Godzilla (2014)

Godzilla is naast een monsterfilm ook vooral een eco-horror. De hele reeks is in de nasleep van de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki ontstaan en was vooral een aanklacht tegen het experimenteren met kernenergie en de kwalijke gevolgen ervan voor milieu en ecosystemen. De originele Gojira (1954) was dan ook een van de grondleggers van het eco-horrorgenre en die insteek is met alle sequels, spin-offs en remakes eigenlijk nooit echt veranderd. Verschillende tegenstanders van Godzilla zijn mutaties, veroorzaakt door de mens die het milieu naar de vaantjes helpt. Ik denk dat je in dit opzicht rustig kan concluderen dat Godzilla wel degelijk tot het (eco-)horrorgenre behoort, al zal niemand ontkennen dat het een crossover is met andere genres.

Een overzicht van de sterke en zwakke punten van deze Godzilla film waardoor ik dus zeer aangenaam verrast ben.

Ik ben name op zoek geweest naar een film die recht deed aan de hele mythe Godzilla en elementen uit de oorspronkelijke reeks, met name de Showa-serie die liep t/m 1975. En niet zo zeer naar een allesvernietigende / heroïsche / technisch verpletterende rampen- en actiefilm.

Ik heb mijn zin gekregen – kan me voorstellen dat als je naar dat tweede zoekt teleurgesteld bent. De film is op een bepaalde manier best ingetogen, sfeervol en verwerkt zelfs relevante inhoudelijke puntjes (met gepaste terughoudendheid het blijft een actie/avontuur/fantasy film) op een respectvolle manier.

Ik doe het hele overzicht tussen spoiler tags, niet dat alles een spoiler is, maar het is wel zo makkelijk – dus Halcyon: je moet even een stem uitbrengen


Sterke(re) punten:
Kaiju! Gewoon hele mooie, brute beesten. De blauwe (atoom)energie straal uit de bek van Gojira was indrukwekkend!

Het verhaal: Ik vond het een heldere en niet zo vergezochte verhaallijn. De eerdere link naar de recensie van André Nientied (nu.nl) leek vooraf niet eens zo gek, maar is gewoon feitelijk helemaal onjuist. Hij heeft of niet opgelet of niet op willen letten. De film stipt zo best veel punten aan van mondiale politieke en sociale kwesties die natuurlijk niet psychologisch worden uitgewerkt (zie mijn eerdere opmerking), maar als kapstokjes worden gebruikt. Precies zoals het hele Gojira-concept altijd al was: zo worden de kernramp van Fukushima, de tsunami (Japan/Thailand), 9/11 én de bom op Hiroshima in de film gebracht zonder dat het krampachtig wordt en het is zeker ook geen effectbejag.
Verder is de inzet van Gojira ten goede van mens en ecosysteem en het vertrek aan het einde natuurlijk een exacte kopie van veel van de films en de enige juiste keuze die Edwards kon maken. Ben erg blij hiermee!

De muziek: De score van Desplat is al redelijk goed, maar er zitten interpretaties van JS Bach, Tomasa Albinoni en zelfs Gyorgi Ligety in die echt heel goed zijn. De scène tijdens de parachute sprong (zie de poster) gebruikt zelfs 2001: A Space Odyssey van deze laatste op een wervelende manier. Ik vond het bepaald een chilling moment. Ik kan niet zo goed tegen 2001-tributes, -spoofs of –rip offs, want heiligschennis blijft heiligschennis, maar dit was voortreffelijk.

De acteurs: Bryan Cranston en Aaron Taylor-Johson zijn gewoon prima. De eerste kende ik verder niet, maar vond ik heel geloofwaardig, niet té overdreven – en die laatste had gewoon een prima, fanatieke marine-kop. Hij schijnt verder altijd haar op zijn hoofd te hebben, maar dit lijkt me verder een rol voor het leven. Ken Watanabe: ach ja, Ken – ik had liever nog meer Japanners in de film gezien. Maar fijn dat de wetenschapslink van Gojira niet wordt verloochend. Je kunt je inderdaad afvragen wat Juliette Binoche (!) en Sally Hawkins in deze film doen. Je kunt het ook accepteren, een andere actrice had ook gekund. Het doet geen afbreuk. Een hoop actiefilm liefhebbers zullen Binoche ook niet kennen en het dus niet storend vinden.

