The Disappearance of Eleanor Rigby: Her (2013)

Zeer geslaagd tweeluik. Erg mooi liefdesverhaal, waar de grootste beproeving die je in een relatie tegen kan komen centraal staat. De twee perspectieven hebben ook een ontegenzeggenlijke esthetische functie. Waar ik bij Him toch een bepaalde gedachte had over Eleanor, was ze in Her toch totaal anders, wat vooral sterk in uiting komt in de scenes die de twee films delen en identiek zijn maar slechts een andere 'angle' hebben. Ook erg blij met de keuzes dat er dialogen zijn die in beiden versies 'switchen', dingen die Chastain zegt in Her worden in Him weer gezegd door McAvoy. Prachtige muziek, heerlijke chemie tussen Chastain en McAvoy en film 'raakt' de juiste snaar.

Ik weet niet hoe de film uitgebracht wordt, maar als de films ook apart te zien zijn en niet als double bill, zie deze dan na 'Him'.

Een relatie tussen een man en vrouw is vaak gecompliceerd. Wanneer je een partnerschap hebt met iemand, kom je er vaak genoeg achter dat je niet altijd dezelfde mening hebt of situaties compleet anders interpreteerde dan de ander. In The Disappearance of Eleanor Rigby: Him & Her, wordt door de ogen van zowel de man als de vrouw hetzelfde verhaal verteld, opgesplitst in twee eigen films die samen de film vormen. Je ziet dat veel details anders worden weergegeven in beide films, hoewel de situatie dezelfde is. Het resultaat is een boeiend en geslaagd filmexperiment wat gedragen wordt door erg sterk acteerwerk van Chastain & McAvoy. (Ik zag beide delen direct achter elkaar)

'The Disappearance of Eleanor Rigby: Him & Her' Recensie - Filmtakers

Interessant filmexperiment waarin voor mijn gevoel het 2e gedeelte (her) korter duurde dan het 1e gedeelte waarin het verhaal werd verteld door de man. Na het zien van dat 1e gedeelte (him) vroeg ik mij trouwens af of het nog zin had het 2e gedeelte te bekijken. Hoe Conor zijn verhaal vertelde heb ik namelijk al tig keer gezien en gehoord. Niet alleen in een film maar vooral ook in de praktijk. Voor mij oh zo herkenbaar maar verder totaal oninteressant dus. Daarom duurde dat 1e gedeelte voor mijn gevoel ook zo lang. Wat de beweegredenen van de vrouw zijn, daar gaat het mij om. Daarom vond ik het 2e gedeelte (Her) veel interessanter. Wil je namelijk na een mislukte relatie ooit weer een nieuwe relatie beginnen dan is het volgens mij toch veel interessanter om te weten hoe de vrouw de oorzaak van een mislukte relatie interpreteert dan de man. De verschillen ontstaan volgens mij alleen maar omdat de vrouw zich veel meer laat leiden door haar gevoel en niet zoals de man door het "gezonde" verstand. Die verschillen maken de liefde vaak tot een slagveld. "Love is a Battlefield" zong Pat Benatar ooit.

Wat deze film verder betreft is het raadzaam denk ik de delen gewoon achter elkaar te zien wat ik ook heb gedaan. Ten slotte is het één film. Het acteerwerk van Chastain en McAvoy is zonder meer prima hoewel ik mij aan dat gestalk van die McAvoy mij soms behoorlijk zat te ergeren. Zodoende kon ik mij veel beter inleven in Eleanor dan in die irritante Conor.

De keuze om twee films te maken van The Disappearance of Eleanor Rigby, waarbij na een breuk in een relatie het verhaal verteld wordt vanuit beide perspectieven is vrij uniek. Echter, van mij had achteraf "Her" niet eens gehoeven. "Him" is heel sterk en steunt op het idee dat we niet weten waarom het vrouwelijke personage de man verliet en geen contact meer met hem wil. "Her" is niet meer dan een verklaring en daarmee de makkelijkere en ook wat drogere film.

