The Fault in Our Stars (2014)

The Fault in Our Stars

Dat deze films zelf bij Nieuwsuur een dik kwartier heeft kunnen vullen moest wel heel veel goeds betekenen. Toen ik echter vroeg wie er mee naar de bios wilde kreeg ik de reactie: dat zal wel weer zo'n druilerige jankfilm zijn. Maar is dat ook echt zo? Één ding wat zeker is, is dat The Fault in Our Stars zeker geen slechte druilerige jankfilm is!

Omdat het verhaal gebaseerd is op een boek ben je als regisseur natuurlijk in je vrijheden gelimiteerd. Nu heb ik het boek niet gelezen, dus is alles een verrassing voor me. Het eerste anderhalf uur was ik dan ook zeer aangenaam verrast. De film is luchtig en frivool met het zware onderwerp op de achtergrond. De ontluikende liefde tussen Hazel en Gus wordt echter een beetje aan je opgedrongen, en het gaat allemaal wat snel. Als geboren en getogen Amsterdammer vond ik dat natuurlijk het toppunt van de film, ook al kun je daar wat op aan merken: Het Anne Frankhuis heeft totaal geen betekenis. Het is slechts om te laten zien hoe zwaar Hazel het heeft. Ze hadden net zo goed de trappen van enig ander grachtenpand kunnen kiezen. Ook wordt Amsterdam behoorlijk geromantiseerd. Het is schitterend, maar behoorlijk vertekend in de film. Het einde is zoals een vriend al zei: huilerig. De film valt op het einde weg in clichés en dat is zonde, want tot dan is het echt een topfilm.

Shailene Woodley en Ansel Elgort zijn als Hazel en Gus niet los van elkaar te zien. Ze hebben dan ook met zijn tweeën een zeer goede chemie. Woodley vind ik er dan net even wat bovenuit steken. Zij is dan ook de centrale personage; je krijgt haar gedachtes en gevoelens beter te zien dan die van Gus. Hierdoor kun je Woodleys acteervermogen beter op waarde schatten. Dat wil niet zeggen dat Elgort slecht is. Integendeel zelfs. Ook hij is sterk in zijn rol.

Visueel gezien is de film niet heel veel bijzonder. Op de paar geromantiseerde scènes in Amsterdam na is niet heel veel noemenswaardig. Oké, de pre-begrafenis vond ik ook mooi gedaan. Een tikkeltje cliché, maar het zag er goed uit. Ook zijn de tekstberichtjes naar elkaar er leuk in gebracht, en die passen geheel in de stijl van de film.

The Fault in Our Stars laat op een paar plekken steekjes vallen, waardoor het niet zo goed is als ik gehoopt had. Ook op het einde vervalt het weer in clichés. Toch moet ook ik maar eens "het bankje" (dat na de opnames verwijdert is ) maar eens gaan opzoeken. De gemeente zou het immers terug gaan zetten.

3.5*

"De nederlaag, beste Brutus, ligt niet in onze sterren, maar bij onszelf”, de quote uit Shakespeares Julius Caesar dient deels als titel voor de nieuwste van Josh Boone – die eerder al STUCK IN LOVE voor zijn rekening nam. En voor een nog onbekende regisseur doet Boone het niet slecht.

Hoewel THE FAULT IN OUR STARS op zich geen origineel verhaal uitmaakt, heeft deze film een heel eigen identiteit. Groot pluspunt is de langzame opbouw van het verhaal. De hoofdpersonages Hazel en Augustus lopen elkaar wel snel tegen het lijf, maar pas na een dik uur delen zij hun eerste kus. Dit alles heeft te maken met Hazels woorden "ik ben een tijdbom” waarmee ze geen slachtoffers wil maken en niemand wil kwetsen. Het decor van het Anne Frank Huis dient als de muur die wegvalt tussen het vriendschappelijke en het intieme die de protagonisten uiteindelijk met elkaar delen.