Vindingrijkheid: Soms zal het budgettair geweest zijn, maar Edwards verwerkt op humoristische wijze enkele kaiju- en vechtscènes: op het nieuws, in het casino, die sluitende deur. Verder zijn de effecten over het algemeen prima. Een van de hoogtepunten vond ik de brandende trein die naast de marinier van de brug in het water stortte: heel mooi gedaan.

Overige punten: de link naar Jurassic Park (de gele schoolbus), het gebruik van kinderen (zoals in vrijwel alle Japanse Kaiju films), hoewel wat minder sturend geven duidelijk blijk van kennis van het bronmateriaal. Dat geldt trouwens ook voor de uitbraken met die sporen door het landschap, zo richting zee (en die in Nevada )


Zwakke(re) punten:
Het creature design is natuurlijk prima en kwa verhoudingen is Godzilla redelijk precies. Ik ben niet zo van dat spitse koppie, dat kwam pas later in de serie – verder is er weinig lompheid, vooral omvang en massa die tot destructie leiden. Waar ik het meeste moeite mee had is dat de kracht van Godzilla niet authentiek overkwam. Godzilla is brute kracht: tillen, smijten en beuken. Deze Godzilla beet vooral met zijn scherpe tanden naar de MUTO. Bijten is iets dat ik me niet herinner uit andere Godzilla-films. Hij bijt wel eens om iets vast te pakken, maar niet om een ander te verwonden. Ik hou me aanbevolen voor filmfragmenten waarbij hij dat ook doet.

Verder de MUTO: ik schreef al dat in de week waarin HR Giger overleed zo’n Giger-achtige verschijning met z’n smalle hagedissenbek een onbedoeld tribute is. Verder is het wel een behoorlijk a-typische Gojira-tegenstander. Dit leek meer op Gyaos, een tegenstander van Gamera. Het was zeker een gevaarlijke tegenstander, zoals Ghidorah bijvoorbeeld, maar die is toch nog wel imposanter. Wel een gaaf beest verder - dus een echt zwak punt is het niet.

De battles: ze waren mij wat te kort. Paar extra gooi en kegelmomenten hadden van mij wel gemogen. Verder worden de oplichtende rugschilden van Godzilla maar mondjesmaat en vrij onopvallend gebruikt – is toch vaak een hoogtepunt. Was al lang blij dat ze erin zaten en de effecten erna behoorden dan weer tot de overtreffende trap (zie mijn eerste pluspunt).

Enkele scènes, die de film ophouden of onlogisch zijn. Zoals met de trein over de brug. De patrouillerende mariniers zouden natuurlijk in het donker allang tussen die ver uiteen liggende spoorbielzen zijn gekukeld, zeker als ze gaan rennen. En hoe is het mogelijk dat bij de scène na de arrestatie in de Q-zone de vader na een ontsnapping onmiddellijk ziet dat het busje met zijn zoon wordt omgekiept. Verder had ik de kinderen (dat Japanse jongetje en dat meisje bij de tsunami) graag een wat prominentere, betweterige rol gegund. Zoals ook in de eerdere films

En tot slot: Ik vond de film wel erg donker, hoewel het natuurlijk goed is, omdat elektriciteit hoort uit te vallen. Ik vond ook het 3D geen toegevoegde waarde per se.


Ik ben vast nog wat vergeten, maar dit zijn zo wat dingen die mij opvielen en waardoor ik dus vond dat dit een top Godzilla-film was. Echt een goede hommage. Het verbaast mij niks dat TOHO hier zijn naam wel aan wilde verbinden.

Ietwat lange rampenfilm waarbij het oogappeltje te laat komt opdraven naar mijn mening.