Dat is misschien een wat hard oordeel. Slecht is dit niet. Het goede oog en oor van Benson voor personages is intact en Chastain is zo sterk als altijd. Ook hier wordt de film enorm geholpen door een bijrol, in dit geval van Viola Davis. Wat me vooral aansprak daaraan was dat de hulp die de professor gaf niet te concreet is. Het wordt geen Good Will Hunting of zo. De scènes tussen Chastain en Davis zijn gewoon twee vrouwen met een moeilijk leven achter de rug die met elkaar praten, zonder elkaar advies te geven. Dat heeft iets en is wat mij betreft de hoofdreden om deze versie toch te zien.

Niettemin vond ik het allemaal minder meeslepend of boeiend. Nou kan "Her" per definitie al niet steunen op een gevoel van mysterie, aangezien we in "Him" al zagen wat de man deed. Daarbij speelt de vraag wat Conor doet hier ook maar een beperkte rol. Logisch aangezien zij hem verliet en niet andersom. Het beïnvloed echter de sfeer. Het enigmatische van het eerste segment ontbreekt en juist die was zo belangrijk voor het toch vrij unieke gevoel ervan. Zelfs de koele sfeer lijkt hier wat te missen. Het meest jammer is nog wel dat het einde, zo perfect in "Him", toch wat aan kracht verliest door Eleanor naar Conor te laten roepen.

Ik las overigens dat Ned Benson oorspronkelijk ook alleen "Him" in gedachten had en pas op het idee kwam voor "Her" toen Chastain vroeg of hij voor had de rol van Eleanor Rigby kon uitbreiden. In zekere zin voel ik er bijna doorheen dat alle oorspronkelijke inspiratie in "Him" zit. "Her" is gewoon een aardig drama, maar niet veel meer.
3*

Over zowel Him als Her zijn een aantal dingen hetzelfde te zeggen. Grootse minpunt: het boeide me nauwelijks en geraakt werd ik ook niet. Deels door de weinige chemie tussen de beide hoofdpersonen, maar ook door het moment in de relatie waarin beide elk hun verhaal krijgen, maar dat nergens bijzonder wordt en ook wat onbegrijpelijk allemaal blijft. Daarnaast is het allemaal vrij saai in beeld gebracht. Wel kennen beide films een aantal sterke losse scènes, vooral kleine momenten tussen twee mensen (meestal niet de scènes tussen Chastain en McAvoy overigens). Ook de sfeerscènes overdag op straat rond de duurdere en wat hippere buurten van voornamelijk Brooklyn zijn fraai, met een lekker zomers gevoel en fijn gebruik van omgevingsgeluiden. En de parallellen tussen beide films zijn soms erg aardig gedaan, bijvoorbeeld dat gevechtje halverwege of dat beide een goede gesprekspartner hebben (zij de docent, hij zijn vader).

Her is verder warm gefilmd met diepe zwarte schaduwen en met een aantal aardige trackingshots en één sterk hypnotiserend shot met de muziek die de achtergrondgeluiden doet vervagen, maar de film mist karakter. Verder is zeker het eerste deel best aardig omdat je daar ook nog niks verwacht, maar de film bleef maar duren en zeker het tweede deel had mijn interesse niet meer. Ik heb me dus behoorlijk verveeld met enkele scènes tussendoor die het aanzien waard zijn. 2,0*.

Film die je als ouder wel aangrijpt, alleen was het wel een slow film waar je voor in de stemming moet komen. Duurde wel lang voordat het beetje ontrafelt werd. Toch vond ik het nog erg onduidelijk op het einde en niet alles goed in zijn verband gebracht. Het kon een beetje alle kanten op. Wel vond ik haar zelf boeiend genoeg om tot het einde te blijven, maar ze bleef mij te mysterieus.

Toch 3 sterren.

Him al een tijd geleden gezien, maar toen geen gelegenheid om Her ook te zien en de onvermijdelijke acht verschillen te becijferen. Nu wel, en eerst Her gekeken en daarna Him in de herhaling.

Valt wat tegen. Him vond ik eerst wel een interessante film, maar nu in de herziening en voorafgegaan door Her kan ik er maar weinig meer van maken dan een wat gezocht idee waarmee een niet al te sterk script wat opgeleukt wordt - een wat te gezochte poging om het iets bijzonders te laten zijn. Elk voor zich zijn de films niet bijster sterk - vind ik nu - en samen is het niet veel meer dan een gimmick.