Tussen Hazel en Gus lijkt er op het eerste gezicht geen chemie te bestaan – een doodsteek wat betreft de casting. Maar de personages van Woodley en Elgort passen perfect bij elkaar. De emoties en verlangens die gaandeweg de film in hun ogen glinsteren, spreken boekdelen. Ze zijn voor elkaar gemaakt. De pijn die ze beiden delen en de hindernissen die ze moeten overbruggen, trotseren ze door zich aan elkaar vast te klampen. Naar het einde toe is een traantje niet meer bedwingbaar en daar hebben zowel de sterke acteerprestaties als de liefde die je hart overmeestert alles mee te maken. Diegenen die het boek nog niet hebben gelezen, zien de twist – of wat ervoor moet doorgaan – niet meteen aankomen.

Hazel en Gus palmen je met hun bloeiende liefde helemaal in. Die grote kracht is wat de film overeind houdt, want zonder de chemie is deze film weinig noemenswaardig. Ook al krijgen de jonge beloftes steun van oude(re) krokodillen als Willem Dafoe, Sam Trammell en Laura Dern. Nederlanders zullen er ook hun landgenote Lotte Verbeek in terugvinden. Een subtiele vrouw die toch al met grote namen als Stephen Rea (NOTHING PERSONAL) en Jeremy Irons (THE BORGIAS) mocht samenwerken.

Een romantisch drama dat de gemiddelde film overstijgt, maar dat volledig berust op het talent van de twee hoofdacteurs. Met een beetje hulp van de regisseur.

Veel is al gezegd over deze film, veel positiefs toch wel, de ontroering, het drama, de cliche's en de soms wat ongemakkelijke scene's. Ik wil hier dan ook alleen maar een lans breken voor Shailene Woodley die hier volgens mij echt een geweldige rol neerzet. Sensationeel eigenlijk. Zelden zag ik een jonge talentvolle actrice zo naturel en intens acteren. Echt kippenvel ! Een Oscar zou op zijn plaats zijn. Vooral door haar acteren trek ik mijn waardering voor deze film op van 4 naar 5 sterren.

Zeventien lentes geleden aanschouwde ik een film in de bioscoop die me nog als de dag van gisteren bij staat. Niet alleen omdat het zo'n sterke film was, maar ook het een tsunami van emoties teweeg wist te brengen op het publiek. Perfectie bestaat niet, en staat gelijk aan een finishlijn die altijd maar een meter op blijkt te schuiven. Karakters als Jack en Rose, en na vandaag Hazel en Gus komen ontzettend dichtbij is de conclusie die ik vandaag trek.

Je ziet wat Gus en Hazel hebben, en (onbewust) projecteer je hun leven en ervaringen op het leven dat je zelf leidt. De partner die je (niet) hebt, de angst om hem/haar te verliezen en hoeveel je van hem/haar houdt. Je proeft hun geluk dan wel verdriet, en realiseert dat de zandloper des tijds ook op een gegeven moment dergelijke beproevingen voor jou in petto heeft. En het doet pijn om te aanschouwen hoe hartverscheurend het leven kan zijn.

'Pain demands to be felt'. Mijn gedachten gaan vannacht naar jullie uit, Hazel en Gus, terwijl ik de arm straks om mijn vriend sla en realiseer hoeveel ik van een liefdevol persoon moet genieten.

4.5*

Een tranentrekker.

Op het eerste gezicht sprak de trailer me niet aan, het verhaal sprak me niet aan, de poster niet, maar toch wel benieuwd geworden. De film wist mij wel te raken.

Je kijkt er naar en denkt intussen hoe verschrikkelijk het zou zijn als je je geliefde zou moeten missen. Ik werd er echt naar van en er zat echt een brok in mijn keel.

In de bioscoopzaal was het eerst heel stil en tegen het einde hoorde ik links, rechts, voor en achter me gesnotter. Dat was geen hooikoorts!

De hoofdrolspelers waren echt aandoenlijk en op zijn tijd humoristisch en zaten heel goed in hun rol.

Mooie film, kan niet anders zeggen.

Net zo goed als het boek...

Toen ik hoorde over deze film werd ik gelijk nieuwsgierig. Een film met zo'n onderwerp is voor af en toe leuk en al helemaal als Shailene, die ook een super rol neerzette in Divergent, er in mee speelt. Een paar weken geleden zag ik het boek liggen bij de bruna en dat heb ik gelijk meegenomen. Ik lees nooit, maar dit boek had ik zo uit. Met veel verwachting ging ik gisteren naar de bioscoop om hem dan eindelijk te zien. Hij was fantastisch. De hele zaal was stil en ontroerd. De chemie tussen Shailene Woodley en Ansel Elgort spatte van het scherm.

