Dah (2002)

Alternatieve titels: Ten, 10

mijn stem
3,46
56 stemmen

Frankrijk / Iran
Drama
92 minuten

geregisseerd door Abbas Kiarostami
met Mania Akbari en Amin Maher

In 10 scènes wordt een beeld geschetst van een moderne Iraanse vrouw die mensen vervoert in haar auto en zich bevindt in een milieu waarin de vrouw minderwaardig wordt gezien.

21 BERICHTEN 8 MENINGEN
zoeken in:
3,5
0
neo (crew)
geplaatst: 29 januari 2003, 13:48 uur [permalink]
de film speelt louter qaf in een wagen en er werd gebruik gemaakt van twee camerastandpunten, die bepaald werden vanaf een camera die op het dashboard zat vastgemaakt. de film begint bij 10 en telt zo af tot 1. scene 10 is erg interessant met het zoontje dat zijn moeder al aardig begint te overheersen. niet alle 10 de scene zijn even interessant, maar door de boodschap die de film probeert over te brengen over de plaats en status van de vrouw in iran, is de film erg interessant. 3.5 sterren

4,0
0
geplaatst: 20 juli 2006, 08:05 uur [permalink]
Is deze film een documentaire? Mijn perceptie is dat de protagoniste weet dat er gefilmd wordt (en dus geregisseerd is/wordt), maar de rest van de inzittenden niet...Hebben mensen meer info over het totstandkomen van de film? De 'trivia'op IMDB zijn zeer schaars...

avatar van Mug
3,5
0
Mug
geplaatst: 20 juli 2006, 08:18 uur [permalink]
Lees het interview met de regisseur over het totstandkomen van deze film hier. Geen documentaire, alhoewel er elementen gebruikt worden.

4,0
0
geplaatst: 20 juli 2006, 12:21 uur [permalink]
Thanks Mug

avatar van danuz
 
0
geplaatst: 24 juni 2007, 01:05 uur [permalink]bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
De tweede Kiarostami die ik zag. Deze keer een mockumantary. Het gegeven is niet veel bijzonder, maar wat hij ermee doet is toch mooi (of te kaal voor sommigen - denk ik).

We zien door twee cameras via de vooruit een auto in. Daar zit steeds achter het stuur een vrouw die telkens iemand anders meeneemt. De eerste bijrijder is haar zoon, die mopperend en tierend zijn ongenoegen richting moeders uit. Moeder is er gelaten onder, sputterd soms wat tegen, maar op andere momenten laat ze hem. Al snel krijg je door dat we te maken hebben met een vrouw die “moet” vechten voor haar rechten als vrouw zijnde. Om niet gebukt te gaan onder een sluier en eeuwig verbannen achter het aanrecht te staan. Ze doet dit met fier en doorheen alle gesprekken krijgen we langzaam een beeld van haar.

De simpelheid (het minimalistische karakter) van de film heeft zeker zijn charme. De tussentitels hadden wat mij betreft zeker anders gemogen, dit zag er niet uit en deed ook afbreek aan het gevoel van de film (dan liever een fade to black). Maar dit is een minor flaw over het geheel. Want vooral het eerste gesprek met haar zoon en die met de geschorenvrouw vond ik erg sterk. De laatste was zelfs ontroerend.

Niet een geniaal portret, maar op zijn minst een bijzondere kijk in het leven, wat door alle dagelijkse dingen heen een poetisch geheel vormt.

avatar van rokkenjager
4,5
0
geplaatst: 7 november 2007, 17:26 uur [permalink]
Ten was destijds me eerste kiarostami die veel indruk op me had achtergelaten, de tien sequenties zijn geweldig, leerzaam, ontroerend, en af en toe zelfs komisch, de positie die een iraanse/ perzische vrouw in de iraanse maatschapij heeft is triest voor woorden. zie The Circle http://www.moviemeter.nl/film/6757

Hoewel de sequenties niet allemaal even vermakelijke waren, vond ik ze toch stuk voor stuk interessant en boeiend, ik was werkelijk onder de indruk van Minimalisme van de film, zo simpel maar effectief kan een film zijn.
4 sterren

avatar van rokkenjager
4,5
0
geplaatst: 18 januari 2008, 13:44 uur [permalink]
Toch een half puntje er bij, bij herziening is de film nog indrukwekkender.