Het is een rampenfilm met als oorzaak natuurlijk een monster. Echter speelt deze niet de hoofdrol zoals in "monsterfilms" Godzilla of Pacific Rim. De invalshoek die Edwards gekozen heeft werkt echter heel goed. Soms slaat hij wat door in de scenes zonder Aaron Taylor (en Godzilla) en duurt het wat lang, maar desalniettemin prima vermaak. Hij heeft zich duidelijk gehouden aan de oude films, maar gelukkig ook niet teveel zodat het potsierlijk wordt.

De SFX, het geluid en de beelden zijn uitmuntend. De beelden waarbij de navy en godzilla samen naar San Fransico gaan is briljant bijvoorbeeld. Godzilla zelf ziet er erg goed uit qua SFX en de brul zorgt voor de nodige kippenvel.

Nog een klein minpuntje. Hij is inderdaad aan de dikke kant. Misschien een keer de sportschool in.

@ Mochizuki Rokuro: monsterdesign en battles vond ik net de pluspunten van deze film, samen met de sets (vooral die verlaten radioactieve Japanse stad).

Een typische blockbuster, maar hier en daar merk je de eigenzinnigheid van de regisseur die met Monsters bewees geen doorsnee filmmaker te zijn. De opbouw en het acteerwerk zijn in Godzilla zo generiek als wat, maar zodra het gevecht echt losbarst laat Edwards zien veel gevoel te hebben voor het audiovisuele. Bepaalde shots van het verwoeste San Francisco met daarin Godzilla en zijn vijanden zijn werkelijk adembenemend. Zo ook de sprong onder begeleiding van muziek uit 2001. Geweldig. Maar ook weet Edwards het bronmateriaal met erg veel respect en liefde te benaderen. Ik heb genoten van het podium en de rol die Godzilla heeft gekregen. Godzilla bewijst dat een blockbuster in de handen van een regisseur als Edwards grotendeels in hetzelfde rijtje past als menig blockbuster, maar hier en daar genoeg eigenzinnigheid toont om daar net bovenuit te steken.

Die stad was enorm goed gedaan deed mezelf erg denken aan de begroeide steden bij de game "the last of us".

Ongelofelijk hoe ze dit zó hebben kunnen verkloten.

Je dacht even dat het na die pure pulp van Roland Emmerich niet veel erger kon. Zeker na de eerste fantastische teaser van deze reboot (die gek genoeg snel daarna weer offline werd gehaald), de stijlvolle posters en Bryan Cranston, zonder meer één van de beste en interessantste acteurs van dit moment, aan boord. Ik keek er in ieder geval erg naar uit, maar zat uiteindelijk toch geregeld met het schaamrood op de kaken in de bioscoop.

Het was wellicht ietwat naïef om te verwachten dat deze Godzilla vernieuwend zou zijn, zelfs al deed het promotiemateriaal soms best geloven dat dit iets interessants zou worden. Maar nee, het eindresultaat is uiteindelijk één grote emmer vol met het meest weerzinwekkende sentimentele geneuzel. Steven Spielberg is ongetwijfeld trots. Net als zijn War of the Worlds remake gaat slechts een klein percentage van de film naar sterke spanning en dreiging en draait verder alles om familie, het zijn van een goede vader en het beschermen van je gezin. En dan ook nog eens op de meest sentimentele manier uitgewerkt. Een vader die zijn zoon verwaarloost en daar later mee wordt geconfronteerd. Een kind dat verdwaalt en door de held wordt gered. En de soldaat die vlak voor actie nog even naar een foto van zijn vrouw en kind tuurt. Erg vermoeiend.

En zo ontstaat Godzilla, de familiefilm. Zelfs kleine scènes - dat gezin dat met een tsunami achter zich aan toch op het nippertje weet te ontsnappen - maakt het allemaal zo pijnlijk om te zien. Het meest afgrijselijke deel is nog wel het eind, waarin alles helemaal netjes op zijn plaats valt en het gezin van het hoofdkarakter elkaar - in complete chaos - met gemak terug weet te vinden en in in de armen sluit. Alles nog het liefst in slowmotion en helemaal dichtgesmeerd met veel te dik aangezette muziek. De versie van Emmerich uit '98 mag dan te dom zijn voor woorden, maar die nam zichzelf gelukkig niet te serieus. Deze film neemt alles echter zó belachelijk serieus, dat het lachwekkend wordt. Zelden zie je dat er zoveel tijd wordt gepompt in karakters, die zelfs na twee uur film geen moment verder komen dan karakters van karton. Wat er met hen gebeurd, kan je als kijker echt aan je kont roesten. Enkel Cranston is enigszins memorabel, maar zijn rol stelt al met al ook maar bar weinig voor.

