Sweet and Lowdown (1999)

Geweldige rol van Sean Penn!

Een erg tragikomisch figuur. Aan de ene kant een rare snuiter met dubieus gedrag, aan de andere kant ook een komisch personage. Knap dat Penn deze 2 kanten geloofwaardig bij elkaar heeft samengebracht.

De mockumentary vorm werkt goed voor deze film. Op een gegeven moment zie je een paar verschillende versies van een verhaal. Dat is leuk gedaan.

Samantha Morton zet ook een uniek personage neer.

De locaties en art direction zijn prachtig, samen met de muziek brengt je dit echt even terug in de tijd.

Niet echt mijn film. Wel met mooie elementen, de art-direction bijvoorbeeld en de zelfspot die Allen vooral in het Blanche-personage steekt. Constant zoeken naar motieven die er niet lijken te zijn al suggereert het einde weer wat anders.

Erg zorgvuldig gemaakt, warme kleuren maken het nostalgisch. En bij vlagen is het best grappig. Maar er mist iets, Voor mij gaat deze film, met alle karakters erin nooit echt leven. Het blijft een spelletje. het blijft tweedimensionaal. En dat hoeft niet erg te zijn, maar Allens spelletje is me gewoon net niet interessant genoeg en dan ga ik dat gevoel, dat leven missen.

Echt slecht vond ik het niet, maar echt veel kan ik er niet mee.

2.5*

Opnieuw uitstekend. De man lijkt geen slechte film te kunnen maken. Aan het begin wellicht ietwat onevenwichtig, maar na verloop van tijd ga je toch van die klootzak houden. En gek genoeg was ik in de veronderstelling dat Ray echt geleefd had.

3,5*

Erg leuke film waarin een legende gecreëerd wordt van iemand die nooit bestaan heeft, waarbij de spaarzaam gebruikte mockumentaryvorm goed werkt (trouwens wel een kleine obsessie van Allen, die mockumentary: Take the Money and Run, Zelig, Husbands and Wives). Er zijn veel grappigere films van Allen en slechts een paar grappen wisten me aan het lachen te maken, maar het geheel werkt vooral als een karakterstudie van een heel vervelend, maar wel boeiend mannetje die pas verdraagzaam wordt als hij muziek maakt. Zou Allen dat aangesproken hebben, een artiest die als persoon makkelijk te bekritiseren valt, maar als kunstenaar briljant is (in de jaren '90 stonden enkele films van Allen in de schaduw van zijn privéschandalen)? Misschien zie ik er teveel achter. Hoe dan ook, Penn speelt de rol van zijn leven. Morton is ook erg sterk, maar ik las later pas dat ze geïnspireerd was door Gelsomina uit La Strada. Eigenlijk stom dat het me niet opviel, aangezien ik de link tussen La Strada en Sweet and Lowdown wel legde op het einde. Persoonlijk moest ik bij Morton telkens aan Harpo Marx denken, zelfde mimiek. Niemand hier speelt trouwens het typische Woody-Allenpersonage. Buiten de acteurs en het gebruikelijke goede script valt ook het lekkere jaren '30-sfeertje op.
4*

Aardige film over een van de beste jazz-gitaristen ter wereld tijdens de jaren '30. De film kijkt weg als een biopic/mockumentary. Wel wat fragmentarisch van opzet (anekdotes uit het leven van de gitarist). De scenes zijn wel leuk, maar echt grappig wil het nergens worden. Sean Penn zet een vermakelijke rol neer als de zelfingenomen artiest met een flink ego.

Zelden kwam Woody Allens voorliefde voor jazzy evergreens beter tot uiting dan in deze film, die wel niet zijn allerbeste is, maar toch weer getuigt van zorgvuldige filmmakerij, originaliteit, de nodige schalkse humor en kan bogen op de schitterende act van Sean Penn.