avatar van eRCee
3,0
0
geplaatst: 6 september 2009, 12:33 uur [permalink]
Het kale concept van Ten kan mij nog wel bekoren. Twee camerastandpunten binnen een rijdende auto, één op één dialogen met af en toe een interruptie naar het verkeer, geen verhaal. Waar ik bij The Taste of Cherry echter de dialogen roemde vliegt Ten juist op dit punt een aantal keer uit de bocht. De vaker genoemde openingssequentie is het grootste struikelblok. Ik geloof niet dat er één kind van die leeftijd op de wereld is die zo tegen zijn moeder praat. Ook als hij later terug komt bleef de ongeloofwaardigheid van zijn karakter me uit de film halen. De nachtsscene met de straatprostitue vond ik daarentegen erg mooi, evenals de twee met de geschoren vrouw en zo zijn er meer. Ik blijf dus geïnteresseerd in Kiarostami maar ben na twee films nog allerminst overtuigd.

avatar van jaspertjes
 
0
geplaatst: 16 november 2009, 12:51 uur [permalink]
Quote eRCee: "geen verhaal".

Je bedoelt, hoop ik, geen verhaal met een standaard dramatische ontwikkeling.

Quote eRCee: "Ik geloof niet dat er één kind van die leeftijd op de wereld is die zo tegen zijn moeder praat."

Je bedoelt, hoop ik, dat doorsnee westerse kinderen over het algemeen niet 'zo' tegen hun moeder praten. In het geval dat mijn hoop ijdel is, lijkt er achter je opmerking een opmerkelijk gebrek aan culturele, psychologische en wellicht ook filmische kennis schuil te gaan.

Hiernaast vraag ik me af waarom zogenaamd 'realisme' vaak als criterium voor de beoordeling van een werk wordt gehanteerd. Zeker gezien het feit dat veel regisseurs, waaronder Kiarostami, niet tot doel hebben de werkelijkheid weer te geven, maar om iets te vertellen over die werkelijkheid.

avatar van eRCee
3,0
0
geplaatst: 17 november 2009, 00:32 uur [permalink]
jaspertjes schreef:
Je bedoelt, hoop ik, geen verhaal met een standaard dramatische ontwikkeling.

Nee, eigenlijk niet. Ik zag wel een vrouw waarover je, dankzij interactie met haar omgeving, wat meer te weten kwam. Maar jij hebt hierin ook nog een verhaal ontdekt?

Je bedoelt, hoop ik, dat doorsnee westerse kinderen over het algemeen niet 'zo' tegen hun moeder praten.

Ook eigenlijk niet. Moet er misschien bij zeggen dat ik niet alleen op de toon doel (dat ook) maar eveneens op de inhoud, zijn analyses over haar.

In het geval dat mijn hoop ijdel is, lijkt er achter je opmerking een opmerkelijk gebrek aan culturele, psychologische en wellicht ook filmische kennis schuil te gaan.

En bedankt. Mag het ietsje minder misschien?

Hiernaast vraag ik me af waarom zogenaamd 'realisme' vaak als criterium voor de beoordeling van een werk wordt gehanteerd.

Het gaat mij hier niet om realisme, dat hoeft inderdaad volstrekt niet. Het gaat mij om de geloofwaardigheid van dat kind als personage binnen de filmwerkelijkheid.

avatar van rokkenjager
4,5
0
geplaatst: 17 november 2009, 03:24 uur [permalink]
eRCee schreef:
Het gaat mij hier niet om realisme, dat hoeft inderdaad volstrekt niet. Het gaat mij om de geloofwaardigheid van dat kind als personage binnen de filmwerkelijkheid.

Even een weetje. Het kind in deze film is in werkelijkheid ook het echte kind van de bestuurster (die overigens ook een goede vriendin is van Kiarostami). Ik kan mij nog herinneren dat ik 'n jaartje geleden een interview van Kiarostami las, waarin hij zei dat de personages in deze film gewoon hun eigenheid neerzetten en dat heel veel dingen - zoals de baan van de bestuurster - en het gedrag van het kind jegens z'n moeder de pure werkelijkheid afbeelden.

Dat is ook simpelweg hoe Kiarostami dikwijls aan het werk gaat. Hij zoekt eerst zijn acteurs/actrices op, trekt met ze op, en pas als hij het gevoel heeft dat hij ze goed genoeg kent begint 'ie met 'n script. Zo z'n heel veel van Kiarostami's hoofdrolspelers gewoon vrienden van hem die hij al jaren kent voordat hij ze een rol geeft. De term realisme past eigenlijk wel met gemak binnen Kiarostami's cinema.

avatar van eRCee
3,0
0
geplaatst: 17 november 2009, 21:57 uur [permalink]
Heb je een bron voor dat eerste?

