The Fault in Our Stars (2014)

Verfilming van The Fault in Our Stars - John Green (2012) - BoekMeter.nl

Is gedeeltelijk opgenomen in Amsterdam getuige deze foto's/stills

Anne Frank Huis, langs de grachten en op een bankje

YouTube - The Fault In Our Stars | Official Trailer [HD] | 20th Century FOX

Vind Shailene Woodley qua uiterlijk erg goed overeen komen met de 'boekbeschrijving' van Hazel. Ansel Elgort ziet er totaal niet uit zoals ik Augustus in gedachten had, maar dat zul je altijd houden met boekverfilmingen.

Ik heb nog nooit zo uitgekeken naar de komst van een film. En ik ben het eens met Kippie: Hazel is perfect, Augustus is anders dan ik me voorgesteld had. Maar ik weet zeker dat hij goed zal zijn. We hebben hem nog steeds niet in de rol gezien, alleen in de trailer. John Green is erg blij met deze casting, dus ik vertrouw op hem!

Ik weet dat het niet echt gepast is op deze site om heel erg te gaan flippen over een film, maar: NOG 4 MAANDEN!

Hoezo? Niks mis met uitkijken naar een film toch?

Nee dat zeker niet, ik bedoelde meer heel erg fangirling. Op deze site ben je toch over het algemeen wat serieuzer in je uiting over films. Ofzo.

Ah, in die zin. Njah er zijn wel meer mensen die zich wat fangirl/boy-erig uitlaten als ze ergens naar uitkijken, waaronder ikzelf

Haha, er wordt hier inderdaad genoeg enthousiast uitgekeken naar films, niks mis mee toch? Logisch zelfs wel voor filmliefhebbers. Ben wel benieuwd naar deze, lijkt weer zo'n fijn authentiek romantisch drama te worden.

Mha authentiek? Het concept is behoorlijk uitgekauwd. Enige twist is nu dat de tieners niet perfect zijn/ziek zijn. Een authentiek verhaal zou deze personages niet zo belachelijk eloquent maken maar hun normale tienertaal geven. Naar aanleiding van de trailer lijkt het mij gewoon scoren met ziektes en de daarbij gepaarde emoties/zwaktes die mensen daarvoor hebben.

Dikke hit in het openingsweekend in Amerika. Ik blijf vooralsnog sceptisch.

Ik heb het boek niet gelezen, maar ik heb vorige week de film in het buitenland in de cinema gezien.

En wat heerlijk om Amsterdam er in terug te zien! Mooi verhaal, goede acteurs, leuke humor. Ja, zeker een aanrader. Alleen het personage van de Nederlands-Amerikaanse schrijver had niet echt een toegevoegde waarde. De schrijver van het boek had beter een andere reden kunnen bedenken voor de trip naar Amsterdam

Nee. Het fictieve boek An Imperial Affliction en fictieve schrijver Peter van Houten zijn echt een deel van het verhaal. Hazel wilde zo graag weten wat er met de personages uit het boek zou gebeuren omdat ze wilde weten dat er nog leven mogelijk was voor haar nabestaanden na haar dood. Dit gegeven is fundamenteel in het boek en de film. Ook wilde John Green denk ik een punt maken hoe belangrijk fictie kan zijn én hoe fictie niet aan de schrijver toebehoort, maar aan hun lezers. Het is niet simpelweg 'een reden om ze naar Amsterdam te krijgen'. Ik zou je aanraden het boek te lezen, dan snap je wel hoe belangrijk het is en hoe het niet iets is dat zomaar vervangen had kunnen worden door iets anders. Dan was het letterlijk een ander verhaal geweest.

Ik heb hem gisteren gezien. Het heeft me positief verrast hoe ongelooflijk trouw de film was aan het boek, dat had ik niet in die mate verwacht. Alle acteurs zijn goed gecast en spelen geloofwaardig, maar Shailene blinkt echt uit. Ik had niet verwacht dat ze slecht zou zijn, maar ze heeft me echt verbaast. Ik geloofde elke seconde. Ook Ansel is echt Augustus en de chemie tussen de twee is zeker aanwezig. Peter van Houten vond ik erg goed, heerlijk onaangenaam. Een paar stukjes vond ik nét iets te veel van het goede, zoals het stukje in het Anne Frank huis met de voice-over met Anne Frank quotes er constant overheen. Maar dat kan ik ze vergeven, want ze hebben ook heel veel wel goed gedaan. Mede door de scherpe humor/dialogen, de goede acteurs en het realisme is dit geen sentimentele film geworden. Als fan van het boek ben ik zeker niet teleurgesteld!

Een zeer zwaar onderwerp, maar zo mooi voorgesteld.

Knap werk!

Ik was ontzettend gecharmeerd van Shailene in The Spectacular Now, hopelijk doet ze het net zo goed.