Het is een typisch Allen product die vlot uitkijkt omdat die Emmett-figuur toch een heel onberekenbaar en verrassend uithalend personage is, de sfeervolle (muzikale) scènes en romantische (?) momenten elkaar vloeiend opvolgen en het acteerwerk overtuigt, met naast Penn, toch ook Uma Thurman en Samantha Morton (vooral).

Dit was een Woody Allen die me minder lag. Ik zat nergens echt in de film en ergerde me eigenlijk dood aan Emmet Ray, de narcistische arrogante gitarist. Goed gespeeld, dat wel, door Sean Penn, maar gewoon onuitstaanbaar. Meestal kan ik de rol wel loskoppelen van de film in het geheel, maar de film lag me niet zo.

Hier en daar wel wat interessante scènes waarbij die Emmet Ray geregeld evolueert naar een opportunistische blaaskaak met gebakken lucht. De scène aan het pompstation was daar een goed voorbeeld van, net als zijn houding tegenover het stomme meisje, die hij te pas en te onpas dumpte als een wegwerpproduct.

Al aan het einde van de jaren 60 speelde Woody Allen met de gedachte een dramatische film te maken over een jazzmuzikant in de jaren 30. Pas dertig jaar later was daar Sweet and Lowdown. Oorspronkelijk had Allen zichzelf de hoofdrol van jazzgitarist Emmet Ray toebedacht, maar gezien zijn leeftijd liet hij die rol door een ander spelen. Sean Penn is geweldig als de talentvolle en egocentrische jazzgitarist. De op een na beste gitarist ter wereld, zoals hij graag en vaak in een gesprek mag verkondigen. Behalve van jazz houdt Emmet van treinen, schietoefeningen en van vrouwen. Een veelzijdig mens, die Emmet Ray.

Een heus drama is de film niet. Eerder een tragikomedie. Dat past ook beter bij de figuur die de protagonist is. Emmet is arrogant, niet per se vrouwvriendelijk, kinderlijk, gevoelloos, wereldvreemd en hikt met zijn onflatteuze snor en zijn ietwat potsierlijke verschijning tegen een karikatuur van een beroemdheid aan. Hij heeft een bepaalde charme maar is geen innemende man, die Emmet Ray. Echter, zodra hij de gitaar ter hand neemt verdwijnt hij hartstochtelijk in de muziek en brengt die hartstocht over op het publiek. Als Emmet begint te spelen, laat hij via zijn muziek zien dat diep in hem echte emoties huizen. En zodra de gitaar stopt met spelen, begraaft hij zijn emoties weer en verandert in de gevoelloze hufter die hij buiten de spotlights is. Een vrouw in de film verwoordt het aardig: „You keep your feelings all locked up, so you can’t feel anything for anyone else. I’ve never met anybody so afraid to show their feelings“.

Emmet is niet in staat of misschien onwillig om zijn innerlijke zelf te tonen in intermenselijke relaties. Zijn charmante laag wordt snel doorzien en het beeld dat overblijft is dat van een onsympathiek en zelfs wat sneu figuur. Maar ook een grappig figuur. Zijn eigenaardigheden, zijn idolate bewondering voor Django Reinhardt (de beste gitarist ter wereld volgens Emmet) en zijn blinde visie op de rest van de wereld maken dat je vaak met een glimlach zit te kijken. Emmet is een fascinerend personage dat ondanks de aanwezigheid van twee sterke vrouwen in zijn leven echter weinig ontwikkeling doormaakt. Hij blijft dezelfde persoon.

Omdat Emmet's gedrag tamelijk voorspelbaar is, zijn de gebeurtenissen dat vaak ook. Dientengevolge volgt het verhaal een patroon dat weinig afwisseling kent. Toch is Sweet and Lowdown een fraaie mockumentary. De personages zijn interessant. Het verhaal is weinig afwisselend maar onderhoudend. De muziek is aangenaam. En Sean Penn en Samantha Morton brengen met schitterend acteerwerk hun personages tot leven. Prachtig ook hoe met sfeervol beeldmateriaal de jaren 30 tot leven zijn gebracht. Ja, dit was een fijne van Woody Allen.