Als het waar is dan is het een irritant rotjochie dat eens flink op z'n billen moet krijgen, en dan haalde dat me uit de film. 🙂

avatar van rokkenjager
4,5
0
geplaatst: 18 november 2009, 01:41 uur [permalink]
eRCee schreef:
Heb je een bron voor dat eerste?

Sorry, het is alweer een tijd geleden en sindsdien heb ik aardig wat interviews (op diverse sites) over Kiarostami en zijn cinema gelezen en de bronnen blijven niet immers hangen. Ik vermoed http://www.sensesofcinema.com/. Maar nogmaals, dat weet ik niet zeker.

3,5
0
geplaatst: 16 januari 2010, 18:26 uur [permalink]
Ik voelde hetzelfe als eRCee. De toon, het gesticuleren, de ideeen de het jongetje bezigt lijken niet bij hem te passen. Er lijkt mij wel enig regisseer werk aan te pas te zijn gekomen. Hij komt (op mij) over als een stereotype van de dominante patriarchale Iraanse samenleving. Dat past niet bij een kind, daardoor wringt het.
Er zijn de beelden, die misschien aan de werkelijkheid referen, maar ze zijn niet diezelfde werkelijkheid. Kiarostami speelt met dat gegeven, dat deed hij ook al in het geweldige 'Close-up'(daar speelt het ook een grotere rol).

avatar van rokkenjager
4,5
0
geplaatst: 20 januari 2010, 02:33 uur [permalink]
Ik Doe Moeilijk schreef:
Hij komt (op mij) over als een stereotype van de dominante patriarchale Iraanse samenleving. Dat past niet bij een kind, daardoor wringt het.

Dude. 😄

avatar van Verhoeven
3,5
0
geplaatst: 5 juli 2010, 18:30 uur [permalink]
Zelden zo'n eenvoudige film gezien als Ten. Het is een opmerkelijk portret van een Iraanse vrouw die mensen vervoert in haar auto. In de passagiersstoel naast haar rijden om beurten verschillende vrouwen mee, en een aantal keer haar zoontje. Ondertussen bespreekt ze onderwerpen die in Iran ontzettend gevoelig liggen. Echtscheiding, seks, opvoeding, prostitutie, het dragen van een hoofddoek. De vrouw lijkt er geen last van te hebben en geeft de meeste vrouwen dan ook tips om uit hun sleur van hun leven (c.q huwelijk) te komen. Iraanse vrouwen lijken door de dominante mannenmaatschappij niet verder te komen dan het aanrecht...

Dit alles is super-eenvoudig op digitale video opgenomen. De camera is bevestigd op de dashboard en zo wisselt de regisseur steeds twee shots af. Eén shot van de chauffeuse en één shot van de passagier. Shot en tegenshot. Eenvoudig maar ontzettend effectief.

Door deze aanpak komt alles ontzettend realistische over. Van het ''acteerwerk'' tot aan de omgeving (auto's en mensen). Ik zou bijna spreken van een documentaire maar het is dat Abbas Kiarostami op kleine momenten in de gesprekken monteert. Zoals in het eerste gesprek tussen moeder en zoon.

Abbas Kiarostami bewaard trouwens tot op het laatst nog een heftige twist waar hij de kijker nog laat ontroeren. Ten is een simpel maar doeltreffend pleidooi voor de (Iraanse) vrouw.

avatar van Vinokourov
3,5
0
geplaatst: 7 september 2013, 17:47 uur [permalink]
Ten laat tien gesprekken zien tussen een vrouwelijke gescheiden taxichauffeur en haar passagiers. Het is heel minimalistisch opgezet. Of je ziet of haar of je ziet haar passagier praten, dat is het. Met twee camera's op het dashboard heeft het wat weg van dat NCRV-programma Taxi. Allerlei maatschappelijke issues passeren de revue, waarbij het duidelijk wordt dat de positie van de Iraanse vrouw allesbehalve rooskleurig is.

Dat blijkt al meteen uit het eerste gesprek dat ze heeft met haar zoontje van 10 jaar oud ofzo. Die lijkt al zich heel bewust ervan dat er een mannenmaatschappij is in Iran en gedraagt zich er ook naar door zijn moeder uit te kafferen en de hele boel bij elkaar te blerren. Het lijkt me nauwelijks geregisseerd, omdat het heel levensecht en ongepolijst overkomt. Vond trouwens dit gesprek het allersterkste en de andere negen ook wel oke, maar niet zo sterk als die eerste. Later rijdt dat zoontje nog een paar keer met zijn moeder mee en die ritten springen dr toch duidelijk boven uit.

avatar van Spetie
4,0
0
Spetie (moderator)
geplaatst: 10 maart 2014, 12:41 uur [permalink]
De films van Abbas Kiarostami zijn vaak erg eenvoudig van opzet, maar slagen er meestal wel in om een boodschap op een sterke manier naar de kijker over te brengen. Bij Ten is dat niet anders.