Godzilla zelf is niet gek en zeker de manier waarop hij (na meer dan een uur, dat wel) wordt geïntroduceerd is stijlvol. En ook de scène uit de trailer met de soldaten die uit het vliegtuig springen is visueel erg sterk. Maar daar is het ook wel mee gezegd, wat betreft de positieve punten van de film. Verder is het één kleffe, clichématige, sentimentele Amerikaanse bende met een script vol toevalligheden en een behoorlijke hak-op-de-tak vertelling. Je zou bijna verwachten dat Godzilla in de eindscène nog even zou salueren naar het volk, voor hij het water in springt. Met zo'n Amerikaanse vlag wapperend op de achtergrond. Had gehoopt dat dit de klapper van de zomer zou zijn, maar zelden zo teleurgesteld geweest.

2 sterren.

Fijne blockbuster.

Best lastig om van klein filmpje de sprong te maken naar een enorm budget. Maar Edwards heeft het heel netjes gedaan. Fijn acteurs ensamble. Watanabe is een beetje voor Japan wat Jean Reno voor Frankrijk is. Volgens hollywood de enige acteurs uit die landen zo lijkt het. Maar dat scharen we maar even onder de noemer het zij zo. Qua andere acteurs heeft die slim gekozen, ze kunnen acteren en hebben best een likeable karakter. Maar het beste aan de acteurs is dat ze weten wie de echte hoofdrolspeler is. Johnson volgen we een poos maar het is Godzilla dat de echte hoofdrolspeler is. Ook bij de gevechten lijkt Edwards best schatplichtig te zijn aan het bronmateriaal. Met veel wijde shots waarin Godzilla vecht. Doet me als noob op Godzilla gebied toch wel denken aan die oudere films. Van wat ik er van gezien heb. Natuurlijk wel in het hier en nu en met een shitload meer geld maar dit is zeker meer een Godzilla film dan die van Emmerich.

Weinig mis met deze film. In wat details blijft Hollywood te lafjes. Van mij had het familie gebeuren niet gehoeven. Maar tickets en familie blijven voor teveel budget key words. Maar qua sfeer en final battle een van de betere blockbusters.

4 sterren.

Het scheelt dat de intenties van Edwards en co gewoon heel puur zijn, en alles recht trekken wat Emmerich krom heeft gezet. Edwards gaat ook erg netjes met zijn bronmateriaal om en benaderd king of the monsters zoals hij benaderd hoort te worden.

Qua design ook zeer tevreden. Van de sets naar creature design is het allemaal toch wel erg netjes. Best sfeervol ook op momenten, zoals het desolate quarantaine stadje, deed inderdaad denken aan the last of us. Nuff said wat mij betreft. Ook een opvallend goede cast met Cranston, Binoche en Olsen. Al hoef je op acteervlak vooral van de laatste twee niet veel te verwachten.

De ecologische thematieken zijn toch erg subtiel door Edwards in de film verweven en ik had eerlijk gezegd niet verwacht dat dat zou gebeuren. Veel vernieling en ook de effects waren best sterk. De payoff is in de laatste akte best groot omdat Edwards de tijd neemt op te bouwen. Wel is de speelduur veel te lang voor een film waar het narratief pover is en dat al de mass destruction op een gegeven moment zijn uitwerking wel kwijt is. Echt een super goede film is het niet maar zeer vermakelijk zeker maar ik heb nu wel weer trek in iets voedzamer.

Erg fijne film die behoorlijk aan mijn verwachtingen voldeed.

