenis die dr. Ian Gray heeft. De film zorgt dat het leven fascinerend blijft. Ook al is het vanaf mijn LCD scherm

Dit is niks voor mij!

Die zweverige sfeer net zoals in de film Mr Nobody bevalt me niet.

Het is echt een studenten film, die ook nog eens bol staat van romantische momenten.

Het is mij gewoon te klef.

1 ster

Wat is dat dan, een echte studentenfilm? Hoe zie jij dat?

Een geschikte film voor mensen die graag films willen analyseren en 'moeilijk doen' omdat hij (al dan niet zogenaamd) complex is, of juist een film voor jongvolwassenen die nog 'maar' in hun studentenfase hangen. Hangt er net vanaf hoe tegen studenten aankijkt natuurlijk. Of je ze als hoogopgeleide, kundige young professionals ziet, of brallerige schreeuwlelijks met een stuitend gebrek aan levenservaring (Beide types zijn ruim voorradig )

Als ik naar mezelf kijk, vond ik in mijn studententijd heus wel titels goed die ik nu niet meer zo waardeer, maar ik zou geen typische studentenfilms kunnen bedenken, net zoals ik geen typische 34-35 jaar oud-films zou kunnen bedenken voor mensen van onze leeftijd. Maar ik ben wel benieuwd wat jij bedoelde!

The Social Network vind ik wel een typische studenten film...

Maar nu je het toch over hokjes plaatsen hebt

Het is voor mij persoonlijk dat ik niet veel met studenten heb.

En als die (hoogbegaafde) verhevenheid de hele film door speelt, dan plaats ik hem daar In dat vakje.

En nee volgens mij zijn films niet speciaal voor bepaalde leeftijd's groepen

Hmm ok. Ik zie The Social Network helemaal niet zo, maar ik ben een groot Fincher fan. Ondanks dat het begint op Harvard, gaat het al snel over legal troubles, het is een soort biopic etc. En fantastisch gefilmd, gemonteerd en goede soundtrack. Studentenfilm klinkt voor mij zo negatief, maar als je het niets vond klopt dat voor jou natuurlijk.

Ik snap verder wat je bedoelt, hoor, al vind ik wetenschap en academia juist wel heel interessant. Maar: ik kan corporale studenten niet uitstaan. Kakkers. Brallers. Hoe je ze ook noemt.

Ik heb weer niets met high school films, over het algemeen.

Snap dat I Origins dan niet helemaal je ding is!

Het verhaal van I Origins gaat ook over ogen!

En dat word in deze film zo aangedikt, en dan ook nog die droomerige sfeer erbij.

Maar ik heb ook helemaal niks met sociale media, maar toch vond ik The social Network goed.

En dat geld hetzelfde voor Mr Nobody, die heb ik 2 keer moeten zien.

Ik geef het niet zomaar op!, soms moet je door bikkelen

Ik vond dit een erg goede film. Waar voor velen deze film langdradig of zweverig bleek, had deze film constant mijn interesse. Het einde vond ik intrigerend en erg verrassend. Wat me trouwens opvalt is dat de trailer (die ik gelukkig pas ná het kijken van de film gezien heb) zo'n beetje het hele verhaal verklapt. Erg jammer.

Voor de tweede maal gekeken. Fantastische film met een einde waar ik echt even stil van was. Acteerwerk, soundtrack en beelden waren uitstekend. Vind deze film behoorlijk ondergewaardeerd.

Geweldige film!

Na de aftiteling is er nog een verassing! Blijf kijken! Dit geeft nog wel een dubbel/naar gevoel als je sommige gezichten ziet en bedenkt wat de boodschap is.

Vreselijke scène na de aftiteling; alsof de voorafgaande 100 minuten al niet drammerig genoeg waren. I Origins is te vergelijken met een opgepoetste uitzending van een TV-dominee. Wel mooi in beeld gebracht en degelijk geacteerd maar uiteindelijk is de film vooral voorspelbare, niet bijster intelligente, spirituele propaganda.

Leek nog even een innig liefdesdansje, de romance die het bal opent, maar al gauw zit je naar twee tere zieltjes te kijken die elkaar wollige dingetjes vertellen (my atoms have always loved your atoms..) en als ze even niet op één lijn zitten, van die verbolgen gezichtjes opzetten.

Het zijn mensen die ik niet wil kennen en daarbij ook nog eens opzichtig gebruikt worden om het thema van de film te voeden. Weinig subtiel van Cahill, die na een uurtje voor- en tegenspoed een mysterie uit de mouw schudt, die de boel even doet opleven.

Maar al snel vervalt het weer in penetrant gedoe rondom religie en wetenschap dat meer en meer gaat tegenstaan. En dat tot en met de aftiteling. De track van Radiohead schoot ook niet bepaald in het juiste keelgat. Het koppie van Salomina is heel wat sympathieker dan de film.

“You ever feel like when you met someone, they fill this hole inside of you,

and then when they’re gone… you feel that space painfully vacant?”