Waarbij het ontegenzeglijk wel leuk is om de twee perspectieven met elkaar te vergelijken, en daarbij te constateren dat ik van de beweegredenen van McAvoy meer begrijp dan die van Chastain - eerlijk gezegd blijft Her me in dat opzicht nogal duister. Zou wel interessant zijn of een vrouw daar dan net weer andersom tegenaan kijkt - maar ik zie zo even geen recensie of reactie van een vrouw bij een van de films. En wellicht is het verschil er ook wel zo een die alleen kan worden uitgelegd met woorden als 'nou ja, gewoon!'...

Maargoed. Geen bijster leuke films dus, al met al, ondanks de mooie cast wat teleurstellend. Her vond ik dan achteraf nog wat minder eigenlijk.

Prachtige film over een echtpaar dat uit elkaar gaat na het verlies van hun baby. Niet zozeer een film over rouwverwerking, maar een traag en intens liefdesdrama. De splitsing van de twee perspectieven dat ook twee films oplevert is simpel, maar werkt wel. Hier en daar zeker ontroerend zonder ook maar een seconde sentimenteel te worden (mede door het sterke acteerwerk van Jessica Chastain en James McAvoy).

The Disappearance of Eleanor Rigby

Een interessant experiment. Dat kan je deze films van regisseur Ned Benson wel noemen. De relatie van Eleanor (Jessica Chastain) en Conor (James McAvoy) ligt in duigen na het overlijden van hun zoontje. Hoe beide ermee omgaan wordt in twee films uit de doeken gedaan vanuit het perspectief van Him en Her. Ik zou geen favoriet kunnen noemen want beide films hebben zijn sterke en zwakke punten. Him heeft het voordeel dat je alles voor het eerst ziet en meemaakt en de zoektocht naar Eleanor maakt het wat mysterieus en Her heeft een iets diepere emotionele lading en de sterke Chastain. Beide hebben personen waar ze mee kunnen praten en hun gevoelens mee kunnen delen. Conor heeft zijn vader (Ciarán Hinds) en vriend Stuart (Bill Hader) en Eleanor heeft haar vader (William Hurt) en haar docente (Viola Davis). Beide films hebben ook wat zwakke punten. Met de inventieve verhaalstructuur had wat meer gedaan kunnen worden en de films nemen wel erg hun tijd met veel langgerekte scènes zonder dialoog en het vele staren van personages in het luchtledige. Vooral in Her is het op sommige momenten meer een invuloefening en begint het allemaal een beetje saai te worden. De films zijn wel erg vlak en het is moeilijk om met de personages mee te leven. Iets meer emotie in het acteren en de dialogen had wel gemogen. Het einde is prachtig en wordt ondersteund door sterke muziek. Een ingenieus experiment maar ook een beetje een gemiste kans

Onmiddellijk na het “Him”-verhaal deze “Her”-versie bekeken, hoewel ik daar eigenlijk weinig zin in had gelet op de inhoud van de eerste film. Meer van hetzelfde. Daar was ik vooraf al bang voor, terwijl ik hoopte dat deze kant van het verhaal over verdrietverwerking meer diepgang zou bevatten. Maar dat valt dus tegen, ondanks het prima werk van Jessica Chastain.

Vraag: waarom neemt Ned Benson in de scènes die in ‘Him’ en ‘Her’ overlappen geen letterlijke passages over? Wil hij daarmee de fundamentele onbetrouwbaarheid van de onmiddellijke perceptie zowel als de dubieuze (mal)functie van het geheugen illustreren? Of probeert hij die momenten gewoon perfect in te schalen in zijn films, waardoor hij doelbewust bepaalde verschillen toelaat? Met als gevolg dat de toeschouwer het vervelende gevoel krijgt naar een parallelle werkelijkheid te kijken – waardoor het “him” vs. “her”-gegeven natuurlijk helemaal in het water valt.

