La Vie Nouvelle (2002)

Bof, veel Lynch is er uiteindelijk niet aan. Vind het echt een film die in de lijn van Noé ligt.

Mensonvriendelijke film. Erg sterk gebruik van beeld en geluid om de kijker schuifelend in z'n stoel te laten zitten. Vond het geen "fijne" kijkervaring, maar uiteindelijk wel een enorm indrukwekkende.

En die zwart/wit scene geïnverteerd vind ik één van de meest indrukwekkende scenes die ik ken.

Absolute topfilm, maar niet om vaak te herkijken.

Langere review

4.5*

Ben helemaal vergeten wat te schrijven over deze film. Allereerst moet ik even zeggen dat ik Frankrijk zeker het beste vind in het afleveren van horrorfilms en van dit soort films. Hoop dat ik er nog veel zal zien. Dit was ook weer een prachtige film.

Ik moet zeggen dat ik het wel een beetje eens ben met Goto. Op sommige momenten meesterlijk, zoals het begin met die oude mensen gehuld in duisternis en uiteraard die zwart-wit scene. Helaas is de film hier en daar ook wat minder boeiend, dat verhaal omtrend die hoer vond ik vrij oninteressant. De duistere muziek die onder heel de film heerst werkt ook heel sfeerversterkend. Nog een hele mooie scene : Dat de camera inzoomt op de stad door een raam, dat had wel iets..

Unieke ervaring dus, binnenkort maar eens op zoek naar de DVD hiervoor, maar had veel meer van die scene's moeten hebben zoals diegene die ik eerder aanhaalde een stuk terug in het bericht. Sombre houd ik ook in mijn achterhoofd. 4*

Een sluipmoordenaar, noemen ze dat dan!

Zoals gezegd, begint het wat mat, maar komt de sfeer er al geleidelijk in.

Over het algemeen, gebeuren er visueel niet echt verschrikkelijke dingen. (wat uitzonderingen) Het is dan ook vooral de indringende, neerslachtige sfeer, die de film zo maakt. Het probeert zich echt in je te nestellen en climaxt vervolgens een half uur lang.

De sfeer is beklemmend, maar voor die climax had ik helemaal niet het idee dat de film zo hard zou aankomen. Alles wat je gezien hebt, komt op zo'n indringende manier tot een conclusie, dat ik er nu nog van griezel nu iik dit schrijf.

De soundtrack en het visuele, waren erg belangrijk voor die sfeer. Indringende, ambient-achtige track en een (soms) onrustige camera. De al genoemde zwart-wit scene, was ook voor mij een hoogtepunt.

Ik kijk deze niet over een week weer, daarvoor is dit echt te indringend. Knap wel. Onverwachts ook. 4.5*

Oke, dit was eng! Mijn tweede Grandrieux en aanvankelijk een beetje hetzelfde verhaal als bij Sombre, nihil/minimalistisch tot op het bot, scenes die zo pijnlijk zijn en zo lang voortduren dat je er soms echt even niet goed van wordt. Enigste verschil is dat dit werkelijk totaal geen sense maakt. Er zat mogenlijk nog minder logica in dan in Rabbits, uit hetzelfde jaar. Waarom noem ik juist die zou je dan misschien denken? Geen speciale reden eigenlijk, meer als voorbeeld, al deed het mij soms weldegelijk aan Lynch denken, vooral Inland Empire. Nou is deze maarliefs vier jaar eerder gemaakt maar ik kan ook net zo goed Eraserhead noemen. Die constante ruis en de onheil alleen al. Ook Noé kwam hier weer in me op en inderdaad Kerrigan, grappig dat ik die naam juist hier weer lees, was Clean, Shaven alweer helemaal vergeten. Alleen is er geen een van die gemoemde werkjes zo grauw en uitzichtloos als dit.