Niet dat het nu echt geweldige cinema is, maar het is uitstekend bioscoopvermaak. De film moet het vooral van suspense hebben en van sfeer. Edwards kiest een beetje voor het Jaws-recept met een lange opbouw en zonder eerst al te veel te tonen. Dan blijft de spanning erin en als eenmaal de hel los barst, dan voelt dat ook zo.

Oké, de personages zijn dunner dan bordkarton en hun hele bestaansrecht wordt nooit gegeven en ze hebben zo weinig speeltijd dat die vraag nog eens verstrekt, al is het daardoor ook dat het niet stoort doordat er nodeloos veel nutteloze scènes in zitten. Ook onze Japanner en zijn assistent die de hele film mogen uitleggen voegen weinig toe, en zijn eigenlijk de enige die mij wel wat kriebels geven; ze zijn me iets te uitleggerig. Wel fijn dat er nergens vervelende liefdesperikelen inzitten, oervervelende sidekicks of halsbrekende toeren om aan een monster te ontsnappen zoals zo vaak gebeurt. Nee, de film is niet per se een meesterwerk, maar weet al die onzin grotendeels echt keurig te vermijden en richt zich puur op haar sterke punten, en die zijn heel erg goed.

De sfeer is echt apocalyptisch en duister en wordt ook zo getoond (dat shot als ze uit het vliegtuig springen). De opbouw is ook mooi en verrassend (pas halverwege merk je dat niet Godzilla de grote schurk wordt) en de heel serieuze toon kan ik goed hebben. Met dit soort films ga je of vol voor de fun (Battleship) of vol voor het serieuze, en met de zware thema's die de film behandelt lijkt dat tweede me een juiste keuze. Het tijdsverloop is te kort om echt van een epische angst voor totale uitroeiing te kunnen spreken (dat deden Pacific Rim maar ook zelfs een Independence Day beter) maar het is op momenten zeker merkbaar en geeft de film echt waarde.

De actie is ook erg sterk en komt vooral zo goed over door die opbouw. Investeer daar nu in en je krijgt dan vanzelf een uitstekende pay-off. En oké, eerlijk is eerlijk, het einde is dan wel iets te veel afgeraffeld, maar wat je tot die tijd krijgt is subliem: dat gevecht in San Fran, het monster dat ontwaakt in Japan, de ineenstorting van de kernreactor, maar ook prachtige omgevingen zoals de zone in quarantaine (al was die me in vijftien jaar wel iets teveel begroeid, maar een kniesoor die zich daaraan stoort).

Verder voegt 3D weinig toe en maakt het geheel allicht net iets te donker, is de muziek me eigenlijk niet echt opgevallen, is geluid echt heerlijk en de special effects erg goed. Al met al 3,5*.

Wow, wat een prachtige film.

Vooral geluidstechnisch was hij adembenemend.

Zaten zeer mooie scenes in.

Ik laat hem nog even bezinken en kom dan terug met nog meer redenen om deze film te zien.

Ik had torenhoge verwachtingen, maar hij viel me tegen. Er zaten prachtige scenes in waarin de omvang van Godzilla op indrukwekkende wijze naar voren kwam, maar ik had niet verwacht dat er zo'n saai 13-in-een-dozijn huisje-boompje-beestje-verhaaltje omheen zou zitten. Dat wannabe-sentimentele gedoe werkte op een gegeven moment zelfs op m'n zenuwen.

Alsnog een dikke voldoende voor de adembenemende beelden (ga hem vooral in IMAX zien!), maar de voltreffer die ik had verwacht is het zeker niet geworden.

Van dit soort films kan ik wel genieten. Rustig de tijd nemen om een en ander te introduceren en de dreiging te laten overkomen op de kijker om zo naar een climax toe te werken. Zeker tegen het einde was het mooi om Godzilla aan het werk te zien. Ik baalde telkens als zijn scenes weer voorbij waren. Niet omdat hij, volgens velen, te kort of te weinig in beeld kwam, maar omdat die momenten prima uitgewerkt waren. Ik keek dan ook telkens weer uit naar het volgende moment. En dan heb je het in mijn ogen goed gedaan als regisseur. Geen overexposure met alleen maar vernieling waardoor je het na een half uur wel weer hebt gezien, maar gewoon goed uitpakken tijdens de momenten die er toe doen. Dat maakte Godzilla memorabel in deze film en doet het de filmtitel en de historie van dit monster eer aan. Verder voelden sommige personages wat overbodig aan en stelde het verhaal niet bijster veel voor, maar dat heeft me niet gigantisch gestoord. De dreiging en de sfeer maakten heel veel goed.