5* mede dankzij de sterke acteerprestaties van Shailene.

Prachtige film. Prachtige acteurs. Aangrijpend verhaal

Ah joh. Waarom ook niet? In zo'n vreemde week, met vreemde emoties, ook nog even naar The Fault in Our Stars gaan. Niet bepaald de makkelijke tieten-en-schietenfilm waar ik wat vaker het weekend mee begin.

Meer zo'n film waarbij je mensen wat ongemakkelijk hoort kuchen, zakdoekjes hoort pakken, en waar mensen de zaal uitlopen omdat ze het simpelweg niet meer trekken. Zo'n film die je eigenlijk niet wíl zien, omdat-ie wel eens confronterend zou kunnen zijn. Maar ook zo'n film die je eigenlijk wel móét zien, omdat het verhaal verteld en gehoord moet worden. En een film die nu eens niet direct de verschrikkingen van een ziekte laat zien, maar alleen de mogelijkheden en onmogelijkheden van leven met een ziekte. Welke ziekte dan ook. En dat vond ik misschien nog wel het mooiste van de film: niet de ziekte, alleen de gevolgen ervan.

Oh. En Willem Dafoe speelt erin. Dus je moet 'm gaan zien.

Hulde!

Eerlijk is eerlijk, maar The Fault in Our Stars is gewoon een hele goede film en is mij alleszins meegevallen. Zelf was ik net een paar dagen in Amsterdam geweest, en heb ik ook een bezoekje aan het Anne Frankhuis gebracht, waardoor ik benieuwd was geworden hoe dit allemaal in het verhaal zou worden geïmplementeerd. Met het voornemen de zaal maar direct te gaan verlaten als dit teveel een chickflick zou gaan worden, zat ik in de zaal, en hoewel er een aantal momenten voorbij komen die dit niveau zelfs ruimschoots overstijgen, is de titel in zijn geheel prima toeven. Dus ook voor mannen, al moet er wel bijgezegd worden dat je wel open moet kunnen staan voor drama titels.

Wat wel jammer was, is dat het Anne Frankhuis geen toegevoegde waarde heeft, hoewel het wel leuk is om er zoveel van in de film terug te zien, als je er (zoals ik) een paar dagen geleden zelf nog geweest bent. Heb je echter nog nooit een kijkje in dit museum genomen, dan zul je dit waarschijnlijk een van de mindere gedeeltes van de film vinden en zal dit dan ook overbodig aanvoelen. Wellicht is de link in het oorspronkelijke boek duidelijker, maar hier kan ik geen oordeel over vellen, omdat ik deze nog nooit gelezen heb.

Verder mag deze titel dan wel bestaan uit goedkoop Amerikaans sentiment, maar dit is wel goed goedkoop Amerikaans sentiment. Met name het personage van Dafoe is onverwacht sterk en zijn rol is ook totaal anders dan je op voorhand zou verwachten. Het verhaal verloopt sowieso heel anders dan ik op voorhand verwacht werd, en ik werd dan ook aangenaam verrast. Het hoge punt op IMDB (op het moment van schrijven een 8,3) is dan ook volledig terecht.

4,0*

Niet een type film waar ik altijd heen ga, maar een middagje vrij en een keuze maken in het aanbod en hoepla daar zit je dan.

Eerlijk is eerlijk, het viel niet tegen. De film wordt rustig opgebouwd en schiet in het tweede deel in een versnelling. Het acteerwerk is goed en ( zoals meer is opgemerkt ) Shailene Woodley is zelfs opzienbarend sterk. Ik durf zelfs te stellen dat haar performance de film grotendeels draagt. De licht-sprankelende film gaat over de mogelijkheden en onmogelijkheden van liefde tijdens kanker en het inzicht dat alles sowieso tijdelijk is. Voor mijn gevoel is alles opzettelijk een tikje over de top om het geheel een licht sprookjesachtige sfeer te geven. Vooral bij het acteerwerk van de ouders is voor mij duidelijk dat de regisseur het zo bedoeld moet hebben. Ik heb dus geen moeite met de iets aangezette scenes. Alleen de situatie in het Anne-Frank-huis vind ik niet heel goed gevonden. Wel heel sterk is de rol van Willem Defoe; wat een heerlijke cynische mopperkont zet hij neer.