Bench from The Fault in Our Stars goes missing in Amsterdam | Film | theguardian.com

Snel een nieuwe (oud gemaakte) neerzetten. Goed voor het toerisme.

* Okay, Hazel Grace?

- Okay..

........ Klap, klap, klap ging het tegen mijn hart aan.

Stilzwijgend en met mijn benen zo ongeveer in mijn nek gedraaid, verliet ik mijn vaste bioscoop, die ik sinds een jaar geleden?, ergens, binnenkwam. Ik geloof voor Les Miserables toentertijd. Ik was, nee, bén, dan ook, helemaal murw geslagen van dit. Ik hoefde niet te huilen, hoewel er op sommige momenten wel tranen in m'n ogen stonden... Maar ik werd wel ernstig emotioneel geraakt. Ik heb geen behoefte aan een vriendje, en gelukkig gaat de romanticus aan mij voorbij.. Want jongens, wat moet je d'r mee? Maar dat wil niet zeggen dat ik niet ongelooflijk geniet van de romantiek om me heen. En dit is wederom echt een film die helemaal in m'n huid kruipt. Me, daar ben ik van overtuigd, niet meer los laat. Alle films blijven je bij, al is ie nog zo slecht. Sommige films lukt het alleen eerder en directer dan andere. Maar ik geloof in principe niet in termen als slecht en walgelijk e.d. Je kunt iets vinden, maar bij benadering is geen film echt slecht.. net als mensen nooit echt slecht zijn. Geen één. En ik houd van jullie allemaal, in welk land je ook mag wonen. Wat voor gedrag jullie ook vertonen en wat jullie ook van mij vinden. Ik houd van jullie... En ik houd ook van Hazel Grace Lancaster en Augustus Waters. Ik zat de hele tijd te denken dat ik nog nooit zó graag iemand had willen aanraken als hier. Ik kan me de laatste keer dat ik zo'n gevoel had niet meer in herinnering halen. Bij sommige films heb je dat imo wel.. dat je erbij had willen zijn en de mensen gewoon aan het werk zien.. dat had ik heel sterk. Perfectie bestaat niet, nergens in, maar drommels drommels, drommels, dit komt wel heeel ver in de buurt van perfect. Het is zo levensecht dat ik er gewoon 100 jaar over kan blijven praten. Ik ben er een uur later nog vol van. 5*&top10! En hopelijk nog een stuk of 1-2 keer hierdoor betoverd worden. Walking on sunshine staat nu op 4...

Ze hebben naar je geluisterd

Amsterdam plaatst 'Fault in our Stars'-bankje op Leidsegracht - AMSTERDAM CENTRUM - PAROOL

Op het Amsterdamse bankje na vraag ik me werkelijk af na het bekijken van de trailer of ik deze film nu moet gaan zien in de bios....

Lijkt mij meer een filmpje voor zwijmelende bakvistieners. Maar goed, ik ga hem waarschijnlijk wel zien op een verloren druilerige dag. Kom ik misschien alsnog met een gefundeerde mening.

Okay...

Af en toe is er opeens een film die je echt weet te raken, bij je binnenkomt zeg maar. Had ik voor het laatst bij the broken circle breakdown. Maar deze past ook zeker in dat rijtje films thuis, prachtige film....

Mooie film die vooral bij de doelgroep als een bom inslaat. Ik zat in een zaal vol met puber-/tienermeisjes en de zakdoekjes waren op een gegeven moment werkelijk niet aan te slepen. Qua impact is het in zekere zin met Amour (2012) te vergelijken, waarbij de films duidelijk elk een eigen doelgroep hebben waar qua leeftijd een hele generatie tussen zit. Wat de kwaliteit betreft kan het zeker niet tippen aan Amour, maar qua effect dat het bij de doelgroep heeft wel. Leuk dat Amsterdam en (het) Anne Frank(huis) een rol spelen in de film, met behoorlijk toepasselijke teksten uit haar dagboek.

De film windt er geen doekjes om, kanker is k*t, alleen wordt het op subtiele wijze voorzichtig geromantiseerd en met alleen de noodzakelijke details gebracht, wat op zich wel past gezien doelgroep en genre. Ook mooi om te zien hoe het heel subtiel, en zonder te moraliseren, een direct verband legt tussen roken, kanker en sterven, een prima en authentieke boodschap die hopelijk goed aanslaat en bijblijft bij de jonge kijkers.

Jammer genoeg zwicht de film uiteindelijk voor een onnodige uitbuiting van oversentimentalisme op z'n Hollywoods waar je u tegen zegt, de film houdt vol en blijft richting de kijker uithalen, net zo lang tot het de allerlaatste traan bij de jonge kijker uit heeft weten te wringen. Dat was niet nodig geweest en scheelt minstens een halve ster.