Het was visueel gelukkig iets beter te volgen dan Sombre, daarin zag je soms echt helemaal niets en dat was wel eens irritant. Maar aan de andere kant ook wel weer jammer omdat hier het mysterieuze, bijna menselijke karakter een beetje is vervaagt en het meer op surrealisme uitdraait, maar goed we krijgen er wel een ruimtal aan geweldige scenes voor terug, dus ik mag niet klagen. Wat ze betekende of waar het over ging kan ik niet vertellen maar ik had zoals onderhond al treffend stelde soms echt de neiging om me achter iets te verschuilen. Dat nachtmerrie achtige begin in dat bos alleen al, de tondeuse scene die volgde en die verkrachting. Je hebt hierbij echt het idee dat je naar iets aan het kijken bent dat je eigenlijk niet had mogen zien en dat is toch wel een compliment als je dat weet te bereiken als regisseur. Helaas kwam het ondanks die momenten wel weer wat traag opgang en duurde het wel minstens een half uur ik er helemaal inzat en nog langer voor de film echt in de nachtmerrie modus overging, maar wanneer dit eenmaal gebeurd heb ik ook wel constant geboeit zitten kijken. Geweldige cinematografie ook weer, met als ultiem hoogtepunt die zoom op dat raam, het desolate oostblok inkijkende en natuurlijk de echoachtige (ja hoe moet je het anders noemen?) zwartwit beelden waar al die mensen al grommend, kruipend in slowmotion rondbarrelen. Echt zo creepy! Vervolgens hebben we het einde waar die man door die honden verscheurt werd en het daaropvolgende eindshot van die man (dacht de hoerenloper) die de longen uit zijn lijf schreeuwt, waarom weet ik niet maar ik kreeg er kippenvel van. Allemaal scenes die waarschijnlijk nog lang op mijn netvlies gebrand zullen staan dus. Die poster is trouwens ook wreed!

Al met al blijven het toch moeilijke films om te beoordelen, ik heb al eerder gezegt dat ik ondanks mijn fascinatie (bijna liefde) moeite heb om films die volledig op beeldtaal rusten te beoordelen, ik wil graag een wat hoger cijfer geven maar mijn gevoel zegt me het ook hier weer bij een ruime voldoende te houden. Ik ga voor een keer niet luisteren en gewoon een halfje meer geven. Dat is nog niet veel (een drie en een half) maar denk wel dat het bij herziening makkelijk omhoog zou kunnen schieten, ook met Sombre, zoals gezegt. Nu Un Lac (zijn derde) nog en dan heb ik ook weer alles van Grandrieux gehad. kan iemand me vertellen of die ook de moeite waard is. Mochizuki?

3,5 sterren

Moeilijk te beoordelen film. Zou ik deze film moeten waarderen in de catogorie "meest depri-film aller tijden" dan zou deze film van mij het allerhoogste cijfer krijgen, want deprimerender kan het volgens mij haast niet. Hoewel ik wel enigszins moest denken aan "Irréversible" van Noé gaat de vergelijking toch niet helemaal op. Bij "Irréversible" had je na de verkrachtingsscène het ergste achter de rug. Maar niet bij deze film die naar het einde toe alleen maar erger werd. Met de laatste 20 minuten had ik daarom ook behoorlijk moeite. Dat er in de film bijna geen dialogen waren verhoogde imo alleen maar de zeer naargeestige sfeer en de depri soundtrack hielp daar ook nog een handje aan mee. Waarom deze film in de synopsis staat beschreven als een drama begrijp ik eigenlijk niet zo goed. Deze film is voor mij pure horror. Die zwart-wit scène is daar toch een duidelijk bewijs van en dan zullen we het nog maar niet hebben over de scène waar een van de mannen door honden wordt verscheurd.
Hoe ik deze film nu verder moet waarderen is moeilijk. Voorlopig houd ik op een 3,5* want ik denk niet dat ik deze film snel ga herzien, mocht ik hem ooit willen herzien. Deze zeer shockerende film leent zich nu eenmaal niet voor een ontspannen avondje filmkijken.

3,5*

Deze moest ik even laten zakken alvorens hier wat neer te pennen.