Helaas gaat het de laatste tien minuten voor mij mis; de vier speeches die dat stuk opsieren proberen in cliche-matige woorden te vatten wat daarvoor tussen de regels al heel goed duidelijk wordt gemaakt. In plaats van uitroeptekens zet de regisseur voor mij daar vraagtekens. Samengevat dus een aardige film met een in clichees vervallen eindstuk. Toch 3,5 met dank aan Sheilene.

Eigenlijk had ik zin in Expendables 3 of Guardians of the Galaxy, maar ja, het was een week te vroeg. Nou, daar zat ik dan, op een doordeweekse avond in mijn vakantie tussen 40 tienermeisjes en hun moeders.

Met de hoge cijfers in het achterhoofd verwachtte ik nogal wat van deze film. Helaas zitten er echt teveel cliché romantische momenten in, hetgeen zorgde voor een hele zaal zwijmelende aaaaah's en één afkeurend kreunende dissonant. Hierdoor zakt een film voor mij zo in aanzien dat ik het echt slecht trek. Het geheel speelde ook niet in op mijn gevoel, het raakte me te weinig. Zelfs Willem Dafoe kon dat niet redden. De rol van Dafoe lijkt op twee gedachten te hinken en komt daardoor niet uit de verf. Jammer.

Het positieve vond ik het acteerwerk, met name van de jongen, Ansel Elgort. Hij heeft het talent en de looks; daar gaan we vast nog van horen!

Hou je van zwijmelen, ben je een 14 jarig meisje of haar moeder dan is dat vast je ding en zeker de moeite waard. Voor mij was dit het niet.

2,5*

Wat eigenlijk een verplicht nummertje was vanuit mijn vriendin (we kijken altijd wat jij leuk vindt!), pakte deze film ondanks mijn aversie tegen young adult en (vals) sentiment boven verwachting goed uit. The Fault in Our Stars bleek niet persé een vrouwen- of puberfilm, als zal hij daar misschien wel nóg beter scoren.

Een verhaal als dit, over coming of age tienerliefde in een context van levensbedreigende ziekte loopt een ernstig hoog risico op sentimentele uitbuiting, overdreven tearjerking en andere valkuilen, maar regisseur Josh Boone manoeuvreert zich daar wat mij betreft (niet iedereen zal het daarover eens zijn) vakkundig omheen. Er is veel ruimte voor relativerende grappen over hun ziekte (die ze over zichzelf en naar elkaar maken), zonder dat je het idee hebt dat er de draak wordt gestoken met ernstige ziektes als deze. Het is juist deze humor en de leuke dialogen tussen hoofdpersonen Hazel Grace en Augustus die de film verheffen boven wat een draak van een film had kunnen zijn, met een slechter script en mindere regisseur en acteurs. Want het moet gezegd: zowel Shailene Woodley als Ansel Elgort spelen meer dan prima, met een aantal daadwerkelijk emotionele scenes.

The Fault in Our Stars is geen perfecte film, maar doet meer goed dan verkeerd. Er zijn een aantal wendingen die de ervaren filmkijker aan zal kunnen zien komen, maar zeker met niet al te hoge verwachtingen zal deze film de meeste kijkers niet tegenvallen. De film bewandelt de weg tussen drama, dood, en lichtvoetigheid wat mij betreft erg knap. Een lach en een traan dan? Het was toch een echte tearjerker? Nou.... I was inches away from a clean getwaway... but Just when I thought I was out... they pull me back in.

Wat mij betreft dus niet alleen voor 14 jarige meisjes en moeders, al is dat wel méér de doelgroep dan mannen van over de dertig. Maar het is absoluut meer dan kijkbaar.

7,6/10, dus kleine 4*

Normaal ben ik niet zo van de romantische films maar ik moet zeggen dat deze film echt heel mooi is om te zien. Het acteerwerk van hun allebij was zeer goed, vooral die van Hazel. Dit maakte de film ook erg geloofwaardig en je gaat als kijker dan ook echt inzien wat voor pijn dit eigenlijk doet als deze ziekte voorkomt bij iemand waar je van houd.