Overall score: 3,5 a 4 sterretjes wat mij betreft, een must see voor het jonge volk.

Gemixte gedachtes over de film. Het is natuurlijk een hele mooie lieve film met een verschrikkelijk zwaar onderwerp. Maar toch werd het op een fijne vaak luchtige manier behandeld. En hoewel ik heel positief ben over de film denk ik dat het gewoon nog beter zou kunnen zijn (maar dan zou de film misschien wat minder aantrekkelijk zijn voor de doelgroep). En ik ben verder ook niet bekend met het boek. Want het verhaal is weliswaar erg mooi, het is af en toe even te zoet (en dat komt ook door de muziek). Woodley laat wederom zien een geweldige actrice te zijn. Terwijl Elgort daardoor wat minder sterk over komt af en toe. Hij doet het meer dan prima, maar zeker het eerste deel van de film vond ik hem soms wat zwak. Ik heb het zelf wel droog kunnen houden, maar dat geldt niet voor de meeste anderen in de zaal. Maar ondanks mijn kritiek is het wel een must see en gewoon een mooie film. Enige ding wat wel echt tenenkrommend was, was het applaus in het Anne Frank huis.

4*

Echt iets te zoet soms. Dat vond ik jammer. Wel een goed verhaal, maar ook het laatste gedeelte duurde voor mij te lang.

"Pain is meant to be felt."

Van mijn vaste boekverkoopster moest ik eigenlijk eerst het boek lezen, maar ik ben nu eenmaal meer een filmfan. Daarnaast wou ik graag verrast worden zonder veel voorkennis te hebben, wat op zich is gelukt.

Het knappe van 'The Fault in Our Stars' is dat het zo een zwaar onderwerp op een luchtige manier kan brengen. Het resulteert zich in spitsvondige dialogen en goed gedoseerde humor. Dit wordt ondersteund door de onderlinge chemie die Shailene Woodley en Ansel Elgort delen. Ik was met name gecharmeerd van Woodley; haar sterke spel is aandoenlijk te noemen.

Helaas vervalt de film al gauw in clichés en toevalligheden. Hierdoor zijn enkele momenten wel erg melodramatisch aangezet, zoals de scène in het Anne Frank Huis. Gooi hier een zoetsappige soundtrack onder en de (jonge)dames mogen naar hun tissues grijpen. Desondanks vind ik de - voor mij - onverwachte plotwending uitstekend gekozen, waardoor je het geheel anders gaat zien.

Al met al een aardig drama dat jammer genoeg iets te geforceerd aanvoelt. Gelukkig maakt Woodley veel goed. Tevens kon ik het voortkabbelende verloop in het eerste deel wel appreciëren.

Kleine 3,5 sterren.

Poeh, had na een halfuur al geen glazuur op m'n tanden, zo mierzoet is 'ie. Het hele liefdesverhaal was ook erg cliché en voorspelbaar. Uiteindelijk toch wel een dikke voldoende vanwege enkele zeer sterke scènes (zoals die met de schrijver in Amsterdam) en prima tot goed acteerwerk, op die irritante Elgort na.

Heel krappe *3,5

Geheel onverwacht is dit tot op heden de beste film die ik dit jaar heb gezien.

Complimenten aan Boon die een goed gebalanseerde mooie film heeft neergezet.

Een constante mix van verdriet, grappige dialogen, aandoenlijke scenes en uitstekend acteerwerk.

Zeker de moeite waard

Nooit heb ik zoveel snuffende mensen in een zaal gehoord bij een film. Ontzettend mooie verfilming van het boek. Toch geef ik het 4,5 sterren, omdat ik het niet met alle veranderingen eens was, bijvoorbeeld dat Augustus voor Hazel al een vriendin had, die ontzettend op haar leek. Zij had ook kanker en is daaraan overleden. Ook hadden ze het deel na Amsterdam wat langer mogen maken, bij het boek heb ik ontzettend hard lopen huilen, bij de film hield ik het voor een groot deel nog droog. Dit vond ik erg jammer.

Pain demands to be felt

The Fault in Our Stars is een film waar ik al een tijdje naar uitkeek en ik moet eerlijk zeggen dat ik een beetje teleurgesteld ben. Het is geen slechte film, integendeel. Maar ik had het anders verwacht. Het boek heb ik niet gelezen, maar dit komt er nog wel van. Hoewel het concept erg uitgekauwd is en de personages (naast hun ziektes) geen flaws hebben, is de film erg aangenaam en je leeft direct mee met ieder karakter. Je hebt ook sympathie voor iedereen.

