The Wanderers (1979)

Hele aardige film waarmee ik mij uitstekend heb vermaakt. Op sommige punten werd het misschien iets te traag, maar als geheel is de film zeker geslaagd. Ik was op een bepaald moment bang dat het een musical was, maar gelukkig niet.

Luchtig stukje drama wat genoeg humor heeft om voor de gemiddelde kijker niet te zwaar te worden.

Mooie combi van deze 2! en realistische gebeurtenissen en personages.

Maar natuurlijk is ook de sfeer belangrijk en een goede soundtrack.. deze film heeft dat allemaal!

Het einde liet me een beetje met gemengde gevoelens achter.

Zeker geen slecht einde! maar misschien net iets te snel.. aangezien de film zo mooie opbouw had.

4 sterren voor nu!

Geweldige film die iedereen eens gezien moet hebben!

Ben fan van Frankie Avalon (-Walk like a man) en Dion and the belmonts (-A Wanderer) geworden door deze film.

Bijzondere leuke film over een groepje Italianen die in een 'bende'' in de Bronz opgroeien. Veel verschillende thematieken worden aangehaald, zodat de film lekker luchtig aanvoelt(mede dankzij de ontzettend aanstekelijke muziek), maar tegelijkertijd ook serieus aanvoelt dankzij het toch ook wel harde leven op straat dat niet altijd even eerlijk is.

4*

p.s. Waarom pakken al die verschillende bendes Turkey eigenlijk precies? Omdat hij een soort van verrader is richting zijn eigen bende?

Erg onsympathieke film.

Een hoop luidruchtige bendes die tot niet veel meer in staat zijn dan veel lawaai maken en wat halfbakken vechten. Niet alleen dat, maar zowat iedereen in deze film lijkt wel tot zo'n bende te behoren.

Verder erg veel onleuke personages, vooral die Joey was onuitstaanbaar. Deed me ergens aan Joe Pesci denken, en da's nooit een goed teken. Enig drama en humor werkte helemaal niet voor mij.

Maar de film moet het uiteindelijk vooral van de muziek hebben. Absoluut niet mijn ding, maar kan me inbeelden dat mensen die het wel leuk vinden ineens beter in de film zitten.

Niks voor mij dit. Bendegeleuter en irritante personages, voorzien van een soundtrack die me absoluut niet wist te boeien. Filmisch verder ook helemaal niks te beleven.

1.0*

Goeie film over een bende jongeren die zich staande proberen te houden tegenover de andere bendes. De film speelt zich af in de Bronx van 1963 en geeft een mooi tijdsbeeld door de aankleding en vooral ook de fijne soundtrack. Leuke personage, leuke momenten en een fijne balans tussen komedie en drama.

Soms zie ik op MovieMeter nog films voorbij komen die ik vroeger als kind/tiener zijnde geweldig vond en waar ik helaas nog geen review over heb geschreven inclusief het verdiende punt.

Dat geldt ook voor dit fraaie drama, welke in 1979 samen uitkwam met een soortgelijke film "The Warriors (1979)" die ik persoonlijk misschien iets beter vond (rauwer en spannender). Deze film mocht er zeker ook wezen en is geregeld luchtig (o.a. de scene op de brug met het touw/steen om de ballen, de scene met de grote vrouw, de gladde werving man van het leger en de strippoker scene) maar ook geregeld dramatisch (en dan doel ik vooral op de gevechten tussen de verschillende bendes, waaronder een soort van skinheads genaamd "The Baldies" met de imponerende reusachtige Erland van Lidth in de rol van "Terror", die wel zachtaardig was en eigenlijk ook de rest van zijn bende), zeker als een dubieus bendelid "Turkey" wordt vermoordt door andere dubieuze bendes en ook de moord op president John F. Kennedy (begeleidt met mooie passende muziek) en natuurlijk het einde.

Het verhaal zit verder goed in elkaar en hetzelfde geldt voor de uitvoering inclusief de fraaie jaren 60 muziek (met natuurlijk ook de bekende titelsong "The Wanderer") waar het verhaal zich ook in afspeelt. Visueel mocht de film er ook wezen en en met name de felle kleuren spatten van het scherm en natuurlijk ook de beelden van het altijd prachtige New York (in dit geval het beruchte "The Bronx" welke natuurlijk uitermate geschikt was voor deze film). Ook de cast doet het meer dan verdienstelijk en vooral natuurlijk Ken Wahl die ik me vooral kan herinneren in zijn rol als "Vinnie Terranova" in de jaren 80 serie "Wiseguy". Karen Allen die na circa 40 minuten in beeld komt, deed het ook verdienstelijk en ze zag er destijds ook best leuk uit. Een echte grote rol heeft ze eigenlijk niet.