La Vie Nouvelle zoekt niet de grenzen op, maar gaat er enkel overheen. Een bijzondere kijkervaring, dat zeker. Grandrieux lijkt met een knop alle vrolijke kleuren van het leven te hebben weggedraaid, consequent nihilisme deze film. Eigenlijk een film die zich niet laat vergelijken.

Het effectieve camerawerk, de onheilspellende, obscure, angst inboezemende illbient op de achtergrond, wat soms plotseling op de voorgrond treed en een geweldige sfeer creëert. Een nachtmerrie, maar dan erger. De vergelijking tussen de roedel honden en de mens is snel gemaakt hier.

Erg interessante films maakt die Grandrieux. Zowel Sombre als deze zouden nog wel eens een halfje kunnen groeien. Voorlopig dikke 4*.

Tijd voor een wat minder hosanna commentaar.

La Vie Nouvelle is arthouse van de meest pretentieuze soort, zoals we dat van de Fransen gewend zijn. Dit keer geen ménage à trois, waar de Franse films uit de jaren '60 bol van stonden, maar prostitué bezoekjes in Sofia.

We zien een Amerikaan, Seymour, die valt voor een Oost-Europees hoertje. Hij raakt geobsedeerd en wil haar kopen. Tot zover lijkt het op de plotomschrijving van een roman van Grunberg, ware het niet dat de film dan al 75 minuten bezig is en er verder niets gebeurd is! Dialoog is totaal afwezig en verder zien we wat vage donkere beelden en een enkele seksscène. Het camerawerk is overigens vreselijk slecht; alsof Muhammed Ali en Michael J. Fox samen de camera mochten bedienen.

Naar het einde toe worden er nog wat leuke foefjes toegepast, zoals een infra-rood scène, terwijl de schellen door merg en been gaan (is dat muziek?). La Vie Nouvelle kan ik met de beste wil van de wereld geen film noemen; hooguit experimentele videokunst. Kijken op eigen risico dus. Voor het bloot: 1*.

Door de pakketservice kam ik bij deze cinéast, na het goede Sombre ben ik gelijk achter La Vie Nouvelle aangegaan. Echt mijn cup of tea dit, ik hou wel van dit soort beklemmende surreële nachtmerries (zie mijn top 10) maar Grandrieux is toch wel een geval apart. Een vleugje Lynch misschien maar vooral veel raakvlakken met Noé, ook zo'n cinéast die heel hoog in mijn achting staat. Grandrieux is het best te definiëren als een Noé on acid. Althans voor mij.

Want de nachtmerries van Grandrieux, is de overtreffende trap van wat Noé brengt. Deze La Vie Nouvelle is gewoon één akelige kijkervaring. Desolate en magistrale sfeerschepping, veel gespeel met audio en ook via beeld weet hij een uiterst ongemakkelijke sfeer neer te zetten. Subliem! Erg veel cinematografische hoogstandjes trouwens, wat ook een pré is bij dit soort 'voelbare' cinema. Want dat is iets waar Grandrieux in uitblinkt: 'voelbaarheid'.

Erg ongemakkelijke en akelige kijkervaring dus, en zo hoort een film als deze te zijn. Dat mag natuurlijk nooit een kritiekpunt zijn, dan gaat de essentie je wel enigzins voorbij. Ik ben totaal blown away, ik hoef er ook niet over na te denken dit in mijn top 10 te gooien, en hoog ook. Een Irreversible in het kwadraat zeg maar.

Na het overweldigende Sombre maar meteen eens La Vie Nouvelle geprobeerd. Sommigen zullen zeker de voorkeur geven aan deze misschien wel ambitieuzere film. Persoonlijk gaat mijn voorkeur toch uit naar het intiemere en gevoeligere Sombre.

Ook La Vie Nouvelle is weer een zeer lichamelijke prent geworden, waar veel energie vanuit gaat. De camera beweegt impulsief en de kleuren zijn bij momenten prachtig. Visueel dus opnieuw subliem.

Maar het deed me gewoon beduidend minder allemaal. Zeker intrigerende cinema, maar verder dan 3* kom ik na een eerste visie niet.

Tegenvaller.

Licht uit, koptelefoon op, volume omhoog en kijken maar.