4, 5*

Zelf vond ik het niet zo bijzonder als dat ik hier voor de rest van mensen lees. Ik heb er geen zware klachten over, maar het is meer dat ik er niet zo van onder indruk was. Veel clichés, veel herhaling en bevestiging van: ja het doet pijn en ja ik hou zoveel van je... maar was dat nou allemaal zo geniaal? Ik zou niet weten waarom...

Nogmaals: absoluut niet slécht maar waarom het zo goed of bijzonder zou zijn zou je me toch eens moeten uitleggen.

Ik heb het boek niet gelezen en ik had er ook heus geen super verwachtingen bij verder...

Ik begrijp hé-lù-maal niets van de hetze rondom deze film! Ik heb het een 2,5 gegeven, het is net niet 'meh' en keek wel aardig weg. Maar uit principe wil ik het ergens nog minder geven. Ik zie dat meerdere mensen 'even' welhaast met een terloops nonchalance een 5 hebben gegeven: Werkelijk!!?

Het is weer eens zo'n typisch Amerikaans dingetje, een sicklit en dat is, weer eens zo'n subcategorie binnen het 'lit'-verschijnsel: elk onderwerp moet een eigen persona krijgen, waarin niet het verhaal, de omstandigheden of de dialogen diepte krijgen, maar de personages worden verheven en zelfs dáárin faalt dit verhaal. Ik heb mij gestoord aan het kankersprookje, waarin Hazel vervelend is en Gus aan de oppervlakte blijft. Nu heb je tieners die dat doorhebben en daarin ironie of iets van het cynische laten merken, maar Hazel en Gus waren bloedserieus. De schrijver is zo druk bezig geweest ze interessant te doen lijken en ze een intellectuele dimenstie te geven, dat het geen echte mensen meer zijn, maar een pretentieus en geforceerd heen-en-weer wat ook een lichtelijk schaamtevervangend gevoel bij me opriep. Net als dat awkward moment waarin je je crush introduceert aan je vrienden en een van beide partijen de aftastende stiltes vult met trying-too-hard grapjes en kutverhalen.

Ik was overigens voorbereid op een jankbui, maar het kwam maar niet. Ik meen wel een moment te hebben herkend waarin ik had moeten huilen. Wat precies raakt mensen nu eigenlijk zo erg in deze film? Toen ik het hoorde dacht ik dat het een stukje rauwe werkelijkheid zou weergeven, nou, als de omstandigheden voor de gemiddelde kankerpatiënt er zo uitzien, dan is dat zo slecht nog niet!

Oh ja, kennelijk was er ook iets van een liefdesverhaal tussen die twee. Dat is ronduit bizar. Echt bizar. Nee, wacht. Grotesk.

Ik vond.het een mooi en lief verhaal. Zeker aanrader. Las bij 1 van de reacties een soort van afgrijzen voor de film..ach weet je ,ik ga een film in met een open blik en laat mijn ervaring niet beletten door negatieve opmerkingen, net zoals ik zelf bepaal of ik iemand mag of niet mag zonder de mening van een ander de mijne te laten worden. Ieder zijn of haar eigen mening is gegrond want immers de ervaring van ieder mens is anders maar houdt het gewoon aardig en beleefd en ruimte om ervan te maken wat de ander denkt. Mensen zijn al gauw geneigd een film af te schrijven door slechte recensies. Soms heel spijtig en zeker bij deze. Ik blijf erbij. Mooie lieve film met goede acteurs x

Prachtige film. Fijn acteerwerk en mooie muziek (heerlijke soundtrack!) maken deze film dat je erin gezogen wordt en je je eigen leven gaat vergelijken met die van de hoofdpersonages... zelfs met die van de ouders. Aangrijpend en bij vlagen toch stiekem redelijk luchtig gebracht. De commotie rondom deze film maakte me nieuwsgierig en dat pakte gelukkig goed uit. Aanrader!

Hmm.

Het zal wel niet politiek correct zijn, maar het verhaal van de film spreekt me maar matig aan. Voorspelbaar en uitgekauwd, gezocht tranen trekken. Jong, ziek en niet lang meer te leven - tragisch, maar ik ben ook oud genoeg om dat zelf een paar keer te hebben zien gebeuren, en of het nou echt erger is dan hoe veel bejaarden aan hun eind komen, ik weet het echt niet - je waardigheid verliezen, ten overstaan van al je vrienden, kennissen en familie, met als enige troost dat je het zelf niet meer begrijpt... En hoe emotioneel dit verhaal misschien ook is, de werkelijkheid is dan toch vaak echt heel veel rauwer - en vooral veel naarder. De meeste mensen overkomt dat tenslotte zonder een fijn romantisch sausje, zonder moraal of gedenkwaardige gebeurtenissen, en de trip naar Amsterdam is ook voor sommige Hollanders niet haalbaar.