Want, euhm…detail: had James McAvoy in zijn versie van de feiten geen wit hemd aan daar in de regen? Jazeker, ’t zit ‘m in de details!

Oké…kritiek: wat mij betreft duidelijk de mindere van de twee films. Oppervlakkige en melodramatische psychologische tekeningen, slepend qua ritme, gekunsteld door de zogenaamd interessante personages (de docente, sjonge-jonge), volstrekt niet herkenbaar in de levenskeuzes waar Chastain voor staat, of nog (je hoort het al): pffff, zucht, zzzz.

En...eerlijk: mooie vrouwen, dat wel. Maar die gedragen zich nogal vrouwelijk, dat ook. Geef mij dus maar ‘Him’ – een film die ook zijn fouten had, maar tenminste een zekere schwung had en een levendig portret schetste van dertigers die hartverscheurende beslissingen (moeten) nemen.

1,75*

Deze Drama film zou je snel vergeten zijn, als regisseur Ned Benson er niet een leuke gimmick van had gemaakt. Hij maakte er namelijk een tweeluik van, waarin in de ene film de vrouw, oftewel "Her", wordt gevolgd en in de andere film de man, oftewel "Him ". Dit is dus de vrouwelijke variant.

En in deze "Her" variant zien we hoe de depressieve Eleanor Rigby (Jessica Chastain) haar man Conor Ludlow (James McAvoy) verlaat en wanhopig probeert haar verdriet te vergeten en haar jeugd opnieuw te beleven. Waarbij met name haar zus Katy Rigby (Jess Weixler) en de cynische filosofieprofessor Lillian Friedman (Viola Davis) haar over deze tragische gebeurtenis proberen heen te helpen.

Deze aanpak laat zien dat er altijd twee kanten van een verhaal zijn, maar dat maakt het meeste indruk als je beide films achter elkaar ziet. De mooie Jessica Chastain trekt de aandacht met haar sterke spel en dat is ook nodig in deze film.

Al met al een volwassen Drama film, welke me zelfs een beetje benieuwd maakt naar "Him", welke volgende week zaterdag e zien is op de televisie (ook op CANVAS).

Blijkbaar is dit een tweeluik elk vanuit hun eigen perspectief. Best origineel idee en wanneer de immer charmante Jessica Chastain meedoet, heb ik niet veel meer nodig om geprikkeld te raken. Het basisconcept is mooi genuanceerd. Bij een stukgelopen relatie, zeker wanneer een drama zich voltrokken heeft, is het niet eenvoudig zomaar een schuldige aan te duiden. De waarheid of de oorzaken liggen vaak in het midden. Actie en reactie weet je wel, en wie was het eerst: de kip of het ei?

Eleanor laat alles achter, maar begint te beseffen dat weglopen van de problemen de problemen niet zomaar oplost waardoor je verleden je blijft achtervolgen. Toch overtuigt de film me niet helemaal. Hopelijk doet Him dat wel. Beetje oppervlakkig, weinig inspirerend en rustig voortkabbelend tot het einde. Degelijk, zonder meer. Het mist wat peper en zout. Toch wel benieuwd naar Him waardoor ik Her ook beter hoop te plaatsen.

Deze was onlangs op tv en eens bekeken. Ik had er wel wat meer van verwacht. Het verhaal wist me maar matig te boeien en de film leek veel langer te duren wan dat hij was.

De cast deed het wel niet slecht. Hopelijk is het tweede deel toch wat interessanter.

Met zo een sterke rolbezetting(naast de hier uitstekende Chastain bijvoorbeeld ook Isabelle Huppert, William Hurt en Viola Davis) krijg je vooraf onherroepelijk dat gevoel dat dit wel eens een sterk drama kan zijn maar viel me niet mee. Een introverte film over introverte mensen, die na een heftige opening al snel vervalt in oppervlakkig geneuzel. Regisseur Benson geeft met zijn vlakke vertelling ons eigenlijk nergens de kans ons te verplaatsen in het leed van de hoofdrolspelers. Een film zonder veel hoogtepunten. Het idee om een verhaal uit twee perspectieven te vertellen is redelijk origineel en ik ga dus ook de him versie hiervan zeker nog kijken, maar kan me bij voorbaat niet goed voorstelen dat de tweede versie nog veel andere gezichtspunten gaat opleveren, waardoor de meerwaarde van deze methodiek toch wat twijfelachtig wordt.