Het begint er goed met al die oude mensen maar al snel wordt het een erg vervelend filmpje, niet voor mij bestemd dit.

Ik was ook erg moe, maar na al die reacties te hebben gelezen hier, dacht ik dat de film mij wel zou wakker houden, niet dus.

Er worden veel vergelijkingen met Irreversible gemaakt en daar kan ik wel bij inkomen, maar totaal andere opbouw. Irreversible is meer een achtbaanritje en dit is meer een saaie wandelingetje met teveel tussenstops en op het einde van de wandeling word je getrakteerd op mooie beelden en redelijke zieke beelden maar of ze het waar zijn...

Maar dat was wel prachtig die dansscène was erg vet en dat stuk waarin alleen lichaamswarmte te zien was, was brrrrr.

Maar sukkelde veel in slaap met beelden die niet boeiend waren, keek misschien wel 10 keer op de klok. Soms dacht ik is dit wel de goede film die ik aan het kijken ben. Het einde was wel erg sterk maar in het algemeen faalt de film in mijn ogen.

Irreversible in het kwadraat, een hoopvolle opmerking die eindigt in teleurstelling in het kwadraat.

1.5

Vage shit. Een film met bijzonder weinig dialoog, deze La Vie Nouvelle. Dat zorgde er aan de ene kant voor dat de film me soms erg mee wist te slepen - helaas werd het aan de andere kant soms wel érg saai en oninteressant daardoor. Maar oké, de film kent genoeg intrigerende scénes.

Sowieso begint de film zeer sterk; die camera die dicht op de huid (het hoofd) van de verschillende mensen zat - ik zat steeds op een schrikmoment te wachten, al kwam die niet. Daarnaast is de zwart-wit scéne geweldig, de haarknip-scéne sterk, het pak slaag pijnlijk en het einde ook weer bijzonder naargeestig (zoals zo'n beetje de hele film), maar geslaagd. Er gebeurt toch genoeg boeiends.

Toch kom ik (na een 1e kijkbeurt) niet verder dan een degelijke voldoende. Vooral omdat de film wat teveel saaie momenten kent, al kwam dat misschien ook omdat ik nogal moe was. De aanval van die honden is ook eng trouwens, damn! Cameravoering + muziek was ook prima. Apart, maar goed.

"Sombre" vond ik zeer interessant alleen een beetje jammer dat het beeld 70% van de film zo donker was dat je geen ene moer zag.

Dat geintje laat de regisseur hier dus achterwege en zo zien we weer iets meer van z'n nihilistische film, die raakvlakken heeft met Irreversible en met David Lynch.

Dit is een nog meer arty variant op Lost Highway/Mulholland Drive.

Vrijwel zonder dialoog, expliciete sex-scenes (en niet van de tedere soort), noisy drones op de soundtrack en een simpele plot waar de hele film om heen gebouwd is.

Hypnotiserend en ik ben zeker benieuwd naar meer van Philippe Grandrieux.

Man man man, soms heb je van die films, dan weet je even niet waar je het over moet hebben. La Vie Nouvelle is zo'n film, een erg zware film. Het is een uitzonderlijke nachtmerrie, een wereld zonder greintje optimisme. Duister, agressief...verwarrend en uitdagend. Grandrieux maakt creeërt een perfecte nachtmerrie.

En daar hou ik van! Niets gaat boven surreële films, en wat dat betreft is dit echt top-notch. Sowieso is de belichting echt van een buitencategorie, ongelooflijk hoe Grandrieux vaak de hele omgeving weg weet te laten en de kijker laat verdrinken in deze achtbaan van kwade emoties. Een gruwelijke visuele trip, waar bijv. die zwart/wit scene en de dans scene echt zwaar memorabel zijn, behoren met gemak bij de mooiste scenes die ik ooit heb gezien.

Het onnavolgbare, onbegrijpelijk en expliciete karakter van de film is vrij disturbing. Het is niet direct heel schokkend, maar gewoonweg een erg nare shitload aan sfeer, het kruipt echt onder de huid. De begin scene zuigt je al meteen mee in die diepe put van..onheil. 5 dikke sterren.