Maar daar tegenover staat dat de film wel echt erg goed gespeeld wordt. Shailene Woodley doet het goed - erg goed, maar wat me vooral opvalt is hoe goed de bijrollen ingevuld worden. William Dafoe en Lotte Verbeek liggen dan nogal voor de hand om te noemen, maar bijvoorbeeld Laura Dern speelt ook een erg sterke rol.

En, nouja, met plaatjes van Amsterdam kan je me altijd lijmen.

The fault in our stars

op een regenachtige dag was ik bezig om een film te zoeken, door de goede reacties/ recensies ben ik the fault in our stars gaan kijken.

Dit was één van de beste films die ik afgelopen periode heb gezien, er is erg goed geacteerd vooral door de twee hoofdpersonages. films laten me niet snel huilen maar deze heeft het echt laten doen ik werd zo erg in het verhaal gezogen dat je gewoon echt mee begon te leven met de personages. het mooie aan deze film is dat het niet alleen zielig is er zitten ook stukjes in waar ik om kon lachen.

een echte aanrader dit bij name voor tienermeisjes

4.5 echt verdiend

Ik had de trailer gezien en had echt van WOW die film moet ik zien..

Maar ik vond hem een echte tegenvaller, het was niet zozeer een drama film.. maar echt een film gemaakt voor dromende tienermeisjes..

ook het onderwerp kanker hebben werd maar heel ligt genomen.

Het verhaal gaat over dat een meisje met kanker een jongen ontmoet.. verliefd worden.. en tja dan gebeurd er nog wat omheen.

Maar ik heb zelden een film gezien met ZOVEEL cliches... klappen bij de eerste kus door mensen die erom heen staan, die jongen de hoofdpersoon op valt.. wow wat een kwijlbalhoofd heeft hij..

En tja nog vele andere cliches zonder iets te verklappen...

het is jammer want t verhaal had veel mooier en beter kunnen zijn, nu is het gewoon een kwijlfilm voor tienermeisjes.

ondanks dat ik hem afkraak, heb ik me toch iets vermaakt.. en geef ik een cijfer op mn gevoel

3*

Deze film heeft als nadeel dat het lang niet de eerste is die dit onderwerp aansnijdt, en het zal ook wel niet de laatste zijn. Kanker bij kinderen is nu eenmaal een aansprekend onderwerp. En dan is het jammer dat het weer te dik wordt aangezet allemaal. Vooral de muziek was er vaak veel te veel aan, en in plaats van dat het de emotie versterkt, stompt het alleen maar af omdat het zo'n doorzichtig effectbejag is.

Wel geinig vond ik dat joch, juist omdat het zo slick met een knipoog was. Ook de nogal onconventionele rol van Willem Dafoe vond ik wel geslaagd omdat het wat ontnuchterende aspecten en een andere kijk op het leven bracht.

Desalniettemin vond ik het allemaal niet heel sterk, het had subtieler en treffender gemogen. 2.5*

Mooie tranentrekker waarbij je direct bij aanvang wordt meegesleurd in mooi maar keihard verhaal. De film begint luchtig en bouwt rustig aan de relatie tussen de twee hoofdrolspelers. Het bezoek aan het Anne Frank Huis zorgt voor een ommekeer in de film en symboliseert een gewonnen strijd van vriendschap naar liefde, prachtig. Vanaf dat moment neemt de drama het over. Dat is ook het moment waar Elgort iets meer moeite mee lijkt te hebben. Woodley daarentegen blijft ook in dat gedeelte prima overeind. Zij acteert erg sterk.

Sterk drama. 4.0/4.5

Ik kan me nog best voorstellen dat dit als een goede film gezien wordt, met name door bepaalde doelgroepen, maar aan mij is het allemaal niet besteed.