Volledig met Chainsaw eens. Clichématig en sentimenteel gedoe. Het was soms zelfs pijnlijk om er naar te kijken. Nul spanning, nul karakterontwikkeling. Verhaal was dunnetjes, maar de hak-op-de-tak vertelling was toch de grote boosdoener. Hierdoor kwamen de dialogen ook te belabberd over. Visueel, daarentegen, zag het er allemaal indrukwekkend uit. Vooral de parachute scene is memorabel te noemen.

Ik vond hem fantastisch. Heb laatst Godzilla vs Destroyer nog gezien en deze nieuwe film is behoorlijk trouw aan de Japanse films. Het is inderdaad geen Transformers, waar je wordt overladen met CGI actie totdat je zoiets hebt van 'whatever'. Men is blijkbaar vergeten dat ook een klassieker en destijds mega blockbuster als Jurassic Park hier heel lang mee heeft gewacht. Wat Godzilla aan actie laat zien, vond ik fenomenaal en was nooit filler.

De opbouw van de personages had echter veel beter gemoeten, de film neemt de tijd maar faalt erin om er iets goeds ala JP mee te doen. Wat ook niet echt helpt is dat die Aaron Taylor niet kan acteren en geen emotie kan overbrengen. Ik had daar liever een Gordon-Levitt gezien. Maar goed, je kijkt deze film niet voor de menselijke personages. Het gaat om Godzilla en zijn uitdagers.

Vond het een oké film. Verhaal was goed maar de 'monsters' matig en gevoel loos uitgewerkt. Godzilla was daar in tegen prachtig neer gezet. 3 Sterren

Deze vanmiddag in Antwerpen gaan zien.

Laat ik kort zijn: Tegenvaller!

De SFX's zijn fantastisch, de acteurs en het verhaal zijn ok. De lange aanloop naar de finale ook. Er wordt door de makers behoorlijk hun best gedaan hier wat van te maken. Het begint mysterieus en je voelt de spanning langzaam toenemen,
maar er wordt bij deze film 1 hele grote fout gemaakt en dat is de kijker niet te geven waar hij al drie kwart film mee lekker gemaakt wordt:

een lang episch gevecht tussen Godzilla en de andere twee monsters.

Sterker nog: je krijgt amper Godzilla zelf in beeld, als ie er in totaal tien minuten in zit, is het veel.
Dan tel ik even niet mee dat je hem vanuit de lucht in het water alleen op zijn rug een stuk ziet.

Een goed voorbeeld is zijn introductie, wanneer je hem dan eindelijk voor het eerst helemaal in beeld krijgt. Hij staat tegenover een van de andere monsters en je denkt als kijker dat er al een eerste confrontatie gaat plaats vinden, maar vervolgens gaat men over naar een andere scene en laat men gewoon deze voor wat het is en wordt er niet meer op terug gekomen.....!! Zeer slecht!

Ook de finale stelt zwaar teleur: iedere keer wanneer je als kijker denkt: "Nu gaat het gebeuren!" krijg je 1, of hooguit twee minuten Godzilla vs. de monsters, om weer snel over te schakelen naar de oninteressante acteurs en hun nog oninteressantere beslommeringen.

Nergens krijg je lange, gave gevechten, het is iedere keer weer snel voorbij en dan lijkt het weer een eeuw te duren voordat je weer terug bij Godzilla bent. Die overigens het merendeel, van de korte tijd dat hij er in zit, niet als sterkste uit de bus komt, je hebt meer het idee dat hij telkens het onderspit moet delven, om dan uiteindelijk vrij simpel (maar wel zeer typerend) zijn tegenstanders te verslaan.