De film is in ieder geval al onvergelijkbaar veel beter dan Sombre, waarvoor hulde.

Maar verder dan wat waardering voor enkele losstaande scenes en wat random geëxperimenteer kom ik ook weer niet.

Vind het een nogal raar onderwerp om er zo'n arty film van te maken, geen idee wat je daar nou mee wil bereiken. Het trekt de ellende een beetje in een soort surrealistische nachtmerrie, alsof het allemaal al niet erg genoeg is .

Anyway, de film heeft dus zo z'n positieve kanten wat betreft scenes die in ieder geval erg origineel zijn op audiovisueel gebied, en dat is het dan wel.

Vind trouwens dat Grandieux wel regelmatig fijne muziek in z'n films stopt, alleen past die muziek vaak totaal niet bij de betreffende scenes, wat dan weer wat jammer is.

Viel me vies tegen, en ik ben dan ook niet zo enthousiast zoals velen hier. Hoge verwachtingen had ik van La Vie Nouvelle, en dat is helaas uitgelopen op een teleurstelling. Waar Sombre mij nog wel kon boeien, kon deze film van Grandieux dat totaal niet.

Het was een erg onaangename zit, en niet in positieve zin. Een erg saaie en vervelende film. Audio/visueel moest het erg goed zijn. Met de audio zat het wel goed, maar de film is erg lelijk geschoten. Dat out of focus gedoe stoorde me heel erg, en veel mooie shots buiten de zwart/wit scène heb ik niet gezien. Verhaal boeide me ook totaal niet. Nee niet het meesterwerk waar ik stiekem toch wel een beetje op gehoopt had.

Niet zo'n enorme impact als Sombre op me had, maar weer een heel bijzondere film. Ben het grotendeels met Querelle eens hier. La Vie Nouvelle wordt gedreven door instinctieve emotie en reactie, zonder dat dat ingepakt wordt in laagjes moraal, empathie, beschaving of het vermogen de gevolgen van daden te zien. En dan blijft er een bijna apocalyptische film over, niet omdat er er sprake is van een traditioneel einde van de wereld. Maar Grandieux is niet cynisch, want, hoewel hier minder duuidelijk dan bij Sombre, Grandieux' personages zijn niet willens en wetens slecht, ze zijn eerder verdwaald.

4.0*

Vaag.

Nu had ik me wel al voorbereid op een sombere film, maar dit sloeg alles. Het was allemaal erg kunstzinnig, vaag en, niet zo zeer experimenteel, maar wel nieuw-aan-voelend. Film moet het vooral hebben van het bizarre audiovisuele werk. Hoogtepuntje was de zwart-wit scène, dans scène en het shot waarin iedereen komt aanlopen (+ die geweldige close-ups). Ik zou het camera werk in een andere film niet zo waarderen, maar hier was het geplaatst en werkte het. Het verhaal ontging me eerlijk gezegd een beetje, situatie per situatie begreep ik nog wel, kon alleen het verband niet zo goed leggen.

Apart, grauw maar in zekere zin erg interessant om te kijken. 4 sterren

Een akelige film wel. De hangt de hele tijd een nare sfeer en doordat de filmstijl in veel scènes ronduit hypnotiserend is wordt het moeilijk om je aandacht ergens anders op te richten. De meest verontrustende film ooit vond ik het nog lang niet, daarvoor voelde ik me nooit echt verbonden genoeg met het geheel. Die hypnotiserende stijl was ook wel echt nodig om bij de les te blijven, want een iets subtielere aanpak had me waarschijnlijk op een complete afstand gehouden van deze vrij losstaande verzameling aan scènes vol mysoginie, seks, geweld en schreeuwende mensen. Ik kon wel ongeveer volgen waar de film over ging (en ja, er is een verhaal, niet geheel onvergelijkbaar met Blue Velvet), maar met dit soort hopeloosheid om hopeloosheid heb ik niet zoveel. Net als bij Irreversible vraag ik me enigzins af of er wel genoeg inhoud in het geheel zit om zo'n nare trip voor de kijker te rechtvaardigen.