Het einde van de film mocht er best wezen en vooral het gedeelte op het American Football veld met alle bendes was fraai en mede ook omdat een gespierde ietwat aparte vader (gespeeld door William Andrews) van één van de Wanderers meedeed aan het harde gevecht welke daar ontstaat en welke prachtig in beeld werd gebracht. Al met al is dit gewoon een fraaie jaren 70 klassieker, welke zich heerlijk wegkijkt.

Ik houd niet zo van (massale) knokpartijen en machogedrag. Maar een verhaal over rivaliserende jeugdbendes kan natuurlijk niet zonder. Mede daardoor weet deze film op aardige wijze de jongerencultuur in The Bronx in de jaren ’60 te schetsen. De film is zeker niet vlekkeloos (b.v. waarom verdwijnt love interest Karen Allen geruisloos uit het verhaal?). De manco’s worden echter meer dan goed gemaakt door de geweldige muziekkeuze. Ik kreeg de indruk dat met Dion, The Chantays, Mr. Acker Bilk, The Champs, The Shirelles, The Four Seasons, Bob Dylan e.a. de hele hitparade van 1962/63 voorbijkwam. Op het gebied van soundtracks is dit dan ook zonder meer een klassieker.

Mooie sfeerschets over jong zijn in de jaren '60 en rivaliteit tussen jeugdbendes, met een lach en een traan en de vrolijke levendige muziek uit die tijd. Wat deden jongeren toen er nog geen IPad en internet bestond? Gewoon rondhangen in de buurt, een beetje keet schoppen, samen feesten en plezier maken, banden scheppen. De Baldies die zich dronken domweg in de Marine engageren en op het einde totaal uit het straatbeeld verdwenen zijn vond ik echt komisch . Dat met Turkey, die plots nergens meer bij hoorde was dan weer sterk dramatisch. Toch mist de film een boeiende rode draad en moest ik het stellen met een reeks aneengeplakte gebeurtenissen uit de levens van...

Film die ik lange tijd verward heb met Coppola's The Outsiders, daarom had ik deze The Wanderers meegenomen toen ik de kans kreeg. De vraag blijft of ik deze dan daadwerkelijk ooit gezien heb, want delen leken me toch echt bekend voor te komen of er moeten veel parallellen zijn met The Outsiders.

Bendes, bendes, en nog eens bendes. Aan jeugdbendes niet te weinig in the Bronx met de Kalen en the Ducky Boys toch wel als gevaarlijkste. Behalve de rivaliteit tussen de bendes en een aanstaande football wedstrijd gebeurt er vrij weinig op de gebruikelijke beslommeringen van jong volwassenen na. Een strijd om te overleven die iets geromantiseerder is dan een Sleepers (Hell's Kitchen). Dominante vaders met losse handjes, hulpbehoevende moeders, weinig toekomst perspectief, een aardig tijdsbeeld en vooral liefdesperikelen.

Grappig is de werkwijze van de rekruteringsofficier, grsppig ook die dikke, Terror, die ik onlangs nog zag in The Running Man. Er wordt nog even gespeeld met een overloper om vervolgens naar een aardig einde en massale knokpartij toe te bouwen. Maar dat is het dan ook wel, ondanks een zalige Karen Allen, de charmante Ken Wahl, heel veel goede muziek en een aantal grappige momenten heeft The Wanderers niet zo heel veel te bieden behalve een redelijk doorsnee beeld.

Eindoordeel is dan ook aardig voor een keer, maar meer ook niet.

The Wanderers is de naam van een Italiaanse jeugdbende in het Amerika van de jaren 60. De film bemoeit zich met veel personages rondom de bende en vertelt van veel gebeurtenissen. De film is een wilde mix van personages en verhalen. Een mix met een authentieke uitstraling.

De film bestrijkt een bepaalde tijdspanne en dat betekent dat bijna geen gebeurtenis wordt afgerond. Net als in het echte leven, waar de dingen zich niets aantrekken van een tijdklok of luisteren naar de wens van een persoon, maar gewoon doorgaan tot ze waarschijnlijk ooit eens stoppen of van vorm veranderen.

De zweem van authenticiteit die de film uitstraalt wil overigens niet zeggen dat gebeurtenissen altijd realistisch zijn. Er passeert genoeg dat elke realiteitszin ontbeert en soms schurkt de film zelfs tegen het clichématige aan. Maar ook een heleboel keren gebeurt dat niet. De wilde mix gedoopt in een nostalgisch sausje met een verrukkelijke score, smaakt gewoonweg heerlijk.

Drama is er genoeg, maar de emotionele geladenheid van de film is niet heel hoog. Er is afstand tot de personages. Er is afstand tot de gebeurtenissen. Dat wil niet zeggen dat de kijker niet kan meeleven. Het wil alleen zeggen dat de kijker niet verdwijnt in empathische dwang, maar dat de film hem in staat stelt om gebeurtenissen en personages objectief te beschouwen terwijl de film hem tegelijkertijd in staat stelt een passend gevoel te ervaren.

En misschien is het juist dat wat The Wanderers tot zo’n prachtfilm maakt. De kijker verzamelt een hoop indrukken en verwerkt die indrukken op zijn eigen manier. Omdat de film enige afstand tot personages en gebeurtenissen in acht neemt, wordt de kijker niet noodgedwongen meegesleept in allerhande kitscherige banaliteiten. Hij blijft gefocust op de handelingen an sich zonder te worden afgeleid door een grote emotionele binding met iemand of iets.

En dat betekent dus niet dat de personages niet interessant zijn. Dat betekent niet dat de personages geen sympathieke of onsympathiek uitstraling hebben. Juist door de ingebrachte afstand tot de personages is het vrij gemakkelijk om iemand sympathiek of niet sympathiek te vinden. Het is vanwege de afstandelijkheid zelfs mogelijk om de dagelijkse onbenulligheden en beslommeringen die de personages overkomen als belangwekkend te gaan zien.

The Wanderers gaat om meer dan alleen rivaliteit tussen bendes. De film houdt zich met meer dingen bezig dan met thema's als rassenhaat en kansenongelijkheid. De film houdt zich ook met meer persoonlijke gewaarwordingen bezig. Zoals de constatering dat ouders soms liefdeloze wezens zijn. Zoals het verlammende probleem of je moet kiezen voor een ware liefde of voor een verstandige liefde. Of zoals de vraag of trouw aan de bende altijd boven alles moet gaan. Allemaal belangwekkende banaliteiten.

De film snijdt belangrijke en onbenullige issues aan. De film gaat over veel. De film verdiept niet, maar roert slechts aan. Regisseur Kaufman laat het aan de kijker om te oordelen. De kijker kan de film als een film over bendes zien. Of als een metafoor voor de samenleving.. Of als een genietbare brok nostalgie. Of als een dramatische coming of age. De wilde mix maakt alles mogelijk en dat kijkt bijzonder smakelijk.

Bob Dylan zong het treffend. The times they are a changing. Behoorlijke film over een groep vrienden in een snel veranderende tijd, richting midden jaren 60, uit een achterbuurt van New York, zou zo de buurt kunnen zijn van - het fenomenale - The West Side Story die samen een soort van gang hebben opgezet, en hun vetes uitvechten zonder dat het echt de spuigaten uitloopt, met andere jongeren met een andere etniciteit. The Boldies, Zwarten, Aziaten, Ieren Maar dat gaat redelijk gemoedelijk en is meer kift dan echte agressie. Dat wordt anders als ze te maken hebben met levensgevaarlijk schorem uit een nog slechtere buurt waar je letterlijk je leven niet veilig bent. The Ducky Boys . Daar had ik eigenlijk veel meer van willen weten, zeer goed maar vooral luguber neergezet, zonder ook maar een stom woord te zeggen. Zal ongetwijfeld de bedoeling zijn geweest van de regisseur, maar toch.

Is eigenlijk een tragikomisch gebeuren. De vriendschap is niet zo hecht als het lijkt, als één van de 'gezworen' kameraden vreemd gaat, met de vriendin van de ander. Die in de wetenschap dat zijn gefrustreerde nihilistische macho vader vreemd gaat met de moeder van een andere kameraad, besluiten om samen hun geluk achter de horizon te zoeken. Goede sfeerprent van een behoorlijk kansloos bestaan, in een buurt waar je op z'n best bordenwasser kan worden in een louche maffia restaurant.

Nu voor de 3e keer gezien, en daar blijft het bij. Ik geef hem een 7,5.

Tijdgenoot The Warriors vind ik veel onheilspellender, en ging me veel meer onder mijn huid zitten. Die zal ik wel om de zoveel jaar blijven zien. Maar zoals gezegd, The Wanderers is een vermakelijke film, van komisch tot diep triest vanwege het totale gebrek aan perspectief. Wel mooi uitgebeeld, dat de verschillende gangs toch op het einde van de rit verbroederen.

Al geldt dat uiteraard niet voor de Ducky Boys, die echt bestaan hebben. Persoonlijk had ik die lui, en hun structuur en buurt wat meer uitgediept, om een meer unheimisch gevoel te krijgen wat The Warriors wél bij me oproept. Directors choice zullen we maar zeggen.