Enemy (2013)

Uitstekende film die nog het meest slaagt in een sfeer neer te zetten. De acteurs spelen fantastisch en ik vond vooral Sarah Gadon uitblinken.

Bij de eerste kijkbeurt werd me al meteen duidelijk dat de geschiedenisleraar en de acteur 1 persoon zijn. Wat me niet duidelijk was waren de spinnen. Als je na de film wat research gaat doen dan kom je hier vrij gemakkelijk achter. Vooral de betekenis en gedachte achter de moederspin waar dus een beeld van staat in Toronto is vernuftig gevonden, zeker nadat hij deze in zijn droom ziet na een gesprek met zijn moeder.

Kortom een film waar over nagedacht is en het is te makkelijk om deze film een 1 te geven. Een film die de kijker aanzet tot nadenken en blijft hangen.

Na Prisoners is dit een Villeneuve die me gelukkig wél enorm bevalt. Gyllenhaal !! Lekkere duistere soundtrack ook. Deed me denken aan een short uit V/H/S: Viral (2014) , maar daar is het realiteit en niet slechts in het hoofd van de protagonist.

Gvd. Dat einde.

Wat een film is dit zeg. Een typisch voorbeeld van een film die het publiek ontzettend verdeeld. Ik vond ‘m fenomenaal. Lange tijd geleden dat een film zo lang in m’n hoofd bleef rondspoken. Fantastische, ijzingwekkende sfeer en visueel erg sterk met een bijzonder passende filter.

Natuurlijk is Jake Gyllenhaal weer op dreef, wat is die man toch een geweldenaar. En Sarah Gadon

Dan die eindscène, wow. Ik kan er nog wel verder op ingaan, maar er zijn genoeg interpretaties te vinden en ik zou vooral gewoon zeggen: ga het zien.

Prachtig.

Mooie film dat ondanks een voor mij te traag begin toch na twintig minuten erg interessant werd, en vanaf dan pakte de film me wel. Mooi gefilmd, goede acteerprestaties en ik moet zeggen dat ik nog niet alles snap, maar dat zal voor een volgende kijkbeurt worden. Verrassend, ingenieus en een film met nog veel potentieel. Zwaar ondergewaardeerd en Villeneuve's beste voor mij!

Heb je de analyse gezien, TornadoEF5? Zie vorige pagina. Vond ik wel een sterke interpretatie.

Dat zal ik wel doen na een tweede kijkbeurt. Ik heb vooral genoten van de sfeer van deze film die echt buitengewoon sterk was. En met buitengewoon bedoel ik al zeker twintig beste films op dat vlak, mogelijk zelfs nog beter. Ideaal tempo voor mij (op de eerste vijftien minuten na waar het iets "te" traag was.) John Milton

Het mag wel duidelijk zijn dat Denis Villeneuve een van de betere/originele regisseurs is van dit moment. Samen met Neill Blomkamp! Vooral laatst genoemde voor mij persoonlijk.

Ook naar Blade Runner 2 kijk ik uit. Toen ik de aankondiging van Blade Runner 2 hoorde was ik nogal terughoudend zoals bij vele van dit soort vervolgen of remakes, maar doen de regisseur bekend werd gemaakt draaide mijn mening 360 graden om. Het kan heel goed uitpakken zelfs.

Deze film deed voor mij iets minder dan zijn andere (Prisoners). Ik denk dat ik in deze film Roger Deakins eigenlijk mis. Ondanks dat het er visueel erg goed uiziet is Deakins wel een klasse hoger nog, maar nog steeds visueel erg sterk deze Enemy!

Wat een bijzondere en aparte film. En dit bedoel ik op de positieve manier; niet op de manier dat de moeder van mijn beste vriendin vroeger weleens zei dat ik een aparte kledingstijl had.