Ten gaat over een Iraanse taxi-chauffeuse, die tijdens haar werk ook voortdurend te maken krijgt met het feit dat vrouwen worden achtergesteld in haar land. We zien taxiritten waarin de vrouw gesprekken voert met haar medepassagiers. In de openingsrit voert de vrouw een gesprek met haar zoontje. Kiarostami zet hiermee gelijk de toon voor de rest van de film. Ik kreeg in het begin het idee dat de zoon zijn moeder totaal niet serieus neemt en je hoort het ook gelijk al praten vanuit een manier, waaruit blijkt dat hij , ondanks zijn jeugdige leeftijd, op vrouwen neerkijkt.

Hierna komt het zoontje nog een paar keer terug en ook een andere vrouwelijke passagier zien we meerdere keren. Ik moet zeggen dat ik de gesprekken erg boeiend vond, al is het begin wel duidelijk het sterkst. De achtergestelde positie van de vrouw komt goed naar voren en ik betrapte me erop, dat ik af en toe zelfs een klein beetje medelijden met de hoofdrolspeelster had. Verder vond ik het een sterke en zeer doeltreffende manier, waarop Kiarostami zijn boodschap weet uit te dragen.

Knappe film dus, waarmee Kiarostami maar weer eens bewijst, dat er niet veel nodig is om iets goeds af te kunnen leveren.

4,0*

3,5
0
geplaatst: 31 oktober 2014, 14:46 uur [permalink]bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Fascinerend concept, maar dat vond ik van de film als geheel slechts bij vlagen. De ontmoetingen in de auto waren namelijk voor de helft boeiend en voor de andere helft minder boeiend. Het stukje met de prostituee en de kaalgeschoren vrouw waren bloedmooi. De 4 keer dat het mannetje terug kwam bijvoorbeeld, waren te lang gerekt voor een punt dat eigenlijk vrij snel duidelijk was. Het neemt bijna de helft van de film in beslag. Maar dat Kiarostami een bijzonder interessante en vernieuwende filmmaker is, die wat te melden heeft is na drie films meer dan duidelijk. Op naar meer. 3,5 sterren. Moet zijn eerste echte topper nog zien, maar dat komt denk ik wel goed.

avatar van beavis
3,5
0
geplaatst: 18 oktober 2015, 18:12 uur [permalink]
Typische Iraanse new wave cinema. En hoewel relatief simpel in opzet is het toch knap dat er uit tien vrij kale dialoog scenes toch een heel verhaal naar voren komt. En de aandacht ook vastgehouden wordt. Wat ik persoonlijk wel minder vond waren het zeurderige zoontje en het feit dat de film toch ook duidelijk wat sociale kritiekpunten op de agenda wilt zetten... niet dat dat perse onbelangrijk is, maar het is niet waar ik persoonlijk naar zoek in fictie...

avatar van Flavio
3,5
0
geplaatst: 1 augustus 2016, 22:22 uur [permalink]
De tweede film pas die ik van de onlangs overleden filmmaker Kiarostami zag, en deze bevalt me al beter dan The Wind Will Carry Us. Ten is een mooi portret van een aantrekkelijke Iraanse die zich staande houdt in een complexe maatschappij. Ze is geen slachtoffer maar een wereldse vrouw die geen genoegen neemt met een tweederangs rol, daarmee een exponent van het moderne Iran.

Vond de meeste gesprekken heel naturel, en dan met name die tussen haar en het kleine maar al vrij dominante mannetje- het verbaast me niks dat het haar echte zoon was. En de tweede scene met het biddende meisje was ook heel overtuigend. Maar ook de andere acteurs waren geloofwaardig, het was vaak alsof je naar opnames zat te kijken van een verborgen camera- alsof ik hun gesprekken aan het afluisteren was (maar dan met in real-time vertaling). In een enkel geval zie je de passagier niet eens wat dat element nog sterker naar voren brengt.

Knap om met zo weinig middelen zo'n interessante film te maken- soms heb je kennelijk niet meer nodig dan een camera en twee acteurs.

Ik lees in een aantal reacties dat men het heeft over een taxi-chauffeuse. Maar ze werkt toch niet als chauffeur? Ze geeft af en toe iemand een lift die dezelfde kant op moet.