Wat een clichématige, lange zit is me dit geworden zeg. Ik las dat het een boekverfilming is en ik ben niet bekend met deze originele bron, maar voor mijn gevoel wordt zo'n film maar met 1 doel gemaakt: tranentrekken. En dat resulteert dan in een weinig subtiel gebeuren met wat quasi-diepgaande dialogen, maar eigenlijk zo bordkarton als de pest. En waarom moet er bij elke dramatische scene weer één of ander vreselijk zeurderig kutnummer worden ingestart? Zo makkelijk. Overigens is het acteerwerk nog wel oké van eigenlijk iedereen.

Nou 1,5* dan nog maar voor de toevoeging van de mooiste stad van Nederland Nee even serieus, zelfs onze hoofdstad wordt uiteraard weer compleet clichématig benaderd, alhoewel de plaatjes natuurlijk wel aardig zijn, want het blijft een mooi decor. En dan die klapscene in het Anne-Frank-huis.. mijn hemel. Nou goed, punt is gemaakt ik laat het hier maar bij. Niet mijn ding deze film.

Nooit iets over gehoord...film gekeken en was bang voor een goedkope slappe hap film. Niets is minder waar, ga er goed voor zitten en het raakt je op alle manieren. Zo niet dan ben je waarschijnlijk een robot Acteerwerk vooral Shailene Woodley is erg goed en ik dacht haar al eerder te hebben opgemerkt in een film...en idd in Divergent die ik ook al beter vond als de film Hunger games.

Vooral gekeken vanwege Shailene Woodley die het erg goed doet. De film is soms te zoet maar over het algemeen toch wel erg goed. Vooral omdat een erg groot gedeelte zich afspeelt in Amsterdam. Dat had ik niet verwacht maar was erg vet.

Een hedendaagse (veelal werd er via mobiel verkeer gecommuniceerd) tranentrekker. Het inspirerende en subtiel gebrachte kankerverhaal (een universeel thema) werd scherp en geestig verteld, wist de juiste snaar te vinden (tenminste bij mij) en, of je wilde of niet, in het hart te raken. Een mix van luchtige humor, heerlijke en aandoenlijke romantiek, sentiment en tragiek, vergezeld van prachtige beelden (wat zag Amsterdam er mooi uit!) en dito muziek. De gehele cast speelde overtuigend, waarbij Shailene Woodley en Ansel Elgort, behalve onderlinge chemie, geloofwaardig en naturel overkwamen; zij leken voor elkaar gemaakt en hun liefdesverhaal vormden het hart van de film.

Niet mijn ding.

Acteurs oke.

Intelligent uitgewerkte en niet al te sentimentele weepie, vooral de moeite waard door het sterke spel van Shailene Woodley en Ansel Elgort. Zij zorgen er met hun natuurlijke en charmante spel voor dat dit niet verzandt in een melodramatische tranentrekker, iets waar het onderwerp zich natuurlijk uitstekend voor leent. Iets aan de lange kant en sommige scenes zijn iets te dik aangezet, maar overwegend een mooie film. Leuke bijrol van Willem Dafoe overigens.

Afgelopen zomervakantie heb ik het boek The Fault in Our Stars aangeschaft, nadat ik er goede verhalen over had gehoord vanuit mijn omgeving. En inderdaad, één van de mooiste boeken die ik in de afgelopen tijd heb gelezen. Ik ben er binnen drie dagen doorheen gevlogen, het boek liet me maar niet los. Een puur, spontaan, liefdevol en ook grappig boek. Er vloeiden enige tranen richting het einde, wat ik zelden tot nooit ervaar bij het lezen van boeken, en daardoor was ik wat nerveus om deze film te gaan bekijken. Ik ken mezelf bij dit soort films. Dan ben ik een wrak. Dus ik heb er voor gekozen om deze film niet in de bioscoop te zien, maar thuis, in mijn eentje. En gisteravond was het dan zover.

Het opvallendste aan de film vind ik hoe getrouw het aan het boek is. Dit heeft ongetwijfeld te maken met het feit dat John Green aan het proces van deze film heeft meegewerkt, wat ik uit behind-the-scenes materiaal heb opgemaakt, alsmede uit het feit dat hij een klein rolletje in de film heeft.
Een paar kleine dingen zijn veranderd ten opzichte van het boek, maar dat heb je altijd en het is niet noemenswaardig. Het enige dat ik wat jammer vind, is dat het verhaal over de operatie van Isaac niet verder uitgelicht is. Hij is tenslotte de goede vriend van Gus die ook het nodige leed meemaakt in de film, maar dit wordt nu vrij fragmentarisch naar voren gebracht. Er had best een (korte) scene bij gekund waarin Hazel en/of Gus bij hem op visite gaan in het ziekenhuis.