Dit is gewoon een sof! Wat ik mij herinner van die oude films (in de jaren '80 op de Duitser uit gezonden) was dat die gevechten vaak wel een kwartier tot een half uur door gingen.

Voor de rest wordt je feitelijk van te voren ook nog behoorlijk genept met de zgn. hoofdrol van Cranston, die in werkelijkheid na drie kwartier abrupt uit de film wordt geschreven. Het kan nog erger: Binoche zit er hooguit de eerste tien minuten in.

De rest van de film moeten we het dan doen met de Kick-Ass guy en zijn tenenkrommende gezinnetje, wat niet uit dit soort van Amerikaanse blockbusters weg te slaan lijkt.

Kortom: deze film geeft niet wat hij belooft!
Alles bij elkaar toch de zoveelste teleurstelling.
Maar geen nood: op naar de nieuwe X-men!

Een vijf, 2,5 ster!

Dan laat je geheugen toch echt in de steek. Ik ken geen enkele film waarin het zolang duurt. Ook in alle Japanse Godzilla films is de opbouw zoals hier. Eindeloos wetenschappelijk gewauwel en een klapper op het einde. Niet zelden met rondvliegende broccoli. Maar die was in San Francsico niet voor handen.

Neemt niet weg (zie mijn commentaar) dat ik ook vond dat het slotgevecht wat epischer had gekund.

Maar niet van 1 of twee minuten. In mijn herinnering ging dat vaak eindeloos door. Dan zal het geen half uur zijn, maar toch wel veel spectaculairder dan hier. Al was het dan tussen de schaalmodelletjes en miniatuurtjes.

Ik zeg ook niet dat ik de opbouw nu slecht vond, in tegendeel. Was zeer goed gedaan, alleen vond ik niet dat je er na in de finale waar voor je geld kreeg.

"Let them fight."

Vandaag in Imax 3D meegepakt met de verwachting een groots spektakel te zien, maar dat viel me vies tegen zeg.

De lange opbouw is de grote boosdoener; het leek net of ik in een generiek familiedrama terecht was gekomen waarin Godzilla een bijrol speelt. Het resulteert zich in een hoop sentimenteel gedoe met personages die me gewoonweg niets doen. Met uitzondering van Bryan Cranston dan, helaas stelt zijn rol niet veel voor.

Daardoor komt de langdradigheid al gauw om de hoek kijken, ondanks dat er hier en daar wel een paar sfeervolle - post-apocalyptische - momenten in zitten. Hieruit blijkt dat zo een lange speelduur simpelweg niet gerechtvaardigd is voor een dergelijk gegeven. Tevens kon ik weinig met het creature design van de M.U.T.O. wezens. Het had van mij grover/gruwelijker gemogen.

Gelukkig maakt het slotstuk veel goed, dit gaat gepaard met de nodige chaos en destructie. Hierbij zijn er geen vluchtige beelden te zien, maar word je als kijker daadwerkelijk op je wenken bediend met wijde shots waarin Godzilla zich in vol ornaat laat gelden. Het zowat oorverdovende geluid is daarbij ongekend onmisbaar.

Al met al enigszins teleurstellend te noemen, wegens de langzame aanloop en een tekort aan Godzilla. Maar als het eenmaal losgaat, dan gaat het ook goed los. Overigens hulde voor Gareth Edwards dat hij respectvol met het bronmateriaal is omgegaan.

3,0 Sterren.

Godzilla (2014) had misschien zonder 3D veel beter kunnen zijn!..voor de rest prima film met de star van Breaking Bad.

Ik had er voor gekozen hem gewoon in 2-D te kijken, hoor! Ik weet niet hoe het in Nederland is, maar ik kon in Antwerpen gewoon kiezen.

Meer dan 35 jaar geleden geleden ging ik altijd zondagmiddag naar naar de bios, matinee voorstelling voor 2gulden50, en dat was meestal karate, slechte western met b.v. Ronald Reagan maar het liefste zag ik toch Godzilla. Hoofdrol was ook altijd voor hem en dat mis ik toch in deze versie, eigenlijk weet ik niet eens of er iemand een hoofdrol speelde, het "verhaaltje" erom heen was prut.