Ik kijk zelf eigenlijk vaak naar films met een ‘what you see is what you get’-principe. Het was daarom best lastig voor mij om een omschakeling te maken naar het type film dat Enemy is. Het behoefde wel even flink wat uitleg op het einde, vooral toen die megaspin opeens tevoorschijn kwam en ik compleet in de war was. Ik heb meerdere verklaringen gelezen op het internet, maar de uitleg die ik uiteindelijk als laatste las (of eigenlijk eerder keek en luisterde in een Youtube video) en mij het meest passend leek, heeft er wel voor gezorgd dat ik de film erg kan waarderen. De theorie hierin ging erover dat, heel kort gezegd, Jake Gyllenhaal één persoon is met erge bindingsangst voor het leven waar hij in terecht is gekomen. Hij voelt zichzelf vast zitten in een saai, voorspelbaar leven met zijn zwangere vrouw en is bang dat hij de controle verliest (representatie van de spinnen en het web waarin hij vast zit). In deze film vecht hij tegen zichzelf en probeert dit overspelige deel van hem te vernietigen. Op het einde accepteert hij dan dat hij er geen controle meer over heeft. Dat is uiteindelijk voor mij de interpretatie van de film. Het heeft me wel tot denken gezet en ervoor gezorgd dat ik het toch wel een interessante film vond. Ik vind het wel altijd jammer dat het voor mij dan in de film niet naar boven is gekomen en ik daarna pas de puzzelstukjes bij elkaar heb gelegd door het lezen van verklaringen en theorieën. Op zichzelf staand was het voor mij namelijk iets te diep, kaal en onsamenhangend.

Voor nu een *3.5, maar het heeft nu eigenlijk wel een herziening nodig waarin ik met compleet andere ogen ernaar zou kijken. Grote kans op een verhoging dan.

Redelijke mysterie/thriller. De film is wat traag maar blijft desondanks toch boeien. Dit is mede te danken een de ijzersterke rol van Gyllenhaal. Het verhaal lijkt duidelijk maar door enkele fragmenten wordt je toch flink aan het denken gezet en is enige uitleg niet overbodig. De sfeer van de film wordt goed neergezet door Villeneuve. De wat kleurloze beelden passen daar prima bij. Niet voor iedereen even verteerbaar. 3.5

Kreeg het maar niet uit mijn hoofd, zeker/vooral na het laatste shot, het idee dat Enemy uiteindelijk een postmoderne verfilming van/variatie op Kafka is. Ingenieus in elkaar stekend werk van Villeneuve in ieder geval, recensie volgt later

Chaos en orde. Enemy is wat mij betreft bijna een postmodernistisch manifest. Het laatste shot lijkt het wel uit te schreeuwen: betekenis is een product van de 'lezer'/kijker, en niet van de auteur. Dat datzelfde shot me ontzettend doet denken aan de portee van Kafka's die Verwandlung, maakt het helemaal af.

Snap ik Enemy geheel? Nee, in geen geval. Wil ik het snappen? Ergens wel, ergens ook weer niet. Want wat is het heerlijk als verschillende theorieën zich in je hoofd gaan vormen, ongeacht of ze nu wel of niet hout snijden. Is Gyllenhaal in zijn dubbele, omgekeerde romance (Gyllenhaal met de vrouw van de andere Gyllenhaal en vice versa) de representant van een Freudiaans spel, waarin de romances een product zijn van zijn onderbewuste, onvervulde wensen? Bestaat er eigenlijk wel een dubbelganger, of zit Gyllenhaal hopeloos in de knoop met zichzelf (his own ENEMY), en is die dubbelganger een projectie van zijn geest? Is die reusachtige spin die boven de stad uittorent een bewuste verwijzing naar the War of the Worlds, en is vervreemding het centrale thema? En dat laatste shot, wat moet je daar als kijker van denken? Wend ik me wederom naar Kafka, wetend dat zijn modernistische roman een stuk behapbaarder was dan deze stroom van illusies en betekenisholistische voorstellingen? Of denk ik te moeilijk, en ligt de oplossing voor het grijpen? Ik ga me nog wel wagen aan de interpretaties van anderen die reeds voorhanden zijn, maar ik vind het vooralsnog leuker zelf over de inhoud te filosoferen. Het zal niet aan iedereen besteed zijn. Maar waar die abstractie, die vaagheid en die zweem van mysterie voor sommigen afknappers zullen zijn, doet het mij alleen maar meer van dit sterke werk van Villeneuve genieten.