Het gedeelte in Amsterdam is prachtig verfilmd. De gedeeltes die Hazel en Gus bezoeken zijn vanuit de mooiste hoekjes gefilmd, met de mooiste belichting. Ik voelde me zelf ook zo’n beetje een toerist! Het gedeelte in het Anne Frank-huis vond ik juist wel veelbetekenend, in tegenstelling tot wat veel mensen hier lijken te vinden. Het belichaamt de omslag die Hazel maakt: hiervoor hield ze Gus op een afstand, bang om hem pijn te doen (“We’re just friends”). In het Anne Frank-huis beseft ze dat dit geen nut heeft, dat ze het geluk dat haar wordt aangeboden moet meepakken, en ze geeft eindelijk toe aan de liefde van Gus. Dat zij van binnen deze beslissing maakt, wordt duidelijk gemaakt door de toepasselijke citaten van Anne Frank die je tijdens deze scenes hoort. ( “All is as it should be”, “God wishes to see people happy”, “At such moments, I can’t think about the misery, but about the beauty that still remains. Try to recapture the happiness within yourself. Think of all the beauty in everything around you…and be happy”, etc.) Mede hierdoor lijkt Hazel haar beslissing te maken.

En dan komt het onvermijdelijke einde van de film, waar ik mijn hart voor vasthield. Het is prachtig verfilmd, even sober en puur als het in het boek werd beschreven. Net zoals in het boek is hierin de uitzondering de, naar mijn mening toch wel heftige, scene waarin Gus radeloos bij de benzinepomp staat. Hier zie je hoe het vrolijke, slimme karakter van Gus afbrokkelt door die vreselijke ziekte. Het greep me bij de keel en spookt nog steeds door mijn hoofd.

Wat betreft het acteerwerk kan ik zeggen dat Shailene Woodley en Ansel Elgort de perfecte Hazel en Gus zijn. Hun acteerwerk is heel naturel en juist daardoor zo goed: het is puur, het is geloofwaardig. Ik vind het dan ook mooi om te zien hoe de regisseur daar gebruik van maakt: hij zoomt echt in op de emoties die de acteurs laten zien. Bijvoorbeeld wanneer Hazel begrijpt dat Gus is overleden, huilt ze hartverscheurend in bed. Waar een andere film dit 5 seconden laat zien en naar het volgende beeld overgaat, bleef dit vrij lang in beeld, waardoor de pijn extra tastbaar werd.
Ook de bijrollen van de ouders, Isaac, Peter van Houten en Lidewij Vliegenthart zijn prachtig ingevuld. Leuk om een Hollandse actrice de rol van Lidewij te zien vertolken, zo hoort het ook als je in Amsterdam bent! En Dafoe vertolkt de lullige Peter van Houten erg goed, ook de genadeloze uitspraken die Van Houten doet over de ziekte van Hazel en Gus worden in de film betrokken.

Toch zijn er ook een paar dingetjes die ik wat jammer vond aan de film, ook al zijn het kleine schoonheidsfoutjes. Het Franse accent van de ober in het restaurant, wat moet doorgaan voor een Nederlands accent, kan natuurlijk echt niet. Maar ook vind ik het jammer dat er in de hele film niet wordt gerefereerd aan de titel van de film, terwijl in het boek Peter van Houten dit in één van zijn brieven aan Gus benoemt. Een gemiste kans, want nu is het niet echt duidelijk waar de titel op slaat.

Maar ach, al met al trekt dat mijn oordeel over de film niet zodanig naar beneden dat ik er negatief over te spreken ben. Allesbehalve zelfs.

Is dit een tranentrekker? Jazeker, dat is het, zonder twijfel. Maar is dat erg? Nee, niet als het op zo’n sobere, pure, speelse en vooral prachtige wijze wordt gebracht als in The Fault in Our Stars.

Waar slaat de titel op volgens het boek? Ik kan wel wat dingen bedenken maar de film maakt het inderdaad niet duidelijk, ben dus benieuwd