Ik ga lekker naar Gojira luisteren, die muziek zo er best wel bij mogen van mij \m/

Wat saai, slechte karakters. Cliché op cliché , waardeloze dialogen en 80 procent van de actie wordt na 30 weggesneden naar stomme karakterplotgedoe

Zeer dun verhaallijntje, mooie actiescene's en erg goed geluid.

Zoals eerder gezegd echt wel in de bioscoop gaan kijken en niet thuis op blu-ray .

Moeder [Juliette Binoche] is omgekomen bij een ongeluk in een kernreactor, vader [Bryan Cranston] is geobsedeerd door het onderzoek naar dit ongeluk en de gevolgen hiervan, zijn Ford [Aaron Taylor-Johnson] zit in het leger en zijn vrouw [Elizabeth Olsen] is verpleegster in een ziekenhuis in San Francisco. In deze volstrekt overbodige remake zijn er maar liefst 3 gigantische monsters die het tegen elkaar opnemen, maar voor zij eindelijk het excuus hebben om San Francisco in puin te leggen, moet je je eerst zien te vermaken met het tellen van de tenenkrommende clichés en luisteren naar waanzinnige dialogen. Een film die lange tijd zo melodramatisch en slecht is, dat je er bij vlagen maar het beste om kunt lachen. Het slotgevecht tussen de 3 monsters heeft een paar sterke momenten en het geluid is technisch knap gemaakt, maar dat zijn wel de enige redenen waarom deze film niet helemaal tot het slechtste van het slechtste behoort

Kinepolis, daar snappen ze in ieder geval dat er mensen zijn die niet van 3D en/of IMAX houden en er soms ook simpelweg niet tegen kunnen.

Tuurlijk is het verhaaltje eromheen enorm cliché. Vooral de openingssequence met Cranston en Binoche is in dat opzicht erg matig.
Je kunt jezelf echter afvragen: doet dat er werkelijk toe?
Voor mij persoonlijk niet. Ik had gewoon weer eens zin om een monster movie te zien (na het verrassend goede Cloverfield). En na mijn extreme verwachtingen van tevoren te hebben getemperd, is "Gojira" uiteindelijk een geslaagde film.

In tegenstelling tot wat ik veel heb gelezen, vond ik er persoonlijk genoeg actie in zitten. Sterker nog: in plaats van dat de spanning te veel wordt opgebouwd, komen de monsters wellicht te vroeg en te veel in beeld. Daarom vond ik de "incidentele" teaser (dichtslaande deuren, tv's op de achtergrond) juist erg fijn. Nadeel hierin was dat een behoorlijk deel van de film zich in het licht af speelt, wat tot gevolg heeft dat het aan impact/kwaliteit inboet (hoewel Elvis Presley op de achtergrond vreemd genoeg wel werkt).

Op het ontwerp van Godzilla heb ik geen aanmerkingen (hoewel ik later nog terug kom op een ander puntje van kritiek), op de andere MUTO's wel. Daar had ik liever iets minder Starship Troopers gezien en meer big ass dinosaur. In ieder geval iets dat enigszins lijkt op een (uit de kluiten gewassen) organisme.

Al vrij snel wordt het duidelijk dat Godzilla weinig kwaad in de zin heeft en dat wordt wellicht iets te ver doorgedreven. Godzilla is badass en wanneer hij een MUTO kop er af trekt, wil je al vrij snel gaan fistpumpen. Maar is dat werkelijk de bedoeling? Wellicht, aangezien een mogelijke boodschap kan zijn dat je de natuur moet respecteren. Toch voelt het niet helemaal oké. Misschien omdat ik dit type antiheld niet kan vergelijken met iets anders.

De muziek is met een paar uitzonderingen goed. De SE zijn prima. Er zitten prachtige scènes tussen die vrij indrukwekkend aan doen.
Het acteerwerk is net zozeer bijzaak als dat in principe alle menselijkheid in en rond de film me weinig doet. Daar kun je problemen mee hebben, het ligt er misschien net aan wat je van een/de film verwacht. Voor mij werkt het in ieder geval.