Het stukgelopen huwelijk als een misdaadmysterie waar achter elke emotie of gedraging een nieuwe onthulling verborgen zit. 'The Disappearance of Eleanor Rigby: Her' (2013) is een stijlvolle film - een tikkeltje zwaar op de hand en pretentieus - waarin Eleanor Rigby (Jessica Chastain) haar liefdestrauma probeerde te smoren met een zelfmoordpoging, maar zich naderhand geconfronteerd ziet met de subtiele onderdrukkingen van een moderne vrouw. Of het de overbeschermende familieleden zijn die haar in een te veilige cocon willen houden, omdat ze haar alleen kunnen begrijpen als een irrationele 'hysterica'. Of de geïnternaliseerde twijfel over het levenspad dat ze zal volgen na haar huwelijksbreuk, want voorbij het moederschap en de rol van echtgenote lijken er weinig andere rollen meer voor haar te zijn weggelegd. En altijd is er die vertwijfelende seksuele en emotionele aantrekkingskracht naar Conor (James McAvoy), die in levendige flashbacks soms terugkeert als een schim uit onschuldiger tijden, toen de twee geliefden nog vooral genoten van hun lichamelijke samenzijn in de buitenlucht of in te krappe autocabines. Vooral die vrijscènes werken hier ongelofelijk goed omdat Chastain/McAvoy chemie met elkaar hebben en zo geloofwaardig de kleine, subtiele machtsverschillen spelen van twee mensen in een gepassioneerde relatie. In elkaar opgaan maar misschien geen oog hebben voor de problemen die aan de horizon lurken door factoren buiten hun invloed. Achter het kabbelende tempo van 'The Disappearance of Eleanor Rigby: Her' (2013) steekt een onderhuidse, psychologisch geladen film die spannend blijft tot aan het ambigue slotshot.

Vanavond gezien op tv. De film greep me naar de keel, heel goed gespeeld en gefilmd, mooie muziek. Ga binnenkort deel Him kijken.

Origineel idee zo'n tweeluik en was vantevoren van plan om beide te gaan kijken. En hoewel dit een onderhoudende film is met sterk acteerwerk vooral van het koppel, twijfel ik wat. Het mysterie is grotendeels weg sowieso verwachtte ik van deze titel wat meer daarvan.

Goede film wel McAvoy en Chastain zorgen daar wel voor maar een regelrechte aanrader vind ik het niet.

Zonderlinge alternatieve versie van het verhaal dat in Them al aan bod was gekomen richt zich meer op het perspectief van Eleanor Rigby [Jessica Chastain]. Verdwijnen doet ze dus allerminst! Zeg maar alle scènes met Chastain die ook in de eerste film zaten maar dan mét 'deleted scenes'. Je schiet er dus niet veel mee op.

Een film over een vrouw die een poging heeft gedaan om zelfmoord te plegen. En daarna probeert ze haar leven weer op de rit te zetten, met behulp van haar ouders en haar jongere zus. Mij was al vrij snel duidelijk wat er gebeurd was, maar in de film wordt dat erg uitgesmeerd om dat maar heel langzaam duidelijk te maken en daadwerkelijk uit te spreken. En dat is voor mij het grote manco. Als je al weet wat er gebeurd is, draai daar dan niet zo omheen en ga de diepte in. En dat is wat er dus heel lang niet gebeurt in de film. Pas helemaal tegen het einde, begon het eindelijk die mooie film te worden, die het al veel eerder had kunnen zijn. Er zaten genoeg elementen en mogelijkheden in. Maar dat kwam te laat. Jammer. Ik zie nu pas dat er drie versies van deze film zijn. Ik heb dus de "her" versie gezien. De andere twee heb ik ook, dus die ga ik dan t.z.t. ook nog wel zien neem ik aan. Misschien maakt dat de kijkervaring wel anders. Hoewel dit waarschijnlijk ook de eerste van de drie films is.