Lang niet alles was geslaagd en sommige arthousetiks irriteerde me (met name enkele overgestileerde bewegingen of schijnbaar willekeurige shots van eveneens schijnbaar wilekeurig schreeuwende mensen, gefilmd van onder de kin). Niettemin blijf ik vrij positief dankzij enkele briljante momenten die onder de huid kruipen, zoals de vage openingsscène, de 'kapperscène', een soort dans tussen de hoer en haar pooier, de zwartwitscène waar ik stiekem geen zak van begreep en de tergende moord door de honden. Het einde vond ik dan weer niets. Een echte hit-and-miss-film, wellicht een 'acquired taste' in zijn totale vorm.
3*

Overgestileerde Balkan gruwel. Soort tegenovergestelde van Taken. Wat gebeurt er als je je een hoertje mee naar huis wilt nemen? Antwoord: Fucked up dingen! Met als ondertitel: do'nt mess with Balkan Pimps. De film laat net als Srpski Film zien hoe naar de klote het is prostitutieleven op de Balkan is, maar doet dit op een hele eigen manier (geslaagd vormexperiment). Of het nou een nachtmerrie of een hallucinatie was.. ik ga voor beide. 4*

Opmerkelijke film.

Heel donker. Ik snap de vergelijkingen met Lynch maar er hing toch een apart sfeertje rond. Bij momenten was de film toch even mijn aandacht kwijt. De scene met de honden was dan wel weer hard en straf.

Zo, deze ook maar eens gezien. Ben denk ik toch met een beetje verkeerde verwachtingen de film ingegaan. Schockerend vond ik het niet, wel op momenten erg verontrustend en al bij al absoluut indrukwekkend.

Het eerste (ruime) uur van de film is behoorlijk traag. Soms een klein beetje té naar mijn mening, maar aan de andere kant droeg het ook bij aan de sfeerzetting in de film, die ontzettend kil en deprimerend is, onder andere door het vrijwel ontbreken van enige dialoog of uitleg. De locaties zijn al even kil. De binnen scenes, die zich afspelen in een uiterst donker interieur, voorzien van kleurgebruik en belichting die me vaak aan Irréversible deden denken, werden afgewisseld met de scenes buiten, in het dorre, sepia-achtige landschap, wat de desolate sfeer gedurende de hele film ook ten goede kwam.

Qua sfeer zat het dus er goed het eerste gedeelte, maar toch miste ik wel wat intensiteit. Soms werden scenes wel erg lang uitgerekt waardoor de aandacht een klein beetje wegzakte. Gelukkig wordt dat in het laatste pakweg halfuur helemaal goed gemaakt. Één grote nachtmerrie, en zoals al eerder gezegd is die zwart-wit scene echt afgrijselijk. Echt eentje waar m'n nekharen overeind van gingen staan.

Erg aparte ervaring, eentje die me nog wel lang bij zal blijven denk ik. Jammer dat het eerste gedeelte niet wat eerder eindigde, en het intense tweede gedeelte pas wat laat in werd gezet, maar voor de rest geweldig. 4,5*

De grauwe, duistere sfeer is goed neergezet. Ook de muziek vind ik erg vet en bijpassend. De dansscène vind ik (audiovisueel) het sterkst, maar als film geef ik er niet meer dan 2,0 sterren voor. Het is traag en er gebeurt gewoon te weinig.

Intens en bij vlagen hallucinant. De zangscène roept herinneringen op aan Blue Velvet en in onder meer het einde leek me Munch te resoneren. Het expliciete gehalte van La vie nouvelle valt me uiteindelijk gelukkig mee maar de inhoud bepaalt, naast de dwingende cameravoering, wel een groot gedeelte van de sfeer. Die wist me redelijk bij de kladden te vatten. Toch wel een ervaring dit.

Hmm ja...