Er zijn zo van die films die je overdonderen en waarover je blijft napeinzen. Niet vanwege de excellent computer-gemanipuleerde beelden, of het briljante acteerwerk van één van de hoofdpersonages of het ingenieus opgezette verhaal vol rare wendingen en verrassende onthullingen, maar door het concept en de diepere betekenis die achter het verhaal zit. Zo ook hier bij “I origins” waarbij de flinterdunne scheidingsgrens tussen het wetenschappelijke en het religieuze in vraag wordt gesteld. Naderhand bekeken vind ik de titel van deze film uitzonderlijk knap gevonden. Als je het rechtlijnig vertaalt betekent het niet meer dan “ik oorsprong”, wat het eerste luik van het hele verhaal dan omvat. Waar kom ik vandaan ? Hoe ben ik als individu ontstaan ? Daartegenover staat dan als je de “I” uitspreekt, dit klinkt zoals “eye”, wat dan weer betrekking heeft op het tweede luik van deze film, namelijk het oog. Nu kan je dit ook weer dubbelzinnig interpreteren. Vooreerst het wetenschappelijk onderzoek dat Ian uitvoert met betrekking tot de ontwikkeling van het oog in al zijn aspecten. En anderzijds is er de zegswijze dat onze ogen de vensters zijn van de ziel. Qua zintuig is het één van de belangrijkste die de mens bezit. De gave van het zicht om alles wat ons omringt te observeren, ons te laten betoveren door de pracht van het dagelijkse leven en waardoor we in staat zijn alles te registreren en kennis te vergaren. Het zijn als het ware ook vensters op de wereld. En het belangrijkste kenmerk is dat elke persoon op onze aarde een uniek paar ogen bezit.

Volledige recensie hier ...

Het gegeven is best interssant . Maar de film is zo lauw.

Mooie film, Mike Cahill met een iets groter budget verder met I Origens, na Another Earth.

Spirituele/filosofische film met een slotvraag: kan een meisje bij een liftdeur een incarnatie zijn?

Dat moeten we als kijker dan zelf maar invullen. Goed gedaan, Cahill.

Tweede film van deze regisseur die ik zie, en er zitten veel herkenningspunten wanneer je het naast Another Earth neerzet. Uiteraard een goed spelende Brit Marling en het scifigenre, wederom redelijk mild hier, maar ook de sfeer en de stijl zijn vrijwel identiek. Als kijker zat ik vrij snel in de film, het verhaal weet je snel mee te nemen, ook al weet je een tijdje niet waar het heengaat. Hoewel de film rustig lijkt voort te kabbelen ligt het tempo waarin e.e.a. wordt voorgeschoteld best hoog. De wendingen waren aangename verrassingen die volstrekt onverwacht kwamen, ik wist van tevoren niet waar het over ging en dat is eigenlijk wel een prima uitgangspunt om deze film te bekijken.

Net als Another Earth bleef deze nog lang door mijn hoofd spoken. Hoewel het concept van deze film misschien niet eens zo heel bijzonder is, levert deze regisseur hier wel een interessante film af die tot de verbeelding spreekt. En inderdaad zoals hier vaker is gezegd een sterk einde.

Mooie film. Ben benieuwd wat deze regisseur voor nog meer moois voor ons in petto heeft. 3,5*

Hmm. Dat geloof ik inderdaad wel

Matig script.

Another Earth was bij lange na niet vlekkeloos, desondanks leek er wellicht wat potentie in Cahill schuil te gaan. Met zijn tweede film maakt hij helaas geen sprong omhoog. Het script is de grootste boosdoener.

Het wil een dromerig sfeertje hebben, maar neemt daarnaast weer erg veel tijd voor het basis verhaaltje. Het zit elkaar erg in de weg. Zo wil hij dat de romance/liefde eindigde. Maar hoe hij daar komt is lachwekkend en ronduit slecht geschreven. Formaldehyde in mijn oog. Shit we zitten vast in de lift. Potverdikkie de lift zaagt mijn vriendin door de helft. Om te eindigen met angst voor de lift. Als dat maar een tiende subtieler geschreven was, was het al 100x beter.

Er zitten nog wel meer matige dingen in. Zo is Pitt een scientist! Only facts! Godsdienst pffftt! Zo een saai karakterschets weer. Dat die Indiase vrouw ook zo een simplistische vraag stelt over of hij zelf wel kan accepteren als er een goddelijke kracht is. Alsof ze het tegen een tiener heeft die net een beetje nadenkt over het leven.

Is het een en al kommer en kwel. Dat niet eens. Stijltje mag ik wel, de eind scene is scenario wise tergend, maar qua flow en stijl best fijn. Helaas wil Cahill zijn film gewichtiger maken dan nodig is. Denk dat het als een early Cronenberg, meer b-film, deze film veel meer goed had gedaan. Dan pik je cheesy scene als die lift veel meer. Nog wat meer gore en prima te doen. Of kies toch meer art house Mallick achtige benadering, maar dan moet je niet alles zo goedkoop benoemen want dat is gewoon vragen om problemen.

2,5 sterren.

Een stuk slechter dan Another earth. Zoals o.a. Macmanus al terecht opmerkt rammelt het script aan alle kanten. Vooral in de tweede helft van I origins krijgt je het idee dat er flink geknipt is in het materiaal, met allerlei onuitgewerkte lijntjes. Zonder dat zou het echter nog niet best zijn geweest. De clichématigheid waarmee de wetenschapper wordt neergezet, maar ook India, alle toevalligheden, het zorgt ervoor dat het drama in I origins eigenlijk nooit geloofwaardig wordt. (Die titel trouwens, nog zo iets, vind zo'n dubbele betekenis door een klankverwantschap tussen een letter en een woord eerlijk gezegd nogal infantiel. Maar goed, dat terzijde.) Waar ik nog over viel was de wetenschappelijke uitstraling die Cahill probeert te creëren, bijvoorbeeld door meermaals met de term "statistically impossible" aan te komen zetten, en dat terwijl statistische onmogelijkheid helemaal niet bestaat. Als je in die wereld duikt, zorg er dan voor dat wat je laat zien ook klopt. Eigenlijk gewoon een slechte film dus, maar omdat ik me toch wel vermaakt heb nog twee sterren hiervoor.