Villeneuve, die niet alleen inhoudelijk een mooie hersenkraker aan de kijker presenteert. De cinematografie is namelijk ook fantastisch, met beelden gehuld in sereniteit, die een prachtig contrast vormen met de inhoudelijke chaos die Enemy tentoonspreidt. Cinematografie en camerawerk maken dat je aan de beeld gekluisterd blijft; de bedompte score benauwt en intrigeert. Niet in het minst gaan mijn credits ook naar Jake Gyllenhaal, die een fantastische dubbelrol neerzet, en niet beter gecast had kunnen worden. Vond hem zelfs nog beter dan in Demolition, waarin hij een in de verte vergelijkbaar character speelt.

Enemy is voorbij voor je er erg in hebt, en voor je idee is er dan niet eens zo enorm veel gebeurd. Niets is minder waar, maar je blikveld dient zich daarvoor niet tot de oppervlakte te beperken. Villeneuve maakt het je niet makkelijk, maar is er juist niets prettiger dan dat?

Ruim 4*

Wat een fantastische analyse, sterker nog, ik kwam geen enkel punt tegen dat niet logisch of niet kloppend overkwam. Daarmee ga ik ook naar 4.5*, want gezien de symboliek en verwijzingen die ik zelf nog gemist had verdient Enemy meer dan een 8.

Zeer vernuftige thriller waarin elke dialoog, elk detail uiteindelijk nodig is om de puzzel helemaal op te lossen. Prachtig in beeld gebracht en heerlijk sfeervol en mysterieus. Ik ben fan van Villeneuve.

Met de hype die heerst rond Villeneuve vond ik het tijd om eens een film van hem mee te pikken. Qua eerste indruk kan deze 'Enemy' in ieder geval wel tellen. Binnen de lijntjes kleuren is duidelijk niet aan deze regisseur besteed, hij haalt alles uit de kast om zijn publiek mee te zuigen in de intrige.

Om te beginnen is er het curieuze concept. Wat aanvankelijk nog ietwat als een gimmick aanvoelt, groeit geleidelijk aan uit tot een vernuftig spel met de kijker. Knap hoe Villeneuve een maximum aan spanning puurt uit een minimum aan dialoog puurt. Een schoolvoorbeeld van een thriller die niet op goedkope schrikmomenten teert, maar verbijstert via sfeerschepping.

En dan kom ik al snel bij bij de cinematografie terecht. Onder het motto 'vandaag is geel' wordt de film een broeierige sfeer aangemeten, een speciaal contrast met de kille toon van het verhaal. Bonuspunten ook voor de stijlvolle cameravoering en de mooie, subtiele soundtrack.

Enemy piekt ergens halverwege. Daarna gaat het wat bergaf, vooral door enkele voorspelbare plotwendingen. Het mysterie blijft gelukkig wel voldoende intact. Altijd fijn, zo'n film die de clue niet op een zilveren dienbblad aanbiedt, maar de kijker zelf laat nadenken.

Gyllenhaal verkeert voorts in topvorm. 4*

Grappig filmpje, Toronto dus heh, ik herkende het al niet, maar inderdaad dat beeld van die spin, die staat daar.. Voor de arachnophobics überhaupt geen prettige film. Beetje een Lynch achtige bedoeling over een duivellin (in de vorm van een vogelspin) die zomaar eens een doppelganger in je leven knalt, en de chaos is compleet. Niet dat er zoveel gebeurt, Gyllenhaal doet en kijkt alsof er heel veel gebeurt. De 'Europese' setting van gewapend beton met een knallende gele seventies filter zijn bijzonder smaakvol en misselijkmakend tegelijkertijd.

Sepia mysterie lijnenspel in spinnenweb filmpje.

Boeiende film. Klein van opzet en goed gedragen door de aanwezige acteurs. Gyllenhaal voorop maar de dames doen niet onder.

Villeneuve brengt aantal mooie camerashots en geholpen door het consequente kleurgebruik zit het met de sfeer dik voor elkaar.

Tel daarbij het mysterie dat netjes werkt en je kunt van een geslaagde film spreken.

Had hier meer van verwacht.