Sombre viel me jaren terug best wel tegen en misschien had ik, nadat ik deze film eindelijk via niethie kon zien er iets te veel van verwacht. Je kan dit opvatten als een hele lange zit (het was al tegen vieren 's ochtends en mijn ogen vielen dicht), maar je zou dit ook kunnen opvatten als een schilderij. Vele vage, rauwe en gure kleuren... enkele shots van zo'n toerist die verliefd raakt op een prostituee... en de duistere wereld van de mensenhandel. Met de sombere sfeer van de achterbuurten van Sofia op de achtergrond. Het was allemaal wel vrij wazig, maar misschien was dit ook de bedoeling van de regisseur.

Erg wazig, maar je zou de regisseur ergens moeten begrijpen.

3,0*

Adembenemende afdaling in een hel waarin geen machtsverhoudingen meer zijn, alleen totale dominantie en totale slavernij. Ach, je moet toch wat, op een zaterdagavond als er niks op televisie is.

Maar wat een zeldzaam sterke scènes bevat dit toch weer, en dit bevalt me bovendien nog wat beter dan Malgré la Nuit, waar hetzelfde van gezegd kan worden. Ik weet niet precies waar dat aan ligt. Misschien moet ik heel kinderachtig een bepaalde mate van logica in de handelingen, of gewoon in het ‘zijn’, van de karakters kunnen aanvoelen, en had ik dat bij laatstgenoemde film niet genoeg.

In ieder geval, het is ongelooflijk wat Grandrieux met zijn camera, belichting en geluidsband soms voor elkaar weet te krijgen. Een zeer beklemmende opening, associaties oproepend met de donkerste perioden uit de recente Europese geschiedenis, of ‘gewoon’ met de hopeloze tegenwoordige staat van samenleving aan de oostelijke rafelranden van Europa. Het peilloze verdriet en de doffe berusting op die verweerde gezichten... Moeders?

Een huiveringwekkende (om er maar weer eens een alles en nietszeggend bijvoeglijk naamwoord tegenaan te gooien) haarknipscène, maar de twee absolute ‘hoogte’punten vormen toch wel de danssequentie, en de ‘nachtkijker’ scène: een ware apocalyps, waarin krioelende wezens als het ware binnenste buiten worden gekeerd, teruggebracht tot een instinctieve, dierlijke kern. En de schitterend in beeld gebrachte schreeuw van Seymour op het einde van de film maakt duidelijk dat hier geen uitweg is.

Je zou dit een meesterwerk kunnen noemen, maar daar wil ik er dan niet te veel van zien. Volgende week toch maar die film met Doris Day.

Werkelijk een aantal fenomenale scènes - dit is een koortsdroom, en niets minder dan dat.

Toch staat de film voor mij nog in contrast met Sombre en Malgré la Nuit. Die films wisten mij ook als psychologisch drama's bij de strot te pakken, terwijl deze Grandieux dat effect niet had. Afstandelijk-en mens(nu ja, vooral vrouw)onvriendelijkheid maken dit tot een sfeertrip die je niet voor je plezier kijkt maar voor de ervaring, reflectie naderhand en constante vervreemding tíjdens.

Vraag me overigens af wat je als actrice moet bezielen om hier de hoofdrol in te willen spelen zeg. Mougaglis moet toch een paar dingen doen of doorstaan in de categorie Gainsbourg (of daartegenaan).

Unieke, maar teleurstellende film waarin regisseur Philippe Grandrieux geen specifiek genre verkiest. La Vie Nouvelle is daardoor een enorm eigenzinnig project geworden met een aantal fenomenale momenten, zeker wanneer het op geluidsbewerking aankomt. De aparte stilering creëert op die manier een aantal onbehaaglijke momenten, maar het grootste gedeelte gaat op aan een ontluikende romance tussen twee weinig innemende figuren en diens oninteressante dramatiek. Grandrieux ratelt verder eindeloos lang door zonder dat hij daadwerkelijk iets zinnigs te melden heeft, waardoor deze film vooral een eindeloze indruk maakt. Een echt stabiele sfeerzetting wordt naar mijn inzien niet opgeroepen en het beste moment is de zeer letterlijke opening, waardoor het eindresultaat uitmondt in een filmische teleurstelling.