Het verhaal gaat over Hazel Grace, een meisje met een agressieve kanker, die verliefd wordt op een jongen, Augustus, die al 14 maand kankervrij is, maar met een beenprothese leeft. In de film zie je hoe ze met hun ziektes omgaan, hoe ze ondanks alles het positieve blijven zien. Hun positiviteit is aandoenlijk en je shipt het koppel direct en je hoopt ook dat alles een happy end krijgt. Jammer genoeg is die er niet.

De film is oftewel een echte tearjerker, of een regelrechte hel om door te zitten. Bij mij zat het een beetje tussen de twee. Het begin en einde zijn enorm mooi, en op het eind zat ik met traantjes in m'n ogen, maar het middenstuk in Amsterdam is erg langdradig en haast overbodig te noemen.

Het acteerwerk is top en amper iets op aan te merken. De jonge cast doet het goed. Met name Shailene Woodley en Ansel Elgort spelen hun rollen overtuigend. Maar de meeste credits gaan naar de 'volwassen cast'. Willem Dafoe speelt een gigantisch vervelend personage, maar speelt het wel goed. De ouders van Hazel zijn geweldig goed en toen Laura Dern (die we uit een ver verleden kennen als Dr. Ellie Sattler uit Jurassic Park) over de dood sprak tegen haar dochter, kon ik het toch niet droog houden.

Nu, de film is overduidelijk gericht op de jeugd. Met name de 12-14-jarige tienermeisjes. Hoe ik daarbij kom? Wel, de bioscoopzaal zat letterlijk gevuld met enkel zo'n meisjes. M'n vriend en ik waren de enige (en oudste) jongens in de zaal. Zegt genoeg, lijkt me.

Besluit: The Fault in Our Stars is een echte tranentrekker van een film die de oudere kijker ook gaat kunnen bekoren. 3,5*

"Oh oh, Eline is verliefd" fluisterde mijn vriend na een tijdje.

Inderdaad, Eline is verliefd. Op Gus, op Hazel, op de film, de romantiek, de humor... stapelverliefd.

Met name Gus heeft mijn hart gestolen. Wat een heerlijke, pure jongen. De band die hij met Hazel opbouwde is waanzinnig mooi in beeld gebracht. De liefde spat van het beeld, het kwam recht mijn hart binnen.

De liefde tussen Gus en Hazel is onvoorwaardelijk. Voorbestemd, zonder einde. Wat bof je als je dat in je leven mag meemaken. Met mijn grote liefde naast me, stevig zijn hand vasthoudend, pinkte ik meer dan eens een traantje weg.

Alles klopt aan deze film. Elk woord. Elke blik. Elke locatie. Elk geluid. Elke aanraking. Alles.

Onvoorwaardelijke liefde, ik besef nu nog meer hoe mooi dat is en hoe gezegend je bent als je gezond bent en je leven deelt met jouw ware.

Prachtig.

Misschien ben ik wel een emotieloos ijskonijn, maar niet alles klopte aan deze film. The fault in our stars is fraai, sympathiek, grappig en een echte tranentrekker. Toch heeft deze film, met grofweg hetzelfde thema als veel andere films, niet veel meer te bieden in zijn genre. Dat is jammer, want stiekem vind ik het een prachtfilm en wil ik 5 sterren geven, of in ieder geval 4,5....... Wat is er dan misgegaan?

Het begint al in de eerste scene. Hazel vertelt met droge ogen dat dit niet zo'n verhaal is als in de boeken of films die je ziet. Meteen denk ik: glad ijs.......

De Jezus-praatgroep, die qua onnozelheid fors aangedikt is, vond ik nog tot daar aan toe. Maar het rappe tempo van de ontluikende liefde tussen de twee hoofdpersonages is wel erg bizar. In het begin vind ik dat vlotte heel prettig en kan de humor me wel bekoren, maar dat houdt al vrij snel op.

De trip naar Amsterdam, als soort van onderdeel van een "bucket list", heeft niet bijster veel om het lijf. Een teleurstellend bezoek aan de schrijver Peter van Houten en een middagje Anne Frank-huis als metafoor voor hoe zwaar Hazel het wel niet heeft op die trappen. Het was niet bevredigend genoeg voor mij. Het dieptepunt zat hem wel in de ongemakkelijke ovatie in het Anne Frank-huis. Niet alleen was het een beetje flauw, maar ook nog ongeloofwaardig en ongemakkelijk.

De tekstberichten over en weer zijn leuk. Net als Hazel (Hey, een natuurlijke schoonheid in Hollywood!) en Gus samen. Ook de bijrollen worden prima ingevuld, afgezien van de ober uit Amsterdam met een Frans accent (geen idee of dat bewust is). De referenties naar Nederland vind ik leuk, zoals het Rik Smits shirt en het kunstwerk. De sigarettenmetafoor kon me wat minder bekoren.

Mooie film, maar zeker niet vlekkeloos.