De sepia-setting was stijlvol en het verhaal kwam ook nog wel goed uit de verf maar helaas bleef het voor mij net iets te veel steken bij het drama gehalte in plaats van dat je hetzelfde gevoel zou moeten krijgen als bij een David Lynch film. Jake Gyllenhaal speelt dan wel weer erg bijzonder als zowel de geschiedenisleraar Adam en zijn dubbelganger Anthony... Erg bijzonder om ook te zien dat je deze Gyllenhaal wat uiterlijk betreft totaal niet kan vergelijken met zijn opvolgende personages in Nightcrawler en Southpaw.
Enemy kan lekker arty en experimenteel zijn, maar helaas gebeurde er voor mij te weinig. De conclusie: Een autoongeluk... oh was dat het?

De laatste shot was wel weer fucked up.

Nee, tegenvallertje dat mij niet zo erg kon boeien. Hopelijk pakken de andere Vilnieus beter uit...

2,5*

Die spinnen-metafoor had iets minder overdreven gemogen en het bouwt iets te lang op, maar 'Enemy' (2013) is een stijlvolle SF-thriller van één van de interessantere cineasten van deze generatie. Over het mannelijke ego als een vergiftigend toneelspel om vooral niet naar de noden en wensen van de vrouwelijke 'ander' te hoeven luisteren, terwijl de brave professor en de bad boy meer met elkaar gemeen hebben dan ze denken. Een hallucinante koortsdroom met de suspense van Hitchcock en het bevreemdende van David Lynch.

SF-thriller? Hoe dat zo?

Gisteren voor de tweede maal Enemy gezien. Ik was zo geschrokken dat de film ineens gedaan was waardoor ik met een kater achterbleef en ik het verhaal niet helemaal vast had. Voor hetzelfde geld heb je het idee dat je kat of je kleine op het verkeerde knopje heeft geduwd, niet dus.

De grootste pluspunten van de film is de cinematografie en de sfeer. De camerastandpunten en de grauwe geel/bruine kleuren geven een erg aparte mystieke sfeer aan de film. Ook de achtergrondmuziek bekrachtigt de sfeer. Wie fan is van Gyllenhaal kan dubbel juichen: 2x voor dezelfde prijs! En of dat hij het alweer uitstekend doet. Gyllenhaal is een erg veelzijdig acteur die hier net als in bvb Nightcrawler optimaal tot zijn recht komt.

Hier en daar ook vreemde dingen met die spinnen. Die reuzenspin kwam recht uit War of the worlds (Tom Cruise). Ik meende ook de stad Toronto met de CN Tower te herkennen. De spinnen verwijzen naar de vrouw. Adam/Anthony bedriegt zijn zwangere vrouw en is geobsedeerd door seks en vrouwelijk schoon. Wanneer Adam belt naar Anthony maakt Helen ruzie met hem of "ze" weer heeft gebeld of dat haar vriendje erachter is gekomen dat ze met haar naar bed is gegaan. Adam/Anthony voelt zich gevangen door deze drang en schaamt zich hiervoor. Net als een mannelijke spin gaat hij op jacht (seksclub) en op zoek naar vrouwen (of een andere vrouw). Dit maakt hem gek en hij haat zichzelf hiervoor. Deze waanideeën (metafoor) komt tot een hoogtepunt bij de slotshot. De vrouwtjesspin zal hem verslinden zoals het ook vaak gebeurt tussen vrouwtjes- en mannetjesspinnen in de natuur wanneer zijn rol is uitgespeeld. Zijn relatie tot vrouwen is erg monotoon en heeft slechts 1 doel: de basisbehoefte met name: neuken (paren).
Ook mede daarom zijn Adam/Anthony één en dezelfde persoon. Adam/Anthony leidt een dubbelleven, maar is zich niet bewust van zijn wanen. Adam/Anthony zijn elkaars tegenpolen: de één is gelaten en introvert, de ander is erg assertief en brutaal.

Het fijne van de film is dat iedereen wel een andere verklaring heeft voor deze film én niemand kan je die tegenspreken. Het is geen complexe film, maar je krijgt wel de opdracht er zelf over na te denken en je eigen interpretatie eraan te geven. De luie kijker wordt gestimuleerd een actieve kijker te zijn.
Kortom: erg fijne Villeneuve en mijn tweede op twee dagen (Prisoners). Eenvoudige film gecombineerd met de nodige branie en mysterie. Knap!

Dat een film met een origineel verhaal en een arthousefiltertje niet direct een meesterwerk is, maakt Enemy duidelijk. Ja, het is een vlotte, mysterieuze film die je niet iedere dag ziet, maar tegelijkertijd rommelt het nog wel. Zo is het visueel nogal mat en is het verhaal niet bijster interessant. Het script is zowaar nog ongeloofwaardiger. Villeneuve lijkt, net zoals bij kaskraker Prisoners uit hetzelfde jaar te hinken op twee gedachten. Enerzijds probeert hij een originele, eigenzinnige insteek, anderzijds lijkt hij bang te zien om daadwerkelijk die extra stap te zetten om niet te veel mensen voor de borst te stuiten.

Ik heb me uitstekend vermaakt en audiovisueel is het echt een meer dan prima film, maar het komt wat negatief over, omdat hier echt meer uitgehaald had kunnen worden.

Heerlijk filmpie, lekkere wegkijker ..

Orgineel, en heerlijk verrassend slot !!

Dikke 4 !!

"You never know how your day is gonna turn out. Have a nice day."

Deze titel had ik eigenlijk al veel eerder moeten zien.

In eerste instantie lijkt het narratief vrij simpel te zijn; een geschiedenisprofessor in de sleur die op een dag zijn dubbelganger in een film ziet en er alles aandoet om met hem in contact te treden. Het blijkt de opmaat te zijn naar een bevreemdende ervaring die je na afloop nog steeds blijft achtervolgen, omdat het gepresenteerde erg intrigerend is.

De film wordt uitstekend gedragen door Jake Gyllenhaal die in een dubbelrol genoeg trekjes en gedragingen heeft om de twee personages van elkaar te onderscheiden. Het geeft je als kijker inzicht in een protagonist die verworden is tot zijn eigen ergste vijand. De manier waarop deze worsteling in al zijn subtiliteit plaatsvindt is gewoonweg formidabel te noemen.

Duidelijk is dat 'Enemy' vele onderliggende lagen heeft die je moet zien te doorgronden. Zoals het begin al aangeeft is chaos slechts orde dat enkel nog ontcijferd dient te worden. Dit manifesteert zich in - onvermijdelijke - patronen die elkaar blijven herhalen. Hierdoor lijkt het einde het begin te zijn en andersom. Gesteund door de gelige filter, dichte shots en een eigenaardige score blijft het geheel in mysterieuze kringen omringd.

Al met al een heerlijke psychologische thriller die je ongetwijfeld aanzet tot denken. Denis Villeneuve bewijst wederom dat hij een regisseur is om in de gaten te houden.

4,0 Sterren.

Aparte film van Denis Villeneuve met een intrigerend uitgangspunt. Een man ontdekt per toeval een exacte kopie van zichzelf en besluit hem te confronteren.

Sterk aan de film waren ook de Spinnen-symboliek (die een beetje aan Kafka deden denken) en het feit dat je niet altijd wist welke Jake wanneer in beeld was. Jake Gyllenhaal wist het sterk te spelen.
Uiteindelijk lijkt de film te suggereren dat Adam het zich allemaal ingebeeld heeft en dat ze eigenlijk een en de zelfde persoon zijn. Verschillende aanwijzingen zijn hiervoor te vinden; de doorgescheurde foto, het vreemdgaan, het gesprek met de moeder, hoe betaald een derderangs acteurs rekeningen en tot slot het gesprek met de zwangere vrouw (hoe was het op school vandaag?). Het allerlaatste shot van de film was behoorlijk surrealistisch.
Ik denk dat het angst voor vrouwen moet uitbeelden, die eten hun mannetje immers op als ze niet meer nodig zijn.

Ik hou niet zo van die sepia-tinten, geef mij maar mooi kleurrijk of juist blauw en kalm. Wel aardig opgenomen, maar het was weer een echte arthouse-mystery en dat betekend vaak traagheid en ongrijpbaarheid. Kan hier uiteindelijk toch veel minder mee als met Prisoners.

Ik vond Enemy de tweede kijkbeurt overigens pas goed, maar daar zou ik lekker een paar jaar mee wachten. Genoeg